ยามโพล้เพล้คืบคลานเข้าครอบคลุมหมู่บ้านด้วยม่านบางของความเงียบสงัด สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านยอดไม้ ส่งเสียงครางครวญคล้ายเสียงร้องโหยหวน เป็อีกหนึ่งวันที่ อร ต้องแบกรับเื่ราวโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
ั้แ่เช้า เหตุการณ์ไม่คาดฝันได้เกิดขึ้น ความวุ่นวายถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง ทั้งภารกิจที่ต้องดำเนินต่อ ทั้งเื่ราวโศกนาฏกรรมที่ไม่คาดคิด และการติดต่ออาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งเธอรู้ดีว่าอาจทำให้ทุกอย่างพังทลาย เป้าหมายที่จะมาสืบค้นข้อมูลเพื่อโปรเจกต์ คล้ายต้องจบลงอย่างไม่เป็ท่า
อร กับ ก้านพลู เดินเคียงกันโดยไร้บทสนทนา ทว่าความเงียบกลับอึดอัดยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ ต่างคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดที่ตีบตันของตนเอง พวกเขาเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนพักของเพื่อนร่วมคณะ แม้ท้องฟ้าจะล่วงเข้าสู่ยามมืดที่ควรจะได้กินข้าวร่วมกัน แต่ไม่มีวี่แววของเพื่อนคนใดที่รวมตัวอยู่ในโรงครัว
เมื่อเข้าใกล้ลานกว้างระหว่างเรือนพัก อร ก็เห็นกลุ่มเพื่อนยืนกระจัดกระจาย บ้างจับกลุ่มกระซิบ บ้างกอดอก สีหน้าทุกคนเคลือบเคล้าไปด้วยความวิตกและหวาดระแวง ครั้นเมื่อเห็นอรเดินเข้ามา ต่างก็สะกิดกันเงียบ ๆ เพื่อบอกกล่าวว่าคนที่พวกเขารอได้มาถึงแล้ว
“ทำไมไม่ไปกินข้าวกัน?” อรถามพลางถอนหายใจเบา ๆ สายตากวาดมองสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของทุกคน
“อรจะทำยังไงต่อกับเื่นี้?” เสียงหนึ่งในเพื่อนดังขึ้นจากมุมกลุ่ม พลางก้าวออกมาด้วยสีหน้าตึงเครียด
“...เราต้องบอกเื่นี้กับอาจารย์กึ้ง”
“เข้าใจ... แต่ว่า จะเป็ไปได้ไหม ถ้าเราทำงานให้เสร็จก่อน แล้วค่อยบอกเขา…”
“เห้ย! ไม่ได้ดิ!” ก้านพลูสวนเสียงทันที “ถ้าอาจารย์มารู้ทีหลัง เราจะทำยังไงวะ?”
“แต่ถ้าเราบอกตอนนี้ เราอาจจะถูกสั่งให้กลับ และโปรเจกต์ก็ไม่จบ…”
“พวกมึงรู้ไหมว่าเื่นี้มันใหญ่มาก คนตายนะเว้ย! แถมเจมส์ยังสติเสียอีก พวกมึงจะเอาแค่จบไม่จบอย่างเดียวไม่ได้!”
“พวกกูคุยกันแล้วนะ ถ้าเราถูกส่งกลับ โปรเจกต์ก็พัง แต่ถ้าเราทำให้เสร็จก่อน อย่างน้อยมันก็ไม่สูญเปล่า แล้วศพของแพร...จะบอกตอนนี้หรือบอกวันหน้าก็เหมือนกัน เขาไม่รู้หรอกว่าเื่มันเพิ่งเกิด!”
