สาวน้อยชาวนากับระบบยาพิศวง

หลี่อวิ๋นห้าวและฟู่เหวินชิงสบตากันเพียงเสี้ยววินาที เด็กชายก็เข้าใจความหมายของอาจารย์ของตนเองทันที ถึงแม้พวกเขาจะแยกออกมาจากครอบครัวของหลี่ต้าชวนแล้ว แต่หลี่ต้าชวนและเมียก็เป็นคนเลี้ยงดูบิดาของเขามาจริง ๆ หากตนปฏิบัติกับคนพวกนี้อย่างโหดร้ายเกินไป แล้วเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไปในอนาคต ก็คงจะไม่ดีต่อตัวพวกเขา นี่เป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดที่ผ่านมาน้องสี่ถึงจัดการเรื่องแบบนี้ด้วยตัวของนางเอง

เขาคุกเข่าคำนับให้กับเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหลี่อีกครั้ง จากนั้นจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ปู่ผู้นำตระกูล ปู่ผู้นำหมู่บ้าน เรื่องนี้ต้องให้พวกท่านช่วยจัดการแล้วขอรับ แต่ข้าหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย หากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก ข้าสาบานจะตามจองล้างจองผลาญครอบครัวของหลี่ต้าชวนจนกว่าชีวิตจะหาไม่ขอรับ!”

เด็กชายร่างเล็กอยู่กลางห้องโถงหลัก คำพูดที่ออกมาจากปากเขานั้นทำให้หัวใจของคนที่ได้ฟังต่างสั่นสะท้าน แต่พวกเขาเองก็เข้าใจเด็กคนนี้ ใครที่ถูกคนมารังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ต่างก็ต้องแค้นเคืองกันทั้งนั้น

พูดจบ เขาจึงลุกยืนขึ้น หันไปที่หน้าประตูห้องโถงหลักและมองไปยังครอบครัวของหลี่ต้าชวน ผู้นำหมู่บ้านเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หลี่ต้าชวน ในนามของคนในตระกูลหลี่ทั้งหมด ข้าขอขับไล่พวกเจ้าออกจากตระกูล และเพื่ออนาคตของพวกหลี่ซงแล้ว พวกข้าจะไม่เปิดเผยความผิดของพวกเจ้าให้ผู้อื่นได้รู้ คนอื่นจะรู้เพียงว่าพวกเจ้าเป็นคนขอออกจากตระกูลไปเองเท่านั้น”

“อะไรกัน เช่นนี้ไม่ได้นะ ผู้นำหมู่บ้าน ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้!” หลี่ต้าชวนทักท้วงเสียงสั่นเครือ สีหน้าไม่อยากเชื่อในเรื่องที่ได้ยิน

หลี่เจียงทรุดลงไปกองกับพื้นทันที เรื่องที่พวกเขามาก่อความวุ่นวายที่นี่ในวันนี้จบลงแล้ว และเรื่องทั้งหมดนี้ตัวเขาเป็นคนต้นคิด หากทั้งครอบครัวโดนไล่ออกจากตระกูลจริง ๆ ล่ะก็ พวกซงเกอเอ๋อร์บุตรชายของเขาจะทำเช่นไรเล่า

นางหลี่หวังและเหล่าลูกสะใภ้เองก็ตกใจมากเช่นกัน แต่พวกนางหวาดกลัวสายตาอันเย็นเยียบของผู้นำตระกูลหลี่และเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลาย จึงไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมา ได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ตาแดงก่ำ

