ดวงตาสวยลืมขึ้นอย่างฉับพลัน หานโม่กวาดตามองทุกสิ่งรอบๆ ตัว กลิ่นคาวเืและกลิ่นเหม็นเน่าอย่างรุนแรงลอยคละคลุ้งผสมปนเปกันไปในอากาศ เมื่อเห็นว่ารอบตัวนางห้อมล้อมไปด้วยเหล่าเศษซากชิ้นส่วนแขนขาก็พาให้คิ้วเรียวขมวดมุ่นโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งสำหรับนางในฐานะราชินีนักฆ่ารับจ้างแล้วกลับไม่ใช่ความน่าหวาดหวั่น แต่กลับเป็สัญชาตญาณของการระแวดระวัง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ หานโม่รีบนอนคว่ำหน้าลงทันที ถึงอย่างไรเสียภายในสุสานแห่งนี้ก็มีเพียงคนตายเท่านั้นที่ปลอดภัยที่สุด
“เ้าบอกว่าคุณหนูเจ็ดหวาดกลัวที่ถูกพวกเราโยนทิ้งไว้ในสุสาน และจะยอมแต่งงานกับคุณชายลู่แต่โดยดีเมื่อกลับไปหรือ?”
“แน่นอน สุสานแห่งนี้เต็มไปด้วยซากศพอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทั้งยังอึมครึมและน่ากลัวยิ่งนัก ขนาดนายท่านของข้ายังกลัวจนตัวสั่น คุณหนูเจ็ดเองก็อยู่ที่นั่นมาเกือบสองชั่วยามแล้ว กลับไปจะต้องว่านอนสอนง่ายแน่”
“หากเป็เช่นนั้น พวกเรารีบพานางกลับกันเถิด ข้ายังต้องกลับไปรายงานคุณหนูห้าอีก ขอเพียงคุณหนูเจ็ดยอมแต่งงานกับคุณชายลู่ เงินสิบสองตำลึงก็จะเป็ของพวกเราแล้ว...”
บ่าวรับใช้เสื้อเขียวกำลังจะยื่นมือไปคว้าแผ่นหลังผอมแห้งที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา แต่ในไม่กี่วินาทีต่อมากลับโดนมือทั้งสองข้างของหานโม่คว้าเอาไว้ สายตาเย่อหยิ่ง เ็าและกระหายเืจดจ้องมายังชายทั้งสองที่ลงมือกับนาง
กร๊อบ!
บ่าวรับใช้ยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไรกลับไป กระดูกมือก็ถูกหักไปเสียแล้ว เสียงร้องโหยหวนราวหมูถูกเชือดดังก้องไปทั่วทั้งสุสาน
“นางโสเภณีตัวเหม็นนี่ เ้ากล้าหักมือพี่น้องของข้ารึ ดูท่าเ้าคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วสินะ!” แววตาของบ่าวรับใช้เสื้อดำฉายประกายเหี้ยมโหด เขายกเท้าขึ้นวาดเตะไปที่หานโม่ทันที
หานโม่หมุนตัวหลบอย่างคล่องแคล่วว่องไว กระแทกศอกข้างซ้ายไปที่หลังต้นคออีกฝ่ายด้วยความรวดเร็ว เท้าขวายกขึ้นเตะเข้าที่หว่างขาราวกับอสรพิษพุ่งฉก นางสำเร็จกระบวนท่าทั้งหมดเพียงหนึ่งลมหายใจ และลื่นไหลราวสายน้ำ บ่าวรับใช้เสื้อดำไม่ทันจะได้ตอบโต้ก็ถูกคนตรงหน้าบีบคอจนขยับตัวไม่ได้
“พวกนายเป็ใคร?” ศัตรูที่อยู่ในความทรงจำของหานโม่ ใบหน้าไม่คล้ายชายที่ใส่เสื้อผ้าโบราณสองคนนี้เลย
หานโม่เป็ราชินีนักฆ่ารับจ้างทั้งในจีนและในโลกของกลุ่มอิทธิพลมืด ที่คอยบัญชาการธุรกิจดำมืดทั่วโลก แต่ในท้ายที่สุดเธอก็ถูกคนสนิทที่ไว้เนื้อเชื่อใจหักหลัง และตกลงไปในกองะเิปรมาณูที่สำนักงานใหญ่ของศัตรู
น้ำเสียงเย็นะเืเสียดแทงไปถึงกระดูกเสียยิ่งกว่าลมหนาวในสุสาน บ่าวรับใช้ทั้งสองหันมาสบตากัน แล้วหันไปมองหานโม่อีกครั้งอย่างพร้อมเพรียง และก็ต้องใกับแววตาเย่อหยิ่ง เ็าและกระหายเืของหานโม่ที่มองมา
ผู้ใดจะคาดคิดว่าคนไร้ประโยชน์ที่แม้แต่บ่าวรับใช้ก็ยังรุมกลั่นแกล้งได้สบายๆ อย่างคุณหนูเจ็ดตระกูลหานนั้น เมื่อมาอยู่ในสุสานเป็เวลาสองชั่วยาม จะสามารถเปลี่ยนไปจนน่ากลัวได้เช่นนี้
“คุณหนูเจ็ด คุณหนูเจ็ดให้อภัยพวกข้าด้วยเถิด พวกข้าเพียงแค่ทำตามคำสั่งของคุณหนูห้าเท่านั้น ขอร้องท่านได้โปรดปล่อยพวกข้าไปเถอะ!”
