เช้าวันต่อมา...
เนื่องด้วยเป็วันเสาร์ ทำให้ลูกค้าในร้านกาแฟของรันยาเบาบางยิ่งกว่าเดิม เธอต้องเลิกจ้างพนักงานพาร์ททามเพื่อลดค่าใช้จ่าย หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าเช้าสายนี้อาจไม่มีลูกค้า หญิงสาวก็เตรียมตัวออกไปสอนโยคะอาชีพเดิมของตัวเองต่อ รันยาอยู่ในชุดผ้ารัดรูป มันรัดเสียจนเห็นบั้นท้ายกลมงอนเป็ก้อนๆ เต้าเนื้อบนหน้าอกนั้นไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรจากเปลือยกายเดินวนในร้านกาแฟของตัวเองด้วยซ้ำ
“รันยา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นที่หน้าร้าน
“พี่ดุล?”
“พี่เข้าไปได้มั้ย”
“…เชิญค่ะ”
ดุลเดินเข้ามาในร้านตามคำเชื้อเชิญ เมื่อชายร่างสูงนั่งลง เขาก็รีบเข้าเื่ทันที ชายวัยกลางคนจะช่วยเื่เงินในการขยายกิจการให้รันยาตามที่เธอ้าเพื่อแลกกับลูกคนแรกที่จะเกิดในท้องของเธอ รันยาประหลาดใจมากที่สามีเพื่อนสนิทยอมตกลงเร็วขนาดนี้ หญิงสาวนึกว่าข้อเสนอที่เสนอไปจะไม่ถูกยอมรับั้แ่เมื่อวานแล้วเสียอีก
“มีอะไรหรือเปล่าค่ะพี่ดุล ทำไมทำหน้าเครียดอย่างนั้น”
“คือ…พี่ไม่รู้ว่าสิ่งที่เราจะทำมันถูกต้องหรือเปล่า”
“โถ รันยาบอกไปแล้วไงคะว่ามันไม่ต่างกัน รันยาไม่ได้รักพี่และพี่ก็ไม่ได้รักรันยา ถ้าเกิดเราสองคนไม่พูดเื่นี้ก็ไม่มีใครรับรู้ทั้งนั้น”
“เข้าใจแล้วครับ”
ใบหน้าของชายวัยกลางคนเงยขึ้นไปสบสายตาหญิงสาว แต่เมื่อได้เห็นเรือนร่างยั่วยวนในชุดเล่นโยคะ ความรู้สึกผิดที่ผ่อนคลายไปเมื่อสักครู่ก็โหมกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าเกิดว่าทั้งสองได้มีอะไรกัน เขาคงอดใจไม่ไหวแน่ๆที่จะขย้ำเต้าเนื้อคู่งามกลางทรวงอกของเธอ เอวคอดกิ๋วโชว์สะดือสวยนั้นดูเหมาะมือสำหรับจับเปลี่ยนท่าเป็อย่างมาก เรียวขาขาวๆยาวสง่าคงพาดบ่าไม่มีตกหล่น!
“แต่ถ้าเกิดพี่ดุลไม่สบายใจ เราสองคนลืมเื่นี้กันได้นะคะ”
“ไม่ครับ พี่ตัดสินใจแล้ว”
“….”
“รันยาไข่ตกวันไหนครับ”
“น่าจะ…อีกหนึ่งอาทิตย์ค่ะ”
“พี่จะจองโรงแรมไว้ ถ้ารันยาสะดวกเมื่อไหร่โทรบอกพี่นะ”
“จริงๆเราทำกัน…หมายถึง…ที่คอนโดรันยาก็ได้นะคะ”
“โรงแรมนั่นแหละครับดีแล้ว พี่ไม่อยากก้าวก่ายที่ของรันยา”
“ค…ค่ะ”
หญิงสาวไม่รู้ว่าสามีเพื่อนสนิทไปโดนอะไรมา เมื่อสักครู่นี้เขามีสีหน้ารู้สึกผิดกับภรรยา แต่ไม่นานก็เปลี่ยนไปเป็คนละคน รันยากำชับกับชายวัยกลางคนอีกครั้งว่านี่ไม่ใช่การนอกใจ เธอเดินเข้าไปใกล้และจับใบหน้าคมคายพลางกับจ้องมองเข้าไปในดวงตา กลิ่นกายยามเช้าของเพื่อนสาวภรรยาโชยขึ้นมาจากร่องเต้านมคู่งาม ริมฝีปากสีชมพูอมหวานอยู่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ
แค่ครั้งเดียวชีวิตที่มีปัญหาของทั้งคู่จะดีขึ้น ดุลพยักหน้ารับรู้และตั้งสติได้อีกครั้ง ในหัวของชายฉกรรจ์ไม่ได้คิดถึงเื่ผิดศีลธรรมในอนาคตอีกต่อไป หากแต่้าให้เวลาเดินเร็วขึ้นเพื่อจะถึงภารกิจพิชิตรังไข่อีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้า
“นี่เช็คครับ พี่ไม่รู้ว่าพอหรือเปล่า แต่อยากให้รันยารับไว้ก่อน” ดุลยื่นเช็คให้เ้าของร้าน
“พี่ดุล เยอะขนาดนี้…รันยารับไม่ได้หรอกค่ะ”
“แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ อีกหนึ่งอาทิตย์เจอกันนะครับ”
“ค…ค่ะ พี่ดุล”