เมื่อหลี่ชงเห็นท่าทางเสียใจของพวกเขาจึงสบถออกมาเสียงเย็นชา “หลี่ต้าชวน เพราะต้องข้องเกี่ยวกับพวกเจ้า เลยทำให้ร่างกายของนางซูที่บำรุงดูแลมาอย่างดีได้รับความเสียหายอีกครั้ง ครั้งนี้ยังทำให้นางซูไม่อาจให้กำเนิดบุตรได้อีกในภายภาคหน้า  และทำให้นางต้องรักษาตัวไปอีกหลายปีต่อจากนี้”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้เขาก็หยุดลง และเริ่มพูดต่ออีกครั้ง “เมื่อครู่นี้ผู้เฒ่าหลิวบอกว่านอกจากต้องฝังเข็มทุก ๆ เจ็ดวันแล้ว ยังต้องใช้สมุนไพรจำนวนมากปรุงยา หากปกป้องครรภ์ได้ไม่ดี เด็กในท้องอาจจะแย่ไปด้วย”

คำพูดของผู้นำตระกูลทำให้ชาวบ้านที่รวมตัวกันอยู่รอบ ๆ ต่างกระซิบกระซาบกัน พวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าร่างกายของนางซูจะถูกทรมานจนสาหัสถึงเพียงนี้ และทุกครั้งที่นางซูเป็นเช่นนี้ก็ล้วนเกิดจากการถูกครอบครัวของหลี่ต้าชวนทำร้ายทั้งสิ้น

“ร่างกายของนางซูนั้นกลวงเปล่ามาเป็นเวลาหลายปี นางถูกนางหวังทรมานมาอย่างหนัก ในที่สุดก็พาตัวเองออกมาได้แล้ว แต่ไม่วายก็ยังถูกคนพวกนี้กลับมาทุบตีซ้ำ ๆ อยู่อีกหลายครั้ง”

“นั่นน่ะสิ! นั่นน่ะสิ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนที่นางซูตั้งท้องใหม่ ๆ ยังต้องออกไปทำงานในไร่ แม้แต่ตอนที่คลอดเด็กออกมาในครรภ์ครั้งก่อน ๆ ก็ยังอยู่ในไร่ด้วยซ้ำ พอคลอดเด็กได้สามวันนางก็มาทำงานต่อแล้ว”

หลี่ต้าชวนได้ยินคำกระซิบกระซาบของชาวบ้าน ในใจก็รู้สึกเสียใจยิ่งนัก หากเขารู้ว่าครอบครัวหลี่หงจะหาเงินได้มากมายเช่นนี้ เขาคงจะไม่ไล่ออกไปจากบ้าน และคงไม่ปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้แน่นอน

ในตอนนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงที่แตกต่างดังขึ้นมาในฝูงชน “ข้าว่า เรื่องนี้ไม่อาจโทษแต่ครอบครัวของหลี่ต้าชวนได้นะ! ถึงแม้ครอบครัวของนางซูจะย้ายออกไปแล้ว แต่ก็ไม่ควรตัดขาดความสัมพันธ์กัน! อย่างน้อยครอบครัวของหลี่ต้าชวนก็เลี้ยงดูพวกเขามาตั้งหลายปี”

คนที่พูดแทนครอบครัวของหลี่ต้าชวนคือแม่เฒ่าโจว นางเป็นคนในหมู่บ้านที่มีความสัมพันธ์อันดีกับนางหลี่หวัง เวลามาที่บ้านสกุลหลี่นางมักจะรังแกนางซูเป็นประจำ และนางหลี่หวังเองก็เฝ้าดูอย่างมีความสุข

เมื่อผู้นำหมู่บ้านได้ฟังคำพูดของแม่เฒ่าโจวก็เอ่ยขัดเสียงดังในทันที “แม่เฒ่าโจว คิดว่าพวกข้าไม่รู้หรือว่าตอนที่เจ้ามาที่บ้านสกุลโจวเจ้ามักจะโขกสับบรรดาลูกสะใภ้เป็นประจำน่ะ หากเจ้ากล้าสอดปากขึ้นมาอีก ข้าจะให้โจวต้าจัดการเจ้าเสีย”

