“หยุดนะ นี่พี่ชายเป็ใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไง!”
ฟานเทียนหยุดอยู่กับที่ก่อนที่จะค่อยๆหันไปอย่างช้าๆ เขายิ้มให้กับคนที่ะโใส่เขา คนที่ะโใส่เขานั้นคือเด็กสาวหน้าตาน่ารักไว้ผมทรงหางม้าคู่สั้นๆ ผมของเธอนั้นมีสีน้ำตาลเข้ม ทำให้ใบหน้าของเธอที่ขาวใสนั้นเด่นชัด ใบหน้าที่น่ารักของเธอนั้นสังเกตุได้ว่าจะมีสีชมพูระเรื่อ ไม่ได้มาจากความเขินอายแต่อย่างได เป็สีธรรมชาติของใบหน้าที่น่ารักของเธออยู่แล้ว ดูจากส่วนสูงและหน้าตาแล้วเธอนั้นน่าจะอายุไม่เกินห้าหรือหกปีเท่านั้น
เขาเดินไปหาเธอก่อนที่จะยิ้มให้
“สวัสดียามเช้าหนูน้อย ข้ามีชื่อว่าตงหลิวฟานเทียน ข้ามาที่นี่เพื่อเยี่ยมชมสำนักเก่าของข้า”
การพูดของฟานเทียนทำให้เด็กสาวนั้นหมดความกังวลหรือความกลัวไปจนหมดสิ้น ก่อนที่เธอจะหัวเราะคิกๆออกมา เธอนั้นรู้สึกว่าการพูดของฟานเทียนนั้นตลก
“พี่ชายพูดแปลกๆ เรียกตัวเองว่าข้าด้วย อย่างกับออกมาจากในหนังแหนะ”
ฟานเทียนแค่ยิ้มให้กับความบริสุทธิ์ของเด็กน้อย เขานั้นอยากจะหยิกแก้มนุ่มๆของเธอเสียจริงๆ แต่ทว่าต้องหยุดตัวเองไว้
“หนูน้อยมีชื่อว่าอะไรอย่างนั้นรึ”
เด็กสาวนั้นรู้สึกว่าฟานเทียนนั้นน่าจะไม่ใช่คนไม่ดี เธอลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้น
“หนูชื่อว่าเยี่ยเยี่ย”
ฟานเทียนพยักหน้าก่อนที่จะพูดกับเยี่ยเยี่ย เด็กน้อยที่หน้าตาน่ารัก ด้วยรอยยิ้ม
“เป็ชื่อที่เพราะมาก เยี่ยเยี่ย พี่ชายมีอะไรจะถามหน่อย เยี่ยเยี่ยคือคนที่อาศัยอยู่ในสำนักนี้หรือเปล่า”
ฟานเทียนคาดว่าเยี่ยเยี่ยที่เข้ามาที่นี่จะต้องเป็คนที่อาศัยอยู่ที่นี่แน่ๆดูจากการะโของเธอแล้ว เยี่ยเยี่ยพยักหน้าอย่างที่เขาคิด ก่อนที่จะพูดขึ้น
“เยี่ยเยี่ยอยู่ที่นี่กับมามา แต่มีคนใจร้ายพยายามไล่เยี่ยเยี่ยกับมามาออกจากที่นี่ พวกเขาทำให้มามาไม่สบาย มามาตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาล ยังไม่ตื่นมาหาเยี่ยเยี่ยเลย...”
