ฮุ่ยหลินตี้รุ่มร้อนไปทั่วร่าง อาภรณ์ที่สวมถูกดึงทึ้งออกจนสิ้นดวงตาเหมือนไฟลุกจ้องมองที่ประตูห้องนอนเขม็ง ประตูเปิดออกช้าๆ เทียนหลันเซ่อก้าวเข้าไปด้านในหันหลังปิดประตูฮุ่ยหลินตี้ทื่จับตาอยู่แล้วะโพลวดเดียวถึงตัวเทียนหลันเซ่อยาปลุกกำหนัดกำลังออกฤทธิ์
"องค์ชายหลินตี้รอท่านอยุ่นานแล้ว”กอดรัดร่างสูงไว้แน่นเทียนหลันเซ่อแกะมือฮุ่ยหลินตี้ออกพัลวัน
“เ้า ๆ ”
“ ไม่ไหวแล้วองคืชายไ เทียนหลันเซ่อจ้องมองเชิงเทียนราย
ล้อมทำอย่างไรจะดับมันได้