เมื่อพูดจบ เขาก็หันไปมองกลุ่มคนในลานบ้านอีกครั้ง “เรื่องที่พวกหลี่ต้าชวนทำ หากแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของหมู่บ้านสกุลหลี่คงจะจบสิ้นเป็นแน่แท้ เมื่อถึงตอนนั้น มันจะไม่ได้เป็นเรื่องของครอบครัวนางซูเพียงครอบครัวเดียวแล้ว”

ทันทีที่สิ้นเสียงของเขา กลุ่มคนก็โกลาหลขึ้นมาทันที ผู้นำหมู่บ้านหลี่พูดถูก! หากเรื่องแพร่สะพัดออกไปว่าหมู่บ้านสกุลหลี่ของพวกเขามีคนเลวร้ายเช่นนี้อยู่ คนในหมู่บ้านอย่างพวกเขา ยามออกไปไหนมาไหนก็คงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

หลี่ชงที่ได้ยินเสียงชาวบ้านพูดคุยกัน ในใจก็ยิ่งไม่ชอบใจกับครอบครัวของหลี่ต้าชวนมากขึ้น “เมื่อครู่นี้คือการลงโทษของตระกูล ตอนนี้ข้าผู้นำตระกูลหลี่จะเป็นผู้ตัดสินโทษแก่ตัวเจ้า หลี่ต้าชวน หลี่เจียง หลี่เหอ หลี่ไห่ โบยคนละสามสิบไม้ ส่วนสะใภ้ของสกุลหลี่คุกเข่าต่อหน้าห้องโถงบรรพบุรุษเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามติดต่อกันสิบวัน เนื่องจากจำเป็นต้องมีคนดูแลนางหลี่หวัง พวกเจ้าก็จัดสรรเวลาผลัดกันมาดูแลนางเองก็แล้วกัน

  “ผู้นำตระกูล ทำเช่นนี้ไม่ได้นะ! ข้าเกือบจะหกสิบอยู่แล้ว หากถูกโบยสามสิบไม้จะไม่ตายเลยหรือ! ผู้นำตระกูล ให้ข้าจ่ายเงินให้ดีหรือไม่” หลี่ต้าชวนที่ได้ยินว่าตนเองถูกลงโทษอย่างไรจึงตื่นตะหนกขึ้นมาทันที

“เรื่องจ่ายเงินนั้นเจ้าสมควรต้องจ่ายอยู่แล้ว เมื่อครู่นี้ผู้เฒ่าหลิวคำนวณเอาไว้แล้ว ค่าตรวจและค่ายาในครั้งนี้ประมาณหนึ่งร้อยตำลึง ข้ากับผู้นำหมู่บ้านปรึกษากันแล้วว่า เงินจำนวนนี้พวกเจ้าต้องเป็นคนออกทั้งหมด ส่วนการโบยนั้น ถ้าเจ้าไม่อยากถูกโบยก็ยังมีอีกวิธีหนึ่ง” หลี่ชงถลึงตาใส่พวกเขาอย่างเย็นชา พร้อมกับเอ่ยประโยคสุดท้ายออกไป

“วิธีใด?” เมื่อหลี่ต้าชวนได้ยินว่ามีวิธีที่ไม่ต้องโบยจึงรีบถาม ตราบใดที่ทำให้เขาไม่ต้องถูกทุบตีล้วนเต็มใจทำทั้งนั้น ส่วนเรื่องจ่ายเงินนั้นค่อยว่ากันทีหลัง

“หากเจ้าไม่อยากถูกโบยก็ได้ เจ้ามีลูกอยู่สามคนไม่ใช่หรือ? ก็ให้พวกเขารับแทน แบ่งกันคนละสิบไม้ก็พอ” หลี่ชงชำเลืองสายตาไปที่บุตรชายทั้งสามของหลี่ต้าชวน เมื่อเห็นใบหน้าของพวกเขาซีดขาวก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย… ‘หึ! ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าอยากคิดบัญชีกับคนอื่นหรอกหรือ? ถึงมาทำกับเขาแบบนี้ ครั้งนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างก็แล้วกัน’

