ขณะเดินลากเท้าอยู่บนทางแฉะๆ เด็กหญิงผู้น่าสงสารก็ไอโครกติดต่อกันหลายครั้งยิ่งไอ...สีหน้าของซานจี๋ก็ยิ่งซีดเซียวลงไปทุกที มาวันนี้ซานจี๋อดคิดไม่ได้จริง ๆว่าตัวเองไม่น่าเกิดมาบนโลกใบนี้เลย ถ้าเป็ไปได้ก็อยากตาย ๆไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดสักที
ซานจี๋ยกฝ่ามือเล็ก ๆขึ้นบังแดดพร้อมกับแหงนหน้ามองผีเสื้อปีกสวยที่กำลังโบยบินอย่างอิสระอยู่บนท้องฟ้า ซานจี๋ทั้งมองทั้งครุ่นคิดเธออิจฉาผีเสื้อตัวนั้นที่ได้กระพือปีกและได้ไปในที่ที่ตัวเองอยากไปแล้วขณะเดียวกันนั้นจู่ ๆ ซานจี๋ก็เผลอฉุกคิดไปถึงชาติกำเนิดของตัวเองด้วยสีหน้าที่มีแต่ความอ่อนใจ
หลิวซานจี๋ ไม่ใช่ลูกหลานสายตรงของบ้านเจาเธอเป็เพียงลูกสาวที่เกิดจากชายชู้หากถามว่ารู้ได้ยังไงว่าหลิวซานจี๋คือลูกของชายชู้นะเหรอ ก็เพราะเจาชุนหลางหรือพ่อเลี้ยงของเธอเขาเป็หมันมาั้แ่เกิดยังไงล่ะเื่นี้ถูกเก็บเป็ความลับมานาน แต่ดันความแตกก็ตอนที่แม่ของซานจี๋เกิดตั้งท้องขึ้นมาพอเห็นว่าเื่ราวมันเลยเถิดมาถึงขั้นนี้แล้วเจาชุนหลางเลยยอมบอกเื่นี้กับหญิงคนรัก ว่าตนเป็หมัน!จะทำให้หล่อนตั้งท้องได้ยังไง
งั้นแม่บังเกิดเกล้าของหลิวซานจี๋ตั้งท้องกับผู้ชายคนไหน!แล้วใครเป็พ่อเด็ก!?
แรก ๆหล่อนก็พยายามปฏิเสธทุกอย่าง บ้างก็แถจนสีข้างถลอกหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ขอยอมรับว่าตัวเองแอบมีสัมพันธ์ลับ ๆ กับผู้ชายคนอื่นเหอะ! ช่างแถได้หน้าด้าน ๆ ซะจริงถ้าหล่อนไม่ได้แอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ชายบ้านอื่นแล้วล่ะก็ งั้นมารหัวขนที่อยู่ในท้องของหลิวเนี่ยนซินคงมีพ่อเป็นิ้วชี้กับนิ้วกลางสินะ
นี่ไง!พอถูกเจาม่านหรงกดดันเข้าหน่อยสุดท้ายนังลูกสะใภ้ตัวดีอย่างเนี่ยนซินก็ยอมสำรอกความจริงออกมาซะทีหล่อนยอมสารภาพว่าเผลอตัวไปมีอะไรกับนายอำเภอคนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาประจำการอยู่ในตัวเมือง
"ช่วยไม่ได้!ใคร ๆ ก็อยากหาความสุขสบายให้ตัวเองกันทั้งนั้นใครใช้ให้เจาชุนหลางเป็ผู้ชายที่อับจนและไม่มีอนาคตกันล่ะผู้หญิงสมัยนี้ร้อยทั้งร้อยก็ต้องจับผู้ชายรวยกันทั้งนั้น จะว่าไปฉันตั้งท้องกับนายอำเภอหยวนก็ดีเหมือนกันตัวฉันเองจะได้มีเครื่องพันธนาการคอยผูกมัดให้เขายังอยู่กับฉันและส่งเสียเลี้ยงดูฉันไปจนแก่ไม่เหมือนกับใครบางคน อยู่กินด้วยกันมาตั้งนานไม่เห็นว่าจะพาเมียลืมตาอ้าปากได้สักที เคยจนยังไงก็ยังจนอยู่อย่างนั้นที่ฉันยังทนอยู่ที่นี่เพราะฉันยังหาทางไปไม่ได้ต่างหาก"
ตอนแรกหลิวเนี่ยนซินพยายามเก็บออมคำพูดเพราะเห็นแก่หน้าเจาชุนหลาง ทั้งยังคำนึงว่าตัวเองเป็ฝ่ายผิดต่อชุนหลางก่อนหล่อนจึงเลือกที่จะเม้มริมฝีปากจนเหมือนคนใบ้แต่พอถูกแม่สามีด่าทอและใช้คำพูดรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆหล่อนก็คิดว่าตัวเองมีปากเหมือนกัน ทำไมต้องปล่อยให้โดนด่าอยู่ฝ่ายเดียวเพราะคิดแบบนี้หล่อนจึงสวนกลับฉอด ๆ ทำเอาแม่สามีสะอึกน้ำลายตัวเองไปเลย
"อย่างนายอำเภอหยวนก็น่าจะเป็บ่อเงินบ่อทองให้ฉันถลุงไปได้ทั้งชาติประเมินจากรูปร่างหน้าตายันการแต่งตัวของเขาแค่นี้ก็เดาได้ไม่ยากว่าเขาเป็พวกผู้ดีมีชาติตระกูล คราวนี้แหละ!ฉันจะกลายเป็คุณนายให้พวกแกดู!"
“หน็อยแน่! นังตัวเสนียดกินของในหม้อแล้วยังขี้รดหัวคนในบ้านอีก[1]เสียแรงที่ฉันเรียกแกว่าสะใภ้ ที่ผ่านมาฉันใช้ให้แกเอาผักไปขายในตัวเมืองก็เพื่อช่วยกันหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง แต่คนอย่างแกมันไม่รักดีดันเลือกขายเรือนร่างให้ไอ้นายอำเภอนั่น บัดซบ!! นี่มันบัดซบเกินไปแล้ว”
“พอเถอะครับคุณแม่ผมไม่อยากรับรู้อะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว”
“ชุนหลาง! แกก็อีกคนโง่เง่า หัวอ่อนจนตามใครไม่ทัน แม่เตือนแกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ควรเอาผู้หญิงคนนี้มาเป็เมีย นี่ไงล่ะ!! ผลของการไม่เชื่อฟังแม่แกก็ต้องมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าแบบนี้”
เจาม่านหรงปะทะฝีปากกับสะใภ้ตัวดีไปยกใหญ่กว่าจะไล่ตะเพิดผู้หญิงพรรค์นั้นออกจากบ้านได้ก็เล่นเอาหอบเหนื่อยจนหายใจไม่ทั่วท้องอยู่เหมือนกันสาบานว่าชาตินี้ทั้งชาติจะไม่ขอญาติดีกับผู้หญิงดัดจริตคนนั้นอีก
[1] เปรียบเปรยถึงคนที่เนรคุณไม่รักดี หักหลังคนใกล้ตัว
91
![ราชันหมื่นมิติ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1706432209_2214917.webp)
