[ไม้]
ผมวิ่งวุ่นวายอยู่กับการช่วยเหลือและระบายคนเจ็บออกจากตึกสืบสวนของสถานีตำรวจและตอนนี้ผมก็เหนื่อยมากจนต้องหลบออกมาพักหายใจอยู่ด้านนอกตึก และระหว่างที่ผมกำลังนั่งพักหายใจพะงาบๆ อยู่นั้น ผมก็มองเข้าไปด้านในตึกที่ผมเคยทำงานอยู่มาหลายปี ที่ตอนนี้มันกำลังจะไหม้หมดทั้งหลังแล้วด้วยความะเืใจผมได้แต่หวังในใจว่าเพื่อนร่วมงานของผมทุกคนจะปลอดภัย
แต่ในขณะที่ผมกำลังนั่งพักเหนื่อยอยู่นั้นผมก็เห็นลูกน้องของฟ้าครามหลายสิบคนพยายามวิ่งฝ่ากองเพลิงเข้าไปด้านในตึกสืบสวนและจากที่ผมนั่งสังเกตการณ์อยู่สักพักผมก็เห็นเหล่าลูกน้องของฟ้าครามสลับกันวิ่งเข้าวิ่งออกกันให้วุ่นวายเพราะแต่ละคนวิ่งเข้าไปได้เพียงแค่ไม่ถึงนาทีก็วิ่งกลับออกมาเปลี่ยนคนอื่นวิ่งเข้าไปเพราะด้านในนั้นร้อนมาก
ด้วยความสงสัยว่าพวกเขากำลังเล่นอะไรกันอยู่ผมจึงลุกขึ้นจากจุดพัก แล้วผมก็เดินเข้าไปหากลุ่มลูกน้องของฟ้าคราม พร้อมกับเดินเข้าไปคุยกับลูกน้องคนหนึ่งของฟ้าครามว่า...
“พวกคุณวิ่งเข้าไปด้านในตึกสืบสวนทำไมกันครับคุณรู้ไหมว่ามันอันตรายมากแค่ไหนพวกคุณทำแบบนี้ยิ่งจะสร้างความยากลำบากให้กับเ้าหน้าที่ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่นะครับผมขอสั่งให้พวกคุณถอยออกให้ห่างจากตึกสืบสวนเดี๋ยวนี้เลยครับ เพราะอีกไม่นานตึกก็คงจะถล่มลงมาแล้วล่ะครับถอยออกไปก่อนครับ อันตรายครับ”
“เอ่อ!”
ลูกน้องของฟ้าครามอ้าปากคล้ายกำลังจะบอกอะไรกับผมแต่เขาก็ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา แทนไทคนสนิทของธาราแบกฟ้าครามที่อยู่ในสภาพหมดสติวิ่งฝ่ากองเพลิงออกมาจากตึกแล้วเขาก็ะโบอกลูกน้องทุกคนว่า...ให้พวกเขาพานายใหญ่ไปส่งโรงพยาบาลก่อนส่วนทางนี้เขากับลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งจะพยายามเข้าไปช่วยนายน้อยออกมาเอง
พอผมได้ยินว่าธาราอยู่ด้านในผมก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยแทนไทพยุงฟ้าครามออกมาจากนั้นผมกับแทนไทก็ช่วยกันพาฟ้าครามไปส่งต่อให้กับทิวลูกน้องคนใหม่ของฟ้าครามและทิวก็แบกฟ้าครามไปขึ้นรถยนต์ส่วนตัวของเขาแล้วทิวก็รีบขับรถพาเ้านายของเขาออกจากพื้นที่อันตรายไปอย่างรู้หน้าที่
เมื่อทิวพาฟ้าครามขับรถออกไปแล้วผมก็หันขวับกลับไปหาแทนไท แต่ผมไม่เห็นแทนไทยืนอยู่ข้าง ๆ ผมอีกแล้วเพราะผมเห็นหลังเขาแค่แว็บ ๆกำลังวิ่งเข้าไปด้านในตึกสืบสวนที่เปลวเพลิงกำลังลุกโชติ่สุดขีดอีกครั้ง
ผมไม่รอช้าผมรีบวิ่งฝ่าความร้อนตามแทนไทเข้าไปด้านในและผมก็วิ่งฝ่าความร้อนตามแทนไทเข้าไปเรื่อย ๆ จนผมตามแทนไททันแล้วผมก็วิ่งเข้าไปคว้าแขนเสื้อของแทนไทเอาไว้และะโถามเขาว่า...คุณธาราอยู่ข้างในใช่ไหม? แทนไทพยักหน้าตอบผมด้วยสีหน้ากังวลก่อนที่เขาจะถามผมกลับมาว่า
"แล้วผู้กองออกมาั้แ่เมื่อไหร่ครับ?"