หลี่ต้าชวนที่ได้ยินหลี่ชงพูดเช่นนั้นจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่ทำให้เขารอดจากการถูกโบยได้ก็นับว่าดีแล้ว ส่วนลูก ๆ ของเขาทั้งสามล้วนยังหนุ่มยังแน่น ถูกโบยเพิ่มสักคนละไม่กี่ไม้คงไม่มีปัญหา! เมื่อคิดมาถึงจุดนี้หลี่ต้าชวนก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย เขาชำเลืองสายตามองไปยังบุตรชายทั้งสาม คาดหวังว่าพวกเขาจะยอมรับการลงโทษนี้แทนตน

ด้านหลี่เจียงและน้องชายพลันแข็งค้างทันทีที่ได้ยินคำแนะนำนี้ของผู้นำตระกูลหลี่ อย่างที่รู้กันดีว่าไม้โบยของตระกูลนั้นไม่ใช่จะตั้งรับกันได้ง่าย ๆ ลำพังแค่ถูกโบยสามสิบไม้ก็เกรงว่าพวกเขาคงจะลงจากเตียงไปไหนไม่ได้ไปหลายสิบวันจนถึงเป็นเดือนแล้ว แต่ต้องรับผิดชอบโทษโบยของชายชราเพิ่มเข้าไปอีกสิบไม้ด้วยนี่สิ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะร้องไห้

หลี่เจียงเหลือบมองน้องชายสองคนที่อยู่ข้างหลัง ในใจพลางคิดว่าจะให้พวกเขาช่วยรับไปแทนได้หรือไม่ แล้วหันไปเหลือบมองหลี่ชงด้วยสายตาน่าเวทนาเผื่อว่าเขาจะให้ทางเลือกอื่นใดอีก

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอย่างหมดหนทาง เขาก็เห็นหลี่ชงกำลังมองมาด้วยสีหน้าประชดประชัน สีหน้านั้นทำให้หลี่เจียงตัวสั่นเทา เขามีความรู้สึกว่าหากตนเองพูดอะไรออกไปแม้แต่คำเดียว บทลงโทษของเขาก็จะหนักขึ้นอีก

หลี่ชงมองดูหลี่เจียงที่หดคอกลับไปอย่างเสียดาย เขากำลังรอให้หลี่เจียงเอ่ยปากขอร้องอยู่เลย แล้วตนจะได้มีเหตุผลเพิ่มจำนวนไม้โบยให้อีก น่าเสียดายจริงเชียว! น่าเสียดายที่ชายผู้นี้ขี้ขลาด หวาดกลัวจนหดหัวเข้ากระดองไปเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ!

ในบรรดาสมาชิกของสกุลหลี่ มีเพียงนางเหมาเท่านั้นที่ยังมีท่าทางสงบนิ่ง ในวันนี้ไม่ว่าจะเป็นการลงโทษจากหมู่บ้าน หรือเป็นการลงโทษจากตระกูล นางล้วนยอมรับไว้ทั้งหมด แต่ไม่อาจยอมทนให้วันข้างหน้าต้องพบเจอเรื่องแบบนี้อีกแล้ว ไม่อาจทนให้คนพวกนี้ลากไปเอี่ยวกับความผิดที่นางไม่ได้ก่อทุกครั้งไป ที่สำคัญนางไม่อาจปล่อยให้ลูกของนางต้องโดนลากไปเกี่ยวข้องกับความเลวระยำที่พวกเขาได้ตลอดชีวิตแน่

ตอนนี้นางคิดเพียงว่า ต้องแยกตัวจากคนพวกนี้ไปให้ได้ วันนี้ต้องแยกบ้านกับพวกเขาให้ได้ ไม่เช่นนั้น ไม่ช้าก็เร็วนางคงไม่พ้นถูกพวกเขาลากไปตายอย่างแน่นอน

.

.

.

ลำดับพี่น้องครอบครัวหลี่หง