เฉินหาเก้าอี้มาให้คุณปู่นั่ง ก่อนจะประคองขาที่พันแผลพาดไปกับเก้าอี้อีกตัวเพื่อไม่ให้โดนน้ำ ฝังบัวและสบู่เตรียมพร้อมใช้งาน แต่สีหน้าและแววตาของเ้าบ้านยังคงงุนงงกับการทำงานของพยาบาลคนนี้
“เอ็งจะอาบให้ข้าแล้วหรอ”
“ครับ”
“ถอดกางเกงให้ข้าสิโว้ย จะให้ใส่กางเกงอาบน้ำหรือไง”
“อ…อ๋อ ร…เื่นั้น…ด…ได้ครับ”
กลิ่นเหงื่อดิบๆตามผิวกายของคุณปู่โชยไปทั่วร่าง โดยเฉพาะบริเวณกางเกงที่ชุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อมหาศาล เฉินค่อยๆดึงหัวยางขอบกางเกงลงมาช้าๆ เมื่อปู่ชาญยกก้นขึ้นมา เป้ากางเกงในก็อูมหนาพาดเป็ลำยาว ดวงตาตี๋ๆเบิกกว้างอย่างเห็นได้ชัด ใต้สะดือของคุณปู่มีขนดกๆสีขาวลากยาวลงไปใต้กางเกงในชุ่มเหงื่อ
หลังจากที่ดึงกางเกงในตาเฒ่าลงมา บุรุษพยาบาลก็เห็นขนสีขาวพุ่มใหญ่ใต้โคนเป็สิ่งแรก ตามมาด้วยเอ็นสีเข้มลำยาวห้อยเป็พวงพร้อมไข่ยานลงไปถึงเก้าอี้ แท่งเนื้ออายุ 65 ปี ยังคงหลับไหล แต่ยาวใหญ่ยิ่งกว่าตอนแข็งตัวของชายทั่วไปเสียอีก!
“ถอดแล้วก็อาบน้ำสิวะ”
“ค…ครับ”
“นี่เอ็งเป็พยาบาลจริงหรือเปล่า”
“ข…ขอโทษครับ”
เฉินเดินไปทางด้านหลัง จากนั้นจึงเปิดน้ำจากฟังบัวอาบไปทั่วร่างล่ำหนา ปู่ชาญเองก็ใช้มือทั้งสองข้างขัดถูกรักแร้ของตัวเองไปมา เมื่อสบู่ถูกชโลมไปทั่วตัว เฉินก็ทำหน้าที่เป็คนขัดถูบริเวณแผ่นหลังให้ แม้ว่าฝ่ามือเรียวเล็กจนง่วนอยู่ทางด้านหลังปานใด แต่ดวงตาตี๋ๆก็ก้มลงไปมองลำเอ็นแท่งโตที่พาดเป็งวงกลางง่ามอยู่เนืองๆ
“เอ็งชื่ออะไร” ปู่ชาญถาม เหมือนไม่อยากอยู่ท่ามกลางความเงียบนานไปกว่านี้
“เฉินครับ”
“ปกติข้าไม่เคยเห็นพยาบาลเป็ผู้ชายมาก่อน พึ่งได้ทำงานหรอ”
“ครับ ผมทำงานเป็พยาบาลมาจะเกือบปีแล้ว”
“เออ ดีแล้ว ขอสบู่หน่อยสิ”
“นี่ครับ”
เฉินยื่นสบู่ไปให้ ชายแก่ถูใส่มือทั้งสองข้างจนเกิดฟองมากมาย ก่อนจะล้วงลงไปกลางง่ามขาตัวเอง เฉินเบิกตากว้างกับภาพที่เห็น ปู่ชาญกำรูดแท่งเอ็นทำความสะอาดจนลำเนื้อพองขยาย มันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเส้นเืปูดๆ ไม่นานหัวหอกที่กดลงพื้นก็ชี้ขึ้นมาถึงยอดสะดือ
ชายแก่ไม่มีความเขินอาย เขาอายุเยอะเกินกว่าจะมาเหนียมอายกับอวัยวะของตัวเอง และไอ้แท่งลำโตแปดนิ้วนี้ก็ไม่มีอะไรให้น่าอับอายเลยสักนิด มันคือความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของปู่ชายเลยก็ว่าได้ มากไปกว่านั้นคือคนที่ถูหลังให้ก็เป็ผู้ชาย ดังนั้นการกำรูดแท่งเนื้อสีเข้มพร้อมกับขัดหนังไข่พวงโตก็ไม่จำเป็ต้องเกรงใจอะไรกันเลย
