เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        หมี่หลันเยว่ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆต่อความประหลาดใจของรองรัฐมนตรีหลี่ สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือพยายามแสดงความจริงใจอย่างชัดเจนที่สุดและพยายามได้รับการยอมรับจากรองรัฐมนตรีหลี่ ส่วนจะได้บ้านสี่ประสานมาหรือไม่ก็คงต้องขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้ว

        “คุณลุงหลี่ รบกวนคุณลุงแล้วค่ะวันนี้อุตส่าห์สละเวลามาพบพวกเราที่ยังเด็กขนาดนี้ แต่หนูก็มีความตั้งใจจริงนะคะบ้านของคุณลุงตรงกับความต้องการของหนูมาก ดังนั้น ถ้าเป็นไปได้หนูก็อยากจะซื้อมันมา หวังว่าจะตกลงกันได้ด้วยดีค่ะ”

        หมี่หลันเยว่รู้ว่ารองรัฐมนตรีหลี่มีเวลาน้อยเธอจึงไม่พูดอ้อมค้อม เพราะนี่ไม่ใช่การขอความช่วยเหลือแต่เป็นเพียงการซื้อขายที่มีวันจบหมี่หลันเยว่ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับคุณลุงอีกต่อไป สำหรับผู้นำระดับนี้หมี่หลันเยว่ตัดสินใจที่จะอยู่ห่างๆ อย่างเคารพ เพราะพวกเธอไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

        การเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากเกินไปไม่ได้มีประโยชน์อะไรแถมยังทำให้คุณลุงคิดว่าเธอมีเจตนาแอบแฝง ซึ่งจะเป็นผลเสียต่อเรื่องในวันนี้สู้ตัดบทเข้าเรื่องโดยตรง เปิดเผยทุกอย่างออกไปจะดีกว่า

        “คุณลุงลองพิจารณาดูนะคะในเมื่อคุณลุงก็อยากขาย พวกเราก็อยากซื้อ หวังว่าเราจะให้โอกาสซึ่งกันและกันค่ะ”

        ความไม่หยิ่งผยองของหมี่หลันเยว่ทำให้รองรัฐมนตรีหลี่สนใจเด็กสาวคนนี้มากขึ้นไปอีก

        “สาวน้อยเธอเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมว่าทำไมถึงอยากซื้อบ้านหลังนี้ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ แต่ถ้าพูดได้ ฉันก็อยากจะฟัง ยังไงซะครอบครัวเราก็อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้มานาน ถึงฉันจะไม่ค่อยได้กลับไปอยู่แต่พ่อแม่ของฉันก็อยู่ที่นั่น จะว่าไปมันก็มีความผูกพันอยู่บ้างฉันก็อยากจะรู้ว่าบ้านหลังนี้จะถูกนำไปใช้ทำอะไรต่อไปเผื่อว่าเมื่อฉันกลับมาที่เมืองนี้อีกครั้ง อาจจะแวะกลับไปดูบ้าง”

        รองรัฐมนตรีหลี่อธิบายเหตุผลที่ถามออกไปคนที่ติดตามคุณลุงมาด้วยต่างแอบมองเขาด้วยความประหลาดใจดูเหมือนว่าเด็กสาวคนนี้จะมีความพิเศษในสายตาของรองรัฐมนตรีหลี่จริงๆด้วยความเย่อหยิ่งของผู้มีอำนาจ รองรัฐมนตรีหลี่ไม่ค่อยจะปูพื้นก่อนถามใคร

        “ไม่มีอะไรพูดไม่ได้ค่ะ คุณลุงหลี่คืออย่างนี้ค่ะ หนูและพี่ชายสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวาได้ในปีนี้แต่บ้านไม่ได้อยู่ในเมืองปักกิ่ง ก็เลยอยากจะมีที่พักที่สะดวกสบายส่วนเหตุผลที่อยากจะซื้อบ้านใหญ่ก็คือ หนูมีห้องแถวอยู่ในตัวเมืองหนูเลือกบ้านใหญ่เพราะอยากจะมีที่สำหรับผลิตเสื้อผ้าค่ะ”

        รองรัฐมนตรีหลี่ไม่คิดว่าเด็กสาวจะไม่มีความระแวดระวังเลย

        “เธอพูดเรื่องพวกนี้กับฉันหมดเลยเหรอไม่กลัวว่าฉันจะฉวยโอกาสขึ้นราคา ทำให้เธอเสียเงินเปล่าๆ หรือไงในเมื่อตอนนี้เรายังไม่ได้ตกลงกันเลยนะ”