หานโม่ครุ่นคิดทบทวนตามคำพูดของชายโบราณทั้งสองคน ทันใดนั้นความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนเองพลันไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก จนหานโม่รู้สึกปวดหัวราวกับถูกเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงอยู่ครู่หนึ่ง
ซึ่งความทรงจำเหล่านี้ได้บอกเื่ราวบางอย่างให้แก่หานโม่
โลกแห่งนี้มีแผ่นดินหนึ่งที่เรียกว่าเสวียนเทียน และเ้าของเดิมร่างนี้ก็มีนามว่าหานโม่
เดิมทีหานโม่เป็คุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหาน ซึ่งเป็หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลิงหยวน ทันทีที่นางคลอดมาก็เกิดปรากฏการณ์นิมิตแห่ง์ ในขณะที่ค่อยๆ เติบโต พร์ของหานโม่ก็ยิ่งมีการพัฒนามากขึ้นเรื่อยๆ แต่นางกลับมีนิสัยที่อ่อนแอ ในคืนหนึ่งนางถูกลักพาตัวไปจากจวนตระกูลหานโดยบุคคลลึกลับ จนกระทั่งในยามที่ตระกูลหานตามหานางเจอ
ตันเถียน [1] ของนางก็ถูกพรากไปแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกที่ผู้คนล้วนยกย่องนับถือผู้มีวรยุทธ์ ผู้ใดที่ไร้วรยุทธ์จึงเป็เพียงหนูข้ามถนน [2] ที่สำคัญคือการที่ได้เกิดในตระกูลใดตระกูลหนึ่งจากสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลิงหยวน
เมื่อปราศจากวรยุทธ์ แน่นอนว่าตระกูลหานจึงไม่อาจเลี้ยงนางไว้ได้
ถึงแม้ว่านางจะมีสายเืของผู้นำตระกูลหานไหลเวียนอยู่ในร่างกาย แต่พวกเขาก็ไม่มีความจำเป็ที่จะต้องเก็บคนไร้ประโยชน์เอาไว้
ในด้านของการฝึกฝนแม้ว่าหานโม่จะเสียวรยุทธ์ไปแล้ว แต่ด้วยความที่นางเกิดมาพร้อมกับความงาม จึงถูกเหล่าพี่น้องบางคนอิจฉา และเป็เมื่อวานนี้นั่นเองที่นางถูกทำร้ายจนเสียโฉมจากเหล่าพี่น้องในตระกูล ทั้งยังถูกบังคับให้แต่งงานกับคุณชายลู่ผู้ร่ำรวย แต่หานโม่กลับยอมตายเสียดีกว่าต้องแต่งงาน นางจึงถูกบ่าวรับใช้ของคุณหนูห้าลากมาทิ้งไว้ที่สุสานแห่งนี้เพื่อ ‘ขัดเกลาจิตใจ’
พอได้เห็นสถานที่แห่งนี้แล้วนั้น ภายในใจของหานโม่ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเ้าของร่างเดิมคงไม่อาจทนต่อความเหน็บหนาวและความหวาดกลัวที่มีต่อสุสานแห่งนี้ได้อย่างแน่นอน
เมื่อจัดการกับความทรงจำทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย ดวงตาของหานโมพลันทอแสงสว่างวาบ ในเมื่อเ้าของร่างเดิมได้จากไปแล้ว ในฐานะราชินีนักฆ่ารับจ้าง หานโม่จะไม่ยอมให้ตนเองถูกทำร้ายอย่างทารุณแบบนี้อีก
์อนุญาตให้ข้าได้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง ข้าจะไม่ยอมให้ชีวิตของตนถูกคนอื่นพรากเอาไปเด็ดขาด!
ข้าก็คือเ้า ข้าคือหานโม่!
“พาข้ากลับจวน!” หานโม่ดึงสติกลับมา และมองบ่าวรับใช้ทั้งสองด้วยสายตาเ็าอีกครั้ง
...................................................
เชิงอรรถ
[1] ตันเถียน คือ จุดที่มีปริมาณลมปราณสะสมมากกว่าจุดอื่นๆ ในร่างกาย มีสามจุดคือ ตันเถียนบน - อยู่บริเวณหน้าผากเหนือหว่างคิ้ว ตันเถียนกลาง – อยู่บริเวณหัวใจ ตันเถียนล่าง – อยู่ที่ท้องน้อย
[2] หนูข้ามถนน หมายถึง คนน่าสมเพชเวทนา
166