“ถูหลังให้ข้าต่อสิ” ปู่ชาญหันมาสั่ง เนื่องจากมือเรียวเล็กของบุรุษพยาบาลหยุดชะงักราวกับหันความสนใจไปที่อื่น
“ค…ครับ”
เฉินหน้าแดง ลมหายใจของชายหนุ่มร้อนระอุเหมือนเตาไฟ ดวงตาตี๋ๆยังคงชำเลืองมองแท่งเอ็นลำใหญ่ที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ ดูเหมือนปู่ชาญจะห่วงแหนเ้าโลกของตัวเองเป็อย่างมาก ตาแก่กำรูดและออกแรงชักหนักๆเพื่อขัดทำความสะอาด โคนเอ็นด้านล่างค่อยๆถูกรูดขึ้นมาจนถึงปลายหัวถอก ร่างหนาทำความสะอาดอยู่นาน ทุกซอกทุกมุมของลำเอ็นแข็งขืนถูกขัดถูอย่างดี
“จะล้างน้ำแล้วนะครับ”
“เอาเลย”
เฉินเปิดฝักบัว จากนั้นฟองสบู่บนผิวกายสีเข้มก็หายไป บุรุษพยาบาลเดินมาทางด้านหลังและใช้ฝักบัวฉีดลงไปตั้งหน้า่กล้าหน้าอกลูกโต น้ำค่อยๆไหลลงสู่ซิคแพคหกลอน ก่อนที่อนุสาวรีย์ความเป็ชายจะถูกสายฝนชำระล้างจนเห็นสีเข้มๆชัดเจน
“ค่อยๆลุกนะครับ”
“โอ๊ย ซีด”
“เจ็บแผลหรอครับ”
“นิดหน่อย แต่ข้าไม่เป็ไรหรอก”
“เดี๋ยวผมเช็ดตัวและใส่เสื้อผ้าให้นะครับ”
เฉินเช็ดตัวให้ชายแก่จนแห้ง แต่เขาก็ไม่ได้เช็ดบริเวณส่วนหน้าที่แข็งโด่เด่ ปู่ชาญเป็คนเช็ดบริเวณส่วนนั้นด้วยตังเอง บุรุษพยาบาลมีสีหน้าเหมือนผิดหวังอยู่หน่อยๆ ปู่ชาญวานพยาบาลหนุ่มให้ไปหยิบผ้าขาวม้าหน้าบ้านมาให้ เพราะตอนจะเข้านอนชายแก่มักไม่ใส่อะไรนอกจากผ้าขาวม้าผืนบางตัวเดียว
“นี่ครับ” ร่างเล็กยื่นผ้าขาวม้าให้
“เมื่อไหร่ขาข้าจะหายดี”
“ดูจากแผลแล้ว ถ้าล้างทำความสะอาดดีๆ ประมาณสองอาทิตย์ก็เดินได้ปกติแล้วครับ”
“สองอาทิตย์เชียวรึ แล้วแบบนี้ข้าก็จะจัดการกับไอ้แท่งนี้ยังไง”
ปู่ชาญชี้ลงใต้เอวที่พันผ้าขาวม้า ลำเอ็นของตาแก่ยังคงแข็งยาวยื่นหน้าออกมาเหมือนกับหอกเสียบเป้า เฉินหัวเราะกลับเกลื่อน ชายหนุ่มรู้ดีว่าอีกฝ่ายสื่อถึงอะไร ร่างกายหนาใหญ่บึกบึนและท่าทางขึงขังเช่นนี้ทำให้เดานิสัยและความกระหายได้ไม่ยาก ปู่ชาญพูดต่อว่าเขาคิดถึงสาวๆในร้านคาราโอเกะ เขาอยากจะนั่งรถไปร้องเพลง แต่บุรุษพยาบาลก็สั่งห้ามอย่างเด็ดขาด
“เอาให้ให้แผลหายดีก่อนค่อยไปนะครับ ถ้าเกิดคุณปู่ดันทุรังไปตอนนี้อาจเกิดแผลฟกช้ำได้ เดี๋ยวจะเป็เื่ใหญ่”
“โอย ข้าไม่เป็ไรหรอก เอ็งดูกล้ามข้าสิ” ว่าแล้วตาแก่หัวงูก็ยกแขนเบ่งกล้ามให้คนตรงหน้าดู
“ผมเชื่อครับว่าคุณปู่สุขภาพแข็งแรงดี แต่ตอนนี้กินยาและเข้านอนเถอะครับ”
ปู่ชาญทำหน้าเซ็งๆ หลังจากที่เฉินจัดยาให้เสร็จชายหนุ่มก็ขอตัวลา บุรุษพยาบาลกำชับว่าเขาจะมาให้ตรงเวลาตลอดสองอาทิตย์ น้ำเสียงสุภาพและความอ่อนน้อมถ่อมตนทำให้ปู่ชาญถูกชะตากับบุรุษพยาบาลคนนี้ขึ้นมา แม้จะอยากให้คนตรงหน้าเป็ผู้หญิงมากกว่าก็ตาม
378