        หมี่หลันเยว่ยิ้ม

        “ถ้าคุณลุงไม่พูด หนูคงจะกังวลไปแล้วแต่ตอนนี้คุณลุงพูดออกมา หนูสบายใจแล้วค่ะ ที่จริงความคิดของหนูไม่มีอะไรพูดไม่ได้เพราะระหว่างเราไม่มีความขัดแย้งกัน”

        “การที่หนูเปิดโรงงานกับการที่คุณลุงได้ขายบ้านไม่ได้มีความขัดแย้งกันเลยสักนิด ดังนั้นหนูจึงไม่กลัวว่าคุณลุงจะรู้และคุณลุงก็ไม่ใช่คนที่ไม่รักษาสัญญา หนูเชื่อมั่นในคุณธรรมของคุณลุงมากค่ะในโทรศัพท์ เราได้ข้อตกลงเบื้องต้นกันแล้ว หนูคิดว่าคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง”

        “อีกอย่าง หนูไม่กลัวว่าคุณลุงจะขึ้นราคาเพราะหนูสามารถให้ได้แค่ราคานี้เท่านั้น ตอนแรกหนูไม่ได้ต่อราคาของคุณลุงเพราะหนูคิดว่าราคาที่คุณลุงบอกนั้นสมเหตุสมผล ในเมื่อคุณลุงมีความจริงใจหนูก็ต้องแสดงความจริงใจออกมา แต่ถ้าคุณลุงเปลี่ยนคำพูดจริงๆ หนูก็คงไม่มีอะไรจะพูดแล้วค่ะ”

        รองรัฐมนตรีหลี่มองรอยยิ้มที่ฉลาดแกมโกงของหมี่หลันเยว่เขาก็ยิ้มออกมา เด็กสาวคนนี้ไม่ได้แค่มีอะไรน่าสนใจ แต่มีอะไรน่าสนใจมากจริงๆคนที่กล้าพูดกับเขาแบบนี้ มีไม่มากนักแต่คำพูดของเด็กสาวไม่ได้ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองเลยแม้แต่น้อย

        “ในเมื่อเธอมีความจริงใจขนาดนี้แน่นอนว่าฉันก็ต้องมีความจริงใจเหมือนกัน”

        รองรัฐมนตรีหลี่ส่งคำพูดของหมี่หลันเยว่คืนให้หมี่หลันเยว่ยิ้ม เธอรู้ว่าคุณลุงนี้จะไม่เปลี่ยนใจดูจากการที่คุณลุงไม่ได้จัดการกับผู้เช่าบ้านของคุณลุงอย่างง่ายดายก็รู้ว่าคุณลุงมีเส้นแบ่งในการใช้ชีวิต

        “แต่ว่านะ เสี่ยวหลันเยว่เธอมีความตั้งใจที่จะซื้อบ้านของฉันมากขนาดนี้ฉันก็มีเรื่องที่ต้องบอกให้เธอรู้เหมือนกันเธอเคยไปบ้านสี่ประสานหลังใหญ่ของฉันแล้วไม่รู้ว่าเธอรู้หรือเปล่าว่าพ่อแม่ของฉันปล่อยเช่าบ้านหลังนั้นตอนนี้น่าจะมีผู้เช่าอาศัยอยู่ประมาณสิบกว่าครอบครัว”

        หมี่หลันเยว่พยักหน้าแสดงว่าเธอรู้เรื่องนี้

        “เธอก็น่าจะรู้ว่าพวกเขาไม่เต็มใจที่จะย้ายออกบ้านหลังนี้ของฉันประกาศขายมานานแล้ว บอกให้พวกเขาย้ายออกไปหลายครั้งแล้วแต่พวกเขาก็ยังไม่ขยับเขยื้อน”

        “เพราะงั้น ถ้าเธอซื้อบ้านหลังนี้ผู้เช่าพวกนี้อาจจะทำให้เธอปวดหัวหน่อย แต่สถานะของเธอจัดการได้ง่ายกว่าฉันฐานะของฉันไม่อนุญาตให้เอารัดเอาเปรียบประชาชน ดังนั้นถึงฉันจะเป็นฝ่ายถูกแต่ก็จัดการกับพวกเขาไม่ได้”

        หมี่หลันเยว่ไม่คิดว่าคุณลุงหลี่จะบอกเรื่องทั้งหมดนี้ให้เธอฟังอย่างชัดเจนโดยไม่ได้ปิดบังอะไรเลย เธอยิ่งเคารพคุณลุงคนนี้มากขึ้นไปอีกคนคนนี้ไม่ว่าเรื่องอื่นจะเป็นยังไง แต่แน่นอนว่าเป็นผู้นำที่ดีที่ทำเพื่อประชาชนผู้คนภายใต้การปกครองของคุณลุง ถือว่ามีบุญแล้ว