“พวกมึงแม่ง…”
เสียงโต้เถียงเริ่มแผ่กระจายราวกับเพลิงที่ลามไปในพงแห้ง ต่างคนต่างจมอยู่ในมุมมองของตน โดยไม่มีใครคิดจะยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่าย แม้แต่เพียงน้อย
อร ยืนนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบเงียบไปชั่วขณะ ความคิดของเธอวิ่งวน ท่ามกลางเสียงถกเถียงที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็เสียงะโ
“พอ… พอแล้ว” เธอพูดออกมาช้า ๆ ทว่าแน่นหนัก “ขอเวลาเรานิดหนึ่ง เราสัญญาว่าจะใช้เหตุผล และจะพาทุกคนจบปีนี้ไปพร้อมกัน… แต่ตอนนี้ ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ชาวบ้านเขาทำไว้รอนานแล้ว อย่าให้พวกเขาต้องเสียน้ำใจ”
คำพูดนั้นเหมือนสายฝนที่โปรยลงมาเบา ๆ บนเปลวเพลิงในใจของทุกคน ความตึงเครียดค่อย ๆ ลดลง ต่างคนต่างแยกย้ายกันเดินไปยังโรงครัว โดยทิ้งไว้เพียงความขุ่นมัวในแววตา
ทว่าในขณะที่อรกำลังจะหมุนตัวเดินตามพวกเขาไป เสียงแ่เบาก็แทรกผ่านลมเย็นที่พัดวนรอบใบหูของเธอ
‘กะเห็นแก่โตกันทั้งนั้นล่ะ…’
เสียงนั้นไม่ใช่ของใครอื่น หากแต่เป็เสียงที่อรจำได้ขึ้นใจ เสียงนั้นทำให้อรต้องหันขวับกลับไปยังใต้ถุนของเรือนเก่า ท่ามกลางเงาไม้และม่านแสงเรืองรองจาง ๆ เธอเห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งยืนสงบนิ่งในความมืด ร่างที่เธอคุ้นตา ราวกับคนที่เธอรู้จักดี
ไม่ใช่คนแปลกหน้าเกินกว่าจะเข้าใกล้
และไม่ใช่ใครอื่น
“ไม่ไปกินข้าวหรอยา?”
เสียงของอรดังขึ้นอย่างแ่เบา เธอยืนอยู่เบื้องหน้าร่างของยา ผู้ซึ่งยืนนิ่งไม่ไหวติงราวกับเป็ส่วนหนึ่งของเงามืดในยามเย็นที่ปกคลุมเรือน
“พวกมันสมควรตายแล้วล่ะ”
คำตอบของยายิ่งเย็นเยียบยิ่งกว่าอากาศรอบกาย สำเนียงอีสานกรุ่นเข้ามาเจือจางในถ้อยคำนั้น ฟังดูขัดแย้งกับน้ำเสียงเรียบนิ่งจนทำให้ขนบนต้นคอของอรลุกชัน
“อะไรนะ…?” อรเอ่ยออกมาแ่เบา
เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นเป็จริงหรือเพียงเสียงเพ้อจากความเหนื่อยล้าทางจิตใจ คำพูดเมื่อครู่...ไม่ใช่แค่ผิดธรรมดา แต่มัน ผิดแปลกอย่างน่าสะพรึง
ทั้งสองจ้องตากันเงียบงัน ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาระหว่างพวกเธอ มีเพียงเสียงลมหายใจของต้นไม้ใหญ่ที่แ่เบาในยามอาทิตย์คล้อยต่ำ
“มึงจะเอายังไงต่อ?”
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ดวงตาคู่นั้นไม่ฉายแววสงสัย ไม่เร่งเร้า ไม่แม้แต่จะฟังในคำถามก่อนหน้านี้ของอรด้วยซ้ำ
“แล้วยาคิดว่าไง?” อรย้อนถามไปโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง
เพราะในวินาทีนั้น เธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองควรคิดอย่างไร หรือควรรู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้
‘เหตุผลและความถูกต้อง?’ เธอเคยเชื่อในสิ่งเ่าั้ แต่ตอนนี้กลับพร่าเลือน
“กูเห็นด้วยกับคนอื่นนะ” ยาตอบ
ประโยคนั้นกระทบหัวใจอรอย่างเงียบเชียบ
มันเป็การยืนยันว่า ความจริงบางอย่างถูกเลือกให้เงียบ ถูกบังคับให้กลบฝังอยู่ในโคลนตมของความกลัวและผลกระทบ
หากพูดความจริงออกไป อาจารย์จะว่าอย่างไร?
พวกเธอจะยังเรียนจบกันไหม?
บางคนจะเสียโอกาสอะไรไปบ้าง?
ความลังเลในใจของอรบีบคั้นจนหายใจติดขัด เธอมองไปยังยาอีกครั้งอย่างครุ่นคิด
จู่ ๆ เสียงฝีเท้าหนักกระทบพื้นไม้ก็ดังขึ้นจากเรือน้า
ตึง! ตึง! ตึง!