"ผมออกมาตั้งนานแล้วแล้วคุณธารามาที่นี่ทำไม เขาเข้าไปด้านในได้ยังไง เขาเข้าไปั้แ่เมื่อไหร่แล้วทำไมป่านนี้เขายังไม่ออกมาอีก"
"คือ...นายน้อยตั้งใจมาหาผู้กองกับนายใหญ่ครับและที่นายน้อยต้องติดอยู่ด้านในเพราะนายน้อยคิดว่าผู้กองยังไม่ออกมานายน้อยก็เลยเข้าไปช่วยผู้กอง นายน้อยเข้าไปด้านในตึกเป็ชั่วโมงแล้วครับแต่จนป่านนี้แล้วนายน้อยยังไม่ออกมาเลยครับ"
"บ้าเอ้ย...เข้าไปตั้งชั่วโมงแล้วจนป่านนี้ยังไม่ออกมาอีกเขามัวทำอะไรอยู่นะ ทำไมเขาถึงชอบทำให้ผมเป็ห่วงตลอดเลย"
แค๊ก แค๊ก แค๊ก
ในขณะที่ผมกับแทนไทอยู่ด้านในพวกเราก็ต่างสำลักควันกันใหญ่จนผมต้องบอกแทนไทว่า...คุณไม่ต้องฝ่าเข้าไปอีกแล้วล่ะคุณรอผมอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมจะเข้าไปตามหานายน้อยของคุณเองครับ
"เดี๋ยวครับผู้กอง? "
ผมไม่ได้รอฟังแทนไทอีกแต่ผมถอดเสื้อแจ็ตเก็ตของผมออกคลุมหัวตัวเองไว้ แล้วผมก็วิ่งฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปด้านในและผมก็วิ่งตรงไปที่ห้องทำงานของผมแต่ผมวิ่งฝ่าเข้าไปได้เพียงครึ่งทางผมก็เห็นธารานอนราบอยู่บนพื้นโถงทางเดิน
ผมตั้งใจจะวิ่งเข้าไปช่วยเขาออกมาแต่ทุกอย่างก็เป็ไปด้วยความลำบากเพราะตอนนี้จุดที่ธารานอนอยู่นั้นมีสิ่งก่อสร้างพังถล่มลงมาขวางทางเดินเอาไว้แต่ด้วยความห่วงใยที่ผมมีต่อเขาจนล้นใจมันทำให้ผมไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะเข้าไปช่วยเขาและผมก็พยายามเดินลุยเปลวไฟที่ร้อนระอุเข้าไปหาเขาจนสำเร็จถึงแม้ว่าความสำเร็จจะแลกมาซึ่งาแมากมายตามตัวของผมแต่มันก็คุ้มมาก
ผมคลานลอดต้นเสาขนาดใหญ่เข้าไปหาเขาแล้วผมก็พยายามเอื้อมมือไปหาเขา แต่ก็ยังไม่ถึงเขาอยู่ดีและในขณะที่ผมกำลังพยายามเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเขาผมก็ได้ยินเสียงเขาสะอื้นร้องไห้และพูดออกมาเบาๆ ว่า
"ผมรักคุณนะผู้กองไม้ผมขอโทษที่มาช้า ผมขอโทษ ผมผิดเองผมผิดเองที่มาช่วยคุณช้าไปจนทำให้คุณต้องมาเจอจุดจบแบบนี้ผมรักคุณนะไอ้ผู้กองเฮ็งซวยผมตั้งใจเอาไว้ว่าผมจะขอถอนหมั้นกับหมอเรียวให้เร็วที่สุด แล้วผมก็จะขอคบกับคุณแต่ว่าผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยคุณก็มาด่วนจากผมไปเสียก่อนผู้กองไม้...ผมรักคุณ"
ผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อผมได้ยินเขาสารภาพรักผมแม้ตอนนี้ผมจะรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัวจนหายใจแทบไม่ออกเลยแต่ผมก็มีกำลังใจดีมากเมื่อผมรู้ว่า...ที่จริงแล้วเขาก็รักผมเหมือนกับที่ผมรักเขาซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาผมหวังเล็ก ๆไว้ในใจเสมอว่า...ผมจะได้รับความรักตอบจากธาราบ้างแม้สักเสี้ยวหนึ่งที่เขามีให้กับหมอเรียวก็ยังดีและวันนี้หวังเล็ก ๆ ของผมมันได้เกิดขึ้นแล้ว