        รองรัฐมนตรีหลี่เห็นว่าหมี่หลันเยว่ยังคงมีสีหน้าสงบไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกออกมา ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าในใจเด็กสาวคนนี้มีความอดทนจริงๆ เขาพูดเรื่องนี้ออกมาเธอไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย ถ้าไม่ได้เห็นหน้าตาของเธอคงไม่มีใครเชื่อว่าเธอจะอายุยังน้อยขนาดนี้กลับดูเหมือนคนที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย

        “หลันเยว่เธออย่าคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็ก ถึงเธอจะแจ้งความกับตำรวจได้แต่ฉันก็ยังหวังว่าจะแก้ไขด้วยสันติวิธีได้ดีที่สุด ยังไงซะการที่เรื่องราวบานปลายจนถึงขั้นต้องแจ้งความก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับทั้งสองฝ่าย ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ ฉันคงแจ้งความไปนานแล้ว”

        “ถึงเธอจะไม่ใช่ข้าราชการ เป็นแค่ประชาชนแต่เธอก็ต้องทำธุรกิจ การมีเรื่องวุ่นวายให้น้อยลงจะเป็นผลดีต่อเธอในอนาคตตอนนี้เธอยังเด็ก อาจจะกังวลเรื่องพวกนี้น้อย แต่พอเธอโตขึ้นเธอจะรู้ว่าหลายๆเรื่อง ในอีกหลายปีข้างหน้า อาจจะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอได้”

        “โดยเฉพาะ ตอนที่เธอประสบความสำเร็จเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในอดีต จะถูกขุดคุ้ยขึ้นมา เรื่องเล็กน้อยเพียงนิดเดียวจะถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนจะไม่มีใครคิดว่าตอนนั้นเธอเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จักและจะไม่มีใครคิดว่าสิ่งที่เธอทำในตอนนั้นไม่ได้ผิดอะไรแต่พวกเขาจะมองว่าเธอไม่มีน้ำใจ สนใจแต่ผลประโยชน์”

        “แต่ถึงเธอจะคับแค้นใจแค่ไหนก็ไม่สามารถโต้แย้งได้ เพราะมันเกิดขึ้นแล้ว เธอได้ตัดสินใจไปแล้วจริงๆ ดังนั้นก็ถือว่าฉันในฐานะผู้อาวุโสให้คำแนะนำเธอแล้วกันถ้าหลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับคนอื่นได้ ก็ให้หลีกเลี่ยงให้มากที่สุดไม่มีใครรู้ว่าใครจะเดินไปได้ไกลและสูงแค่ไหน”

        หมี่หลันเยว่ลุกขึ้นโค้งคำนับให้รองรัฐมนตรีหลี่ด้วยความเคารพ

        “ขอบคุณคุณลุงหลี่ค่ะคำพูดของคุณลุงในวันนี้ หมี่หลันเยว่จะจดจำไว้นี่คือคำแนะนำที่เป็นประโยชน์อย่างยิ่งค่ะหมี่หลันเยว่จะจดจำมันไว้ในใจอย่างแน่นอน”

        การแสดงออกของหมี่หลันเยว่ทำให้รองรัฐมนตรีหลี่รู้สึกว่า คำพูดของคุณลุงไม่ได้เสียเปล่าคุณลุงไม่ได้ใจดีขนาดที่จะต้องคอยแนะนำใครต่อใครคุณลุงแค่รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้มีศักยภาพที่ประเมินค่าไม่ได้จริงๆตอนนี้คุณลุงพูดอะไรไปสองสามคำ อาจจะช่วยให้เธอเดินไปได้มั่นคงขึ้นแล้วทำไมคุณลุงจะไม่ทำ ในเมื่อมันเป็นเพียงการช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

        “เอาล่ะ ถ้าเธอไม่รังเกียจว่าฉันพูดมากก็ถือว่าเธอตัดสินใจที่จะซื้อบ้านหลังนี้แล้วใช่ไหม”

        หมี่หลันเยว่พยักหน้า

        “ใช่ค่ะ คุณลุงหลี่บ้านสี่ประสานหลังนี้เป็นบ้านที่หนูพอใจค่ะ”

        รองรัฐมนตรีหลี่ทำท่าทางให้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆคุณลุง

        “เหล่าหวังเอาสัญญาและโฉนดที่ดินออกมาให้เธอดูสิ”

        ชายที่อยู่ข้างๆ เปิดกระเป๋าเอกสารทันทีนำเอกสารข้างในออกมา ยื่นไปตรงหน้าหมี่หลันเยว่