เรือนทั้งหลังสั่นะเืเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่ร่างของ เจมส์ จะโผล่ลงมาจากบันไดอย่างร้อนรน ใบหน้าเปียกเหงื่อ ผมตั้งฟู ดวงตาเบิกกว้างราวกับหนีอะไรบางอย่าง
“เห้ย! เห้ย! เห้ย!” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
แล้วร่างใหญ่ของเขาก็ล้มตึงลงกับพื้น ก้นกระแทกดินเสียงหนัก ก่อนจะค่อย ๆ ถอยกรูดออกจากอรกับยาอย่างคนขาดสติ มือทั้งสองยกขึ้นเหนือหัวคล้ายจะปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย
“ฮือออ... กูไม่ไหวแล้ว... ออกไป! ไปให้พ้น!”
“เจมส์ เราเอง... อร!” เธอรีบเข้าไปหา
แต่เจมส์กลับกรีดร้องทั้งน้ำตา
“อร... ช่วยเรา... ฮือออ... อย่าทิ้งเรา... มัน... มันอยู่ตรงนั้น!”
เขาชี้นิ้วไปใต้เรือน... ตรงที่ยาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่
อรหันขวับไปตามปลายนิ้ว...
แต่สิ่งที่พบคือ ความว่างเปล่า
ร่างหนึ่งที่เคยยืนกลับหายไป ไม่มีแม้แต่รอยเท้า ไม่มีแม้แต่ร่องรอย
ยา...หายไปอีกแล้ว
เธอหันกลับมากอดเจมส์ที่ยังคงตัวสั่นงันงก น้ำตาเปื้อนแก้ม
“ไม่มีใครอยู่แล้ว เจมส์... ไม่มีแล้ว”
“ฮือออ... มันมองเรา... มันอยู่ในหัวเรา...” เจมส์พร่ำเพ้อออกมา
เธอกอดเขาไว้แน่น สองมือปลอบประโลมอย่างเงียบงัน ท่ามกลางความมืดที่กำลังเข้ามาปกคลุม เธอเงยหน้าขึ้น พึมพำออกมาราวกับคำสั่งที่ปล่อยลอยในอากาศ
“คำปุ่น... ไปเอิ้นไผกะได้มาเบิ่งอ้ายเพิ่นแหน่...”
ราวกับิญญาเด็กที่ได้ยินคำสั่ง ภายในไม่กี่นาที กลุ่มชาวบ้านก็เดินทางมาถึง พวกเขาช่วยกันพยุงเจมส์ขึ้นเรือนและดูแลเขาต่อจากเธอ อรจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ถอนตัวออกมาจากใต้ถุนเงามืดนั้นด้วยฝีเท้าแ่เบา
เจมส์ยังคงไม่ดีขึ้น สติของเขาเลื่อนลอย ตื่นกลัวอย่างไม่สามารถควบคุมได้ พ่อของเธอได้มอบน้ำมนต์และเครื่องรางให้เขาไว้แล้ว ตอนนี้เหลือเพียงเวลา…
เวลาที่จะพิสูจน์ว่าเขาจะกลับมาเป็เหมือนเดิมได้บ้างหรือไม่...
ยามค่ำคืนที่ห่มคลุมด้วยความเงียบงันกลับมาอีกครั้ง...