ผมคลานเข้าไปหาธาราจนตัวของผมชิดกับแผ่นหลังของเขาด้วยความยากลำบากจากนั้นผมก็กอดเขาจากด้านหลัง แล้วผมก็กระซิบเรียกเขาอย่างอ่อนแรงว่า
"นายน้อย...ผมขอโทษนะครับที่ผมมาช้าแต่ผมมาช่วยคุณแล้วนะครับ "
ธาราค่อย ๆ หันกลับมาหาผมแล้วเขาก็โยนบางอย่างสีดำสนิทคล้ายซากศพของใครสักคนออกจากอ้อมกอดของเขาจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและโผเข้ามากอดผมและถามผมด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า
"ไม้? นี่คุณจริงๆ ใช่ไหม? คุณหายไปไหนมาตั้งนานน่ะ? "
"นายน้อย...นี่คือผมจริง ๆ ครับผมไม่ได้หายไปไหนครับ แต่ผมคอยช่วยเหลือคนเจ็บอยู่ด้านนอกครับผมขอโทษนะครับที่มาช่วยคุณช้าไป แต่ผมก็มาแล้วนะครับ นายน้อยไม่ต้องกลัวนะครับเดี๋ยวผมจะพานายน้อยออกไปเอง"
"คุณรู้ไหมว่าผมตามหาคุณอยู่ตั้งนานผมเป็ห่วงคุณมากคุณรู้ไหม ผม...ผมนึกว่าคุณโดนไฟคลอกตายไปแล้วเสียอีก"
"ขอบคุณที่เป็ห่วงผมนะครับ"
"แล้ว...ไอ้ตัวดำ ๆที่ผมกอดอยู่เมื่อกี้มันใครกันล่ะ"
"สงสัยคงเป็หนึ่งในผู้ต้องหาน่ะครับเพราะ่ที่เกิดเหตุเขาใช้โทรศัพท์โทรหาญาติอยู่ในห้องทำงานของผมครับผมคิดว่าเขาคงจะหนีออกไปไม่ทัน เขาก็เลยโดนไฟคลอกน่ะครับ"
"เหรอ? ผมใแทบแย่ผมก็นึกว่าไอ้ตัวดำ ๆ นั่นคือ...คือ...คุณ"
"ฮึ...ผมไม่เป็ไร ว่าแต่คุณเถอะทำไมไม่รีบหนีออกไปครับทำไมคุณถึงได้มานอนร้องไห้กอดศพไฟไหม้อยู่ที่นี่ล่ะครับ"
"ก็ผมนึกว่าเป็คุณนี่หน่าผมเลยคิดว่าผมจะพาคุณออกไปด้วย แต่ผมออกไปไม่ได้ เพราะผมมัวแต่เป็ห่วงไอ้ศพไร้ญาติศพนี้อยู่"
"เอ่อ...แล้ว...เมื่อกี้ผมได้ยินคุณเพิ่งจะสารภาพรักใครสักคนสรุปว่าคุณ...กำลังสารภาพรักผมอยู่หรือเปล่าครับ"
"เปล่านี่...ผมไม่ได้สารภาพรักคุณสักหน่อย"
"ฮึ...ถ้าไม่ได้สารภาพรักผมแล้วคุณสารภาพรักใครเหรอครับ? "
"ผม...ผมสารภาพรักตัวเองเพราะผมคิดว่าผมกำลังจะตาย ผมก็เลยบอกรักตัวเอง ผมไม่ได้บอกรักคุณสักหน่อย"
"เหรอครับ? ที่แท้คุณสารภาพรักตัวเองหรอกเหรอครับ?เฮ้อ...น่าผิดหวังจัง ผมอุตส่าห์ดีใจผมก็นึกว่าคุณสารภาพรักผมเสียอีก เฮ่ย...นี่ผมคงต้องกลับไปกินแห้วอีกแล้วสินะครับ"
"ไม้? คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?คุณกำลังจะบอกว่าคุณรักผมใช่ไหม? "