เยี่ยเยี่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เศร้า น้ำตาของเธอนั้นเริ่มปิ่มออกมา ฟานเทียนรู้สึกรับไม่ได้ที่เด็กสาวที่น่ารักอย่างเธอนั้นจะต้องเสียน้ำตาแบบนี้ ฟานเทียนรีบก้มลงไปอยู่ระดับเดียวกับเด็กสาวก่อนที่จะเช็ดน้ำตาของเธอ
“เยี่ยเยี่ยไม่ร้องให้นะ เดียวเยี่ยเยี่ยจะไม่น่ารักและน่าเกลียดนะรู้ไหม”
ฟานเทียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขี้เล่น ทำให้เยี่ยเยี่ยนั้นยิ้มออกมาก่อนที่พูดขึ้น
“เยี่ยเยี่ยไม่อยากน่าเกลียด เยี่ยเยี่ยจะหยุดร้องให้”
ฟานเทียนยิ้ม เขานั้นเริ่มชอบเด็กสาวขึ้นมา เธอนั้นถึงจะรู้สึกเศร้าและเสียใจก็ตาม เธอก็ยังคงทนฝืนกับมันได้ เป็คุณสมบัติที่หาได้ยาก สำหรับเด็กน้อยอายุเท่านี้
ฟานเทียนในตอนนี้ตัดสินใจแล้ว หลังจากนี้เขาจะให้เยี่ยเยี่ยพาเขาไปหาแม่ของเธอก่อนที่เขาจะรักษาแม่ของเธอให้ เขานั้นมีเคล็ดวิชาอยู่หลายพันหลายหมื่นวิชา แน่นอนหนึ่งในนั้นย่อมมีวิชารักษาอยู่ด้วย วิชาการรักษานั้นฟานเทียนมีอยู่ถึงระดับปราณสุริยะขั้นสูงสุดด้วย
อย่าว่าแต่รักษาอาการป่วยไข้เลย ต่อให้ตายไปแล้วก็ยังสามารถรักษาได้ ถึงแม้ว่ามันจะยุ่งยากกว่าปกติก็ตาม หากิญญานั้นยังคงไม่ไปสู่สุขติละก็ เขาสามารถรักษาได้หมด
ฟานเทียนถึงจะมีอายุมากกว่าห้าพันปีแล้ว ถึงจะรู้ว่าเขานั้นไม่ควรจะยุ่งกับเื่ของใครมากนัก เร้นจะมีแต่ปัญหาตามมา แต่สำหรับเขาที่อยู่บนจุดสูงสุด ทำไมต้องกลัวกับปัญหาด้วย เขานั้นแทบจะแก้ปัญหาที่มีอยู่บนโลกนี้ได้ทั้งหมด ไม่เว้นแม่แต่ความตาย มีอะไรที่เขาต้องกลัวด้วย
ฟานเทียนลุกขึ้นหลังจากที่ปลอบเยี่ยเยี่ยแล้ว เขามองออกไปข้างนอก เขาได้ยินเสียงคนจำนวนหนึ่งกำลังตรงมาทางนี้ ฟานเทียนได้ส่ายหัว ถึงเขาจะคิดว่าเขาสามารถแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชอบเมื่อมันมาหาเขาเร็วขนาดนี้
เขาหันไปมองเยี่ยเยี่ยที่ตอนนี้เองก็มองออกไปข้างนอก ฟานเทียนยิ้ม ดูเหมือนว่าเธอนอกจากจะมีความอดทนแล้ว ดูท่าเธอจะมีััที่ไวเป็พิเศษอีกด้วย
“ออกไปจากที่นี่ซะ ที่นี่คุณฮานได้ซื้อไว้หมดแล้ว ถ้ายังไม่ออกไปอีกละก็ คงต้องลงไม้ลงมือกันแล้ว!”
เสียงของชายวัยกลางคนๆหนึ่งดังขึ้นจากข้างนอกสำนัก เขานั้นมากับพวกๆของเขาอีกห้าหกคน ฟานเทียนได้แต่ส่ายหัว แค่จะไล่ที่เด็กสาวกับแม่ของเธอ ถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยอย่างนั้นรึ
ฟานเทียนค่อยๆเดินออกไปจากสำนัก เขานั้น้าจะจัดการกับพวกชายวัยกลางคนพวกนี้ เยี่ยเยี่ยได้แต่มองไปที่เขาด้วยความกลัวก่อนที่จะรีบวิ่งไปจับแขนเสื้อของเขาเอาไว้
“พี่ชาย พวกคนใจร้ายจะทำร้ายพี่ชาย”
เยี่ยเยี่ยพูดออกมาด้วยความหวาดกลัว เธอไม่อยากให้พี่ชายใจดีคนนี้ต้องเจ็บตัว
4K