แสงจันทร์สาดผ่านพุ่มไม้เป็เงาทอดยาว แทรกแซงอยู่ในความเงียบสงัดของบ้านไม้กลางป่า เสียงจิ้งหรีดดังแว่วตามสายลม แต่ไม่มีสิ่งใดทำให้อรคลายความอึดอัดได้เลย
หลังจากเหตุการณ์เมื่อตอนเช้า...เธอไม่อาจวางใจได้แม้เพียงครู่เดียว ในขณะที่เพื่อน ๆ พากันแยกย้ายกลับเรือนของตนเอง อรกับก้านพลูกลับขึ้นเรือนใหญ่ของพ่อท่าน แม้จะเป็สถานที่ปลอดภัยที่สุด แต่ความรู้สึกในใจของเธอกลับไร้ที่ยึดเหนี่ยว
อรหลบออกจากห้องมานั่งอยู่คนเดียวบนแคร่ไม้ใต้ชายคา ความมืดเบื้องหน้าชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย
“เป็หยังล่ะบาดนี่…”
เสียงทุ้มแ่ของพ่อท่านเอ่ยขึ้น พลางทรุดตัวนั่งลงข้างเธอโดยไม่มีคำปรารภใดล่วงหน้า
“เื่มื้อเซ้านั่นล่ะจ๊ะ ข่อยบ่ฮู้เลยสิเอาจังใดต่อ”
น้ำเสียงของอรสั่นเล็กน้อย ราวกับยอมรับว่าเธอกำลังหลงทางในใจ
พ่อเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวอย่างหนักแน่นแต่สงบ
“สิเอาจั่งได๋ กะให้คึดให้ดี คึดให้รอบคอบก่อนสิเฮ็ด...เฮาเป็คนมีสิทธิ์ตัดสินใจเองกะจริง แต่กะอย่าลืมเบิ่งฮอดผลที่สิมาตามหลังแนเด้อหล่า”
ดวงตาของพ่อฉายแววห่วงใยที่ไม่เคยเปลี่ยน อรพยักหน้าเบา ๆ รับความหมายโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใดกลับคืน
ครู่หนึ่ง เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น
ก้านพลูก้าวออกมาจากห้องเงียบ ๆ เหมือนรู้ทันทุกอย่าง พ่อท่านมองเธอเพียงครู่ก่อนโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากลูกสาวอย่างอ่อนโยน แล้วเดินหายลับเข้าไปในห้อง เหลือเพียงเพื่อนทั้งสองต่อหน้าความมืดที่ทอดตัวอยู่นอกเรือน
“มึงจะเอายังไง?”
ก้านพลูเอ่ยถามเบา ๆ ขณะนั่งลงตรงหน้า ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่าง
“กูว่า...”
อรยังไม่ทันตอบ ดวงตาเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่ง ร่างที่คลับคล้ายคลับคลา...ยา
หญิงสาวผู้มีท่าทางนิ่งเฉย แววตาว่างเปล่าเดินช้า ๆ เข้าสู่แนวป่าทึบเบื้องหน้า ไม่มีแม้เสียงใบไม้ไหว
“มึงจะไปไหน!”
ก้านพลูรีบคว้าแขนเพื่อนไว้แทบไม่ทัน เมื่อเห็นว่าร่างของอรกำลังจะก้าวตามเข้าไปในความมืด
“เดี๋ยวกูมา”
“อร! อร!”
เธอะโเรียกชื่อเพื่อน แต่ไร้ซึ่งการหันกลับ อรเดินลงจากบ้านตรงเข้าไปในแนวป่าอย่างไม่ลังเล
ก้านพลูเหลียวซ้ายขวาก่อนหันกายจะวิ่งไปยังห้องของอาจารย์สุเทพ หวังให้ท่านช่วยเหลือ ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวขา
คำปุ่น ก็ปรากฏตัวมาดักหน้าเธอไว้
“สิไปไสจ๊ะ” คำปุ่นเอ่ยยิ้ม ๆ แต่แววตากลับเ็าจนเสียวสันหลัง
“จะไปหาพ่อไง เมื่อกี้อร...”
“บ่ต้องห่วงเด้อจ๊ะ พ่อบอกว่าบ่มีหยัง ดนบ่ดน เอื้อยอรกะสิกลับมาจ๊ะ...ไปนอนเถาะ”
อรรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย อาจารย์สุเทพรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ท่านอยู่ในห้องตลอดเวลา แถมถ้อยคำสุดท้ายของคำปุ่น แม้เป็เพียงคำบอกกล่าว แต่กลับฟังดูคล้ายคำสั่ง สีหน้าและแววตาของเด็กหญิงที่เคยทั้งน่ารักและร่าเริง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็แข็งกร้าว ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น... และนั่นก็เพียงพอจะบังคับให้เธอต้องถอยกลับเข้าห้อง...อย่างไร้ข้อแม้
เธอทำได้เพียงกอดผ้าห่มแน่น มองความมืดนอกหน้าต่างอย่างหวาดหวั่น
ในใจภาวนาให้เพื่อนรัก...ปลอดภัย
4K