        “สหายหมี่หลันเยว่นี่คือโฉนดที่ดินของบ้านสี่ประสานของรองรัฐมนตรีหลี่ นี่คือสัญญาซื้อขายถ้าคุณไม่มีข้อโต้แย้ง ก็เซ็นชื่อได้เลย สัญญาจะมีผลบังคับใช้ทันที”

        หมี่หลันเยว่รับเอกสารมา ดูอย่างละเอียดไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ จึงส่งให้เจิ้งซวี่เหยา

        สายตาของรองรัฐมนตรีหลี่เป็นประกายดูเหมือนว่าหลานชายของเลขานุการเจิ้งจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเด็กสาวคนนี้ไม่ได้เป็นแค่คนกลางที่ติดต่อประสานงานเท่านั้นเด็กสาวคนนี้ให้ความไว้วางใจเขาอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นรองรัฐมนตรีหลี่จึงรู้สึกว่าคำแนะนำของเขาเมื่อสักครู่คุ้มค่าอย่างยิ่ง

        “เอ่อ คุณลุงหลี่หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”

        ขณะที่หมี่หลันเยว่กำลังจะเซ็นชื่อก็เงยหน้าขึ้นถาม รองรัฐมนตรีหลี่รีบพยักหน้า

        “ถามมาสิ มีอะไร”

        “คืออย่างนี้ค่ะ คุณลุงหลี่ผู้เช่าที่อยู่ในบ้านสี่ประสานของเรา ตอนที่เช่าบ้านก็ต้องมีสัญญาด้วยใช่ไหมคะแล้วตอนนี้สัญญาพวกนั้นอยู่ที่ไหน หนูต้องใช้สัญญาพวกนั้นทำเรื่องกับพวกเขาค่ะ”

        การเชิญผู้เช่าเหล่านั้นออกไปถึงจะรู้ว่าพวกเขาเตรียมตัวย้ายบ้านแล้ว แต่กระบวนการก็คงไม่ง่ายเพราะการเช่าก็ต้องมีสัญญา หากมีสิ่งนี้การที่จะเชิญพวกเขาออกไปก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว

        “เรื่องนั้นเธอไม่ต้องกังวลสัญญาของพวกเขาหมดอายุไปนานแล้ว แค่ดื้อดึงจะอาศัยอยู่ในบ้านของเราต่อไม่ยอมย้ายออก พวกเขาอยากจะต่อสัญญา แต่ครอบครัวเราคงไม่ยินยอมเพราะงั้นถึงพวกเขาจะมีสัญญาอยู่ในมือ ก็เป็นสัญญาที่หมดอายุไปแล้วไม่เป็นภัยคุกคามต่อเธอแน่นอน ไม่อย่างนั้น ฉันคงไม่บอกว่าเหตุผลอยู่ข้างเรา”

        เมื่อได้ยินว่าผู้เช่าเหล่านั้นไม่มีสัญญาหมี่หลันเยว่ยิ้มจนปากแทบจะผิดรูป ต้องบอกว่าชาวบ้านเหล่านี้กล้ามากจริงๆถ้าเจอผู้นำที่แข็งกร้าว ไม่ต้องถึงกับไม่สมเหตุสมผล แค่เจอคนที่สมเหตุสมผลหน่อยพวกเขาก็ไม่มีโอกาสชนะเลยสักนิด ถือว่าพวกเขาโชคดีที่เจอคนที่ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับพวกเขา

        “เรียบร้อยค่ะ เซ็นเสร็จแล้ว คุณลุงหลี่งั้นเราไปทำเรื่องเปลี่ยนชื่อในช่วงบ่ายเลยดีไหมคะ ไม่ทราบว่าคุณลุงสะดวกไหมถ้าสามารถจัดการได้ในช่วงบ่าย หนูจะจ่ายเงินให้คุณลุงตอนนี้เลยถือว่าจบเรื่องกันไปเลยค่ะ ง่ายดี”

        หมี่หลันเยว่คิดว่าจะจัดการเรื่องให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุดการผัดวันประกันพรุ่งไม่ได้เป็นผลดีต่อเธอ

        “ได้สิ ยัยหนูคนนี้เป็นคนตรงไปตรงมาดีเหล่าหวัง เอาโฉนดที่ดินให้เธอไป ถือติดตัวไว้ นายไปกรมที่ดินกับเธอในช่วงบ่ายจัดการเรื่องให้เรียบร้อย”

        เมื่อโฉนดที่ดินเข้าไปอยู่ในกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กของเธอหมี่หลันเยว่ก็ยกนิ้วทำสัญลักษณ์ตัววีในใจ บ้านสี่ประสานหลังนี้ ถือว่าได้มาแล้ว