"นายน้อยครับ...คือผม...ผมว่าเรารีบออกไปข้างนอกกันเถอะครับเพราะถ้าเรายังมามัวนั่งคุยกันอยู่แบบนี้เดี๋ยวเราก็โดนย่างสดอย่างไอ้หมอนั่นหรอกครับ"
"อืม"
ผมหลีกเลี่ยงที่จะพูดความในใจออกไปผมคิดว่าตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาและผมก็คิดว่ามันคงไม่เหมาะสักเท่าไหร่ถ้าผมจะบอกธาราว่า...ผมรักเขาเพราะถึงผมจะรู้แล้วว่าเขารักผม แต่เขาก็ยังไม่ได้ถอนหมั้นกับหมอเรียวเลยดังนั้นผมจึงยังไม่อยากบอกอะไรเขาไปตอนนี้
ผมเลือกที่จะพูดตัดบทสนทนาเื่ของหัวใจโดยการเอ่ยชวนเขาฝ่ากองเพลิงออกไปด้านนอกแล้วผมก็พยุงเขาลุกขึ้นก่อนที่ผมกับเขาจะกอดคอกันพยายามวิ่งฝ่าเปลวไฟออกไปด้วยความยากลำบาก
เราสองคนกอดคอกันวิ่งออกมาเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงประตูทางออกแล้วผมก็เห็นแทนไทกับลูกน้องของฟ้าครามยืนสงบนิ่งอยู่ด้านนอกคล้ายกับกำลังไว้อาลัยให้กับใครสักคน
ก่อนที่ผมกับธาราจะออกไปด้านนอกผมกับธาราก็หันกลับไปกอดอย่างแแ่โดยไม่ได้นัดหมายกันอีกครั้งเมื่อผมคิดว่า...เรารอดตายแล้วเราสองคนกอดกันโดยไม่ได้พูดอะไรกันเลยแต่อ้อมกอดของเราต่างสื่อความหมายที่ลึกซึ้งจนสามารถััได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาและในระหว่างที่เรากำลังกอดกันอยู่นั้น อยู่ ๆสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อท่อนไม้้าขาดและกำลังจะตกลงมาตรงจุดที่ธารายืนอยู่พอดี
ผมไม่รีรอผมไม่คิดนานเมื่อผมเห็นคนที่ผมรักกำลังตกอยู่ในอันตรายผมรีบผลักธาราออกจากอ้อมกอดของผมจนท่อนไม้ท่อนนั้นตกใส่ผมแทน...พรึบ!!!
ผมรู้สึกว่าผมหน้ามืดและทรุดลงไปทันทีที่ของแข็งตกกระทบหัวของผมด้วยความแรงแต่ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทลง ผมก็ยังรู้สึกได้ว่าธาราวิ่งเข้ามากอดผมแล้วเขาก็ร้องเรียกผมเบา ๆ ว่า...
“ไม้? ไม้?อย่าเป็อะไรนะ? อย่าทิ้งผมนะ? ลืมตาสิ? อย่าทำแบบนี้กับผมนะ? ถ้าคุณกล้าเมินผม...ผมจะส่งคลิปเด็ดของคุณให้พ่อของคุณดูเดี๋ยวนี้เลย ไม้?ได้ยินที่ผมพูดไหม? ถ้าคุณกล้าทิ้งผม...ผมจะส่งคลิปของเราประจานคุณเดี๋ยวนี้เลยคอยดูสิ!”
ผมยิ้มออกมาเบา ๆเมื่อผมได้ยินในสิ่งที่ธาราพูดข่มขู่ผมเพียงแ่เบา ผมอดยิ้มอย่างมีความสุขไม่ได้กับน้ำเสียงใผสมความห่วงใยที่เขาส่งมาให้กับผมในชีวิตของผมผมแค่หวังว่าสักวันไอ้มาเฟียขี้โมโหที่ชื่อธาราจะอ่อนโยนกับผมบ้างสักครั้งและตอนนี้ผมก็รู้สึกว่าผมได้รับความอ่อนโยนจากเขาแล้ว ในวันนี้หวังเล็ก ๆในใจของผมก็เป็จริงสักที ได้แค่นี้ผมก็ตายตาหลับแล้วล่ะ…
*****
ซันด๊อก
57K
