ตืดๆ ตืดๆ
"ฮัลโหล" วนิชเสียงงัวเงียเพิ่งตื่น
"อีนิช มึง อยู่ไหนวะ มาหากูหน่อย" เสียปลายสายเหมือนจะร้องไห้
"เฮ้ยอีปอ มึง เป็อะไรวะ กูเพิ่งตื่น" วนิชได้ยินเสียงเพื่อนรีบลุกนั่งบนเตียง
"กูอยู่ร้านกาแฟ หน้าร้านของชำป้าอี้ มึงมาหากูหน่อย" โอปอร้องไห้ฟูมฟาย
"เดี๋ยวกูแต่งตัวจะไปเดีํยวนี้ มึงรอกู"
สักพัก วนิชจอดรถในตรอกมุมร้าน ลงจากรถเดินตรงไปหาเพื่อนสาว
"มึงเป็อะไรวะ ร้องไห้ทำไม" วนิชเข้าไปนั่งเก้าอี้ข้างๆโอปอ
"กูโดนเท ไอ่วิทมันเทกูเฉยเลย แม่ง คบมาตั้งนาน" โอปอเข้ากอดเพื่อนสาวที่ยังร้องไห้ฟูมฟาย
วนิชเอามือลูบหลังเพื่อน " มึงยังมีกูอยู่ มึงไม่ต้องกลัว เดี๋ยวก็ผ่านไปได้เอง"
"ไม่รู้จะนานไหมกว่ากูจะทำใจได้" โอปอถอนหายใจ
"ไม่นานไม่นานเชื่อกู ก่อนนั้นกูโดนไอ่อูมมันเท ก็มีมึงนี่แหละที่คอยปลอบใจ ไม่นานก็ลืมมึงเชื่อกู" วนิช กอดเพื่อน
"มาๆ กินกาแฟตอนเช้านี้เสร็จเดี๋ยวกูพามึงไป เที่ยว เที่ยวให้ลืมเธอ โอเคมั้ย" วนิชปลอบใจโอปอ
วนิชเป็คนมีมุกตลกคอยให้เพื่อนได้หัวเราะ เวลาจึงผ่านไปเร็ว
"เที่ยงแล้ว ไปหาอะไรกินกันเอาแรงเที่ยวต่อ ถ่ายรูปลงเฟสสักรอบโพสว่ามึงสบายดีมีความสุข" วนิชบอกเพื่อน
"กูไม่อยากโพสอะไรสักอย่าง" โอปอทำน่าเศร้า
วนิชเปิดเฟสตัวเอง
"เฮ้ย มึงดู อีอุ้ม มันโพส สิ อยู่กับผัวทำกับข้าว บราๆ " นิชานึกคิด "เป็แม่ศรีเรือน สนุกตรงไหน กูคงไม่ชอบแบบนี้"
"แสดงว่าคนอย่างมึงชอบอิสระ" โอปอบอกเพื่อน
"น่าจะใช่ กูคงมีผัวไม่ได้ " วนิชคิดค้นใจตน
"กูเห็นเฟสไอ้พนากับไอ้นพรัต มันได้เมียทางในเมืองหลวงนิ กูว่าเราไปเที่ยวหาพวกมันกันไหม" วนิชชวนโอปอ
"กูไม่อยากไปไหน" โอปอทำหน้าเศร้า
"มึงจะเป็แบบนี้ไม่ได้นะโว้ย ไปดูชีวิตเพื่อนๆในเมืองหลวงสัก4-5วันเราก็กลับ จะไปดูชีวิตแม่บ้านของอีอุ้มมันด้วย"วนิชวาดภาพในความคิด"ไปนะ เราไปเย็นนี้เลย นั่งเครื่องแป๊บเดียว กูเลี้ยงมึงเอง "
"คือกู" โอปออยากปฏิเสท แต่ไม่ทัน
"ฮัลโหล ขอจองตั๋วเครื่องบิน2ที่นั่งค่ะ"
"เฮ้ย กูยังไม่ได้บอกมึงเลยนะ ว่ากูจะไป"โอปอมองหน้าวนิช
"ถือว่ามึงไปเป็เพื่อนกูก็ได้กูอยากไป"วนิชยิ้มหวานให้เพื่อน
"อื่มก็ได้ " โอปอเสียงเบา
"เราไปเตรียมตัวกัน" วนิชจูงมือเพื่อนขึ้นรถ " กูไปส่งมึงเก็บผ้า เดี๋ยวมึงไปช่วยกูเก็บผ้า"
ทั้งสองมาถึงสนามบิน เตรียมตัวนั่งเครื่อง
279K
