สองปีต่อมา..ในดินแดนปีศาจ
“เพลงกระบี่จันทราอสนี”
“ตูมมม! ”
สัตว์อสูรระดับอสูรเซียนปฐีขั้นกลางในดินปีศาจกับถูกจ้าวชิงเยี่ยนสังหารไปอย่างง่ายดาย
“ฝีมือของเ้าก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้วชิงเยี่ยน”
“ต้องขอบคุณที่อาจารย์สอนสั่งเ้าค่ะ”
“อีกหนึ่งเดือนอาจารย์จะพาเ้าออกจากดินแดนปีศาจไปยังอาณาจักรดารา์”
เหตุที่ทำให้หลัวเสวียนยังต้องรออีกหนึ่งเดือน เพราะการทะลวงระดับพลังเทพเ้าะขั้นเก้าให้สำเร็จก่อน
หนึ่งเดือนต่อมา…
‘ในที่สุดก็บรรลุระดับเทพเ้าะขั้นที่เก้าแล้ว หากไม่ใช่เพราะผลบรรลุปราณเทพ การเลื่อนระดับพลังก็คงยากกว่านี้แน่’
“ท่านอาจารย์ ศิษย์ไปสำรวจดินแดนปีศาจชั้นนอกได้เห็นการต่อสู้กันระหว่างผู้าุโของเผ่าปีศาจกับผู้ฝึกตนเซียนเ้าคะ”
หลัวเสวียนได้ฟังก็ไม่เอ่ยสิ่งใด เพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้ง
“ได้เวลาเดินทางกันแล้วชิงเยี่ยน”
“เ้าค่ะ ท่านอาจารย์”
หลัวเสวียนเปิดรอยแยกมิติออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมกับศิษย์ของตน
อาณาจักรดารา์
เขตป่าไม่ไกลจากเมืองหลวงของอาณาจักรดารา์กับมีรอยแยกมิติที่ได้เปิดออกมา ผู้ที่ออกมาจากรอยแยกมิติกับเป็หลัวเสวียนและศิษย์
“ท่านอาจารย์ ถึงอาณาจักรดารา์แล้วหรือเ้าค่ะ”
“ถึงแล้ว จากจิตััของอาจารย์ออกจากเขตป่านี้ก็ถึงเมืองหลวงของอาณาจักรดารา์แล้ว แต่ดูเหมือนว่าเมืองหลวงของอาณาจักรดารา์จะถูกโจมตีโดยสัตว์อสูรระดับสูง”
หลัวเสวียนและศิษย์หายตัวออกไปจากเขตป่าและปรากฏตัวอีกครั้งในเมืองหลวงของอาณาจักรดารา์ ภายในเมืองหลวงกลับถูกสัตว์อสูรทำลายจนกลายเป็ซากเมืองปรักหักพังผู้คนส่งเสียงกรีดร้องและถูกสัตว์อสูรฆ่าและโดนกัดกิน หลัวเสวียนกางอาณาเขตของตนออกมา
“ท่านอาจารย์ศิษย์ไปช่วยเหลือผู้คนทางฝั่งตะวันออกนะเ้าค่ะ”
“เ้าไปช่วยเถอะ ทางฝั่งนี้อาจารย์จะช่วยเหลือเอง”
ภายในพะราขวังหลวงของอาณาจักรดารา์
“พาองค์หญิงหนีไปทางตะวันออก”
“ลูกไม่หนีลูกจะสู้อยู่เคียงข้างเสด็จแม่”
“ฉัวะ! ตูมมม!”
“หนีไปลูกแม่ สัตว์อสูรเหล่านี้ระดับสูงเกินไปเ้าจะตายได้”
“ท่านแม่…ไม่!”
“ตูม! ตูม! ตูม!”
หลัวเสวียนกางอาณาเขตออกมาช่วยเหลือ แล้วใช้กระบี่ตวัดออกไปเบาเบา เกิดเป็คลื่นกระบี่ทำให้สัตว์อสูรระดับอสูรเทวะนับสิบตนตกตายในทันที สัตว์อสูรตนอื่นเมื่อขาดผู้นำก็ล่าถอยออกไป
“ฆ่าพวกมันให้หมดอย่าให้หนีรอดไปได้”
หลัวเสวียนขยายอาณาเขตไปทั่วเมืองหลวง สัตว์อสูรที่ถูกอาณาเขตของหลัวเสวียนก็ตายลง
“พาผู้าเ็เข้ามาหลบในเมือง ห้ามหนีออกจากเมืองเด็ดขาดมีสัตว์อสูรระดับครึ่งเซียนขึ้นไปอยู่ด้านนอก”
หลัวเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงก้องกังวาลไปทั่วเมืองหลวง
“ขอบพระคุณท่านผู้าุโที่ช่วยเหลืออาณาจักรของข้า ตัวข้าคือองค์จักรพรรดินีของอาณาจักรดารา์นามนามว่าเฟิงรั่วหลาน และนี้คือบุตรีของข้า”
“คาราวะผู้าุโข้ามีนามว่าเฟิงเหม่ยถิง ข้าคือองค์หญิงรัชทายาทของอาณาจักร ข้าอยากกราบท่านเป็ศิษย์จะได้หรือไม่ ไม่ว่าท่าน้าสิ่งใด ข้าจะหามาให้ท่าน เมื่อท่านรับข้าเป็ศิษย์แล้ว ”
“ข้าขอปฏิเสธที่จะรับเ้ามาเป็ศิษย์”
“เพราะเหตุใดท่านถึงไม่รับข้าเป็ศิษย์ ไม่ว่าคุณสมบัติหรือพลังของข้า”
“ลูกแม่ อย่าเสียมรรยาท”
“ท่านอาจารย์ศิษย์ได้สังหารสัตว์อสูรทางฝั่งตะวันออกจนสิ้นแล้วเ้าคะ แต่ถึงกระนั้นก็มีผู้คนถูกสังหารไปมากเช่นกัน”
“เ้าทำได้ดีแล้วศิษย์ข้า แล้วผู้ที่มาพร้อมกับเ้าคือผู้ใด”
“คาราวะผู้าุโข้ามีนามเฟิงเสวี่ยเอ๋อร์เ้าคะ”
“เสวี่ยเอ๋อร์เ้ามาทำอันใดตรงนี้ข้าให้เ้าไปป้องกันทางฝั่งตะวันออก”
“เสด็จป้า หลานเป็ห่วงท่านเกรงว่าจะเกิดอันตราย”
“ห้ามเรียกข้าแบบนั้น จงเรียกข้าว่าองค์จักรพรรดินีแล้วไปประจำตำแหน่งของเ้าซะ”
“องค์จักรพรรดินีเฟิง หากข้าต้องรับเฟิงเสวี่ยเอ๋อร์เป็ศิษย์ท่านจะอนุญาติหรือไม่”
หลัวเสวียนเอ่ยถามเพราะถูกชะตากับเด็กสาววัยสิบห้าปี ที่อายุยังน้อย แถมพลังก็อยู่ในระดับสร้างจิตเพียงเท่านั้นกับมีความกล้าหาญปกป้องผู้คนในเมือง
“ท่านผู้มีพระคุณในเื่นี้ท่านต้องถามนางเอง”
“เฟิงเสวี่ยเอ่อร์เ้าอยากจะเป็ศิษย์ของข้าหรือไม่”
“ข้า..”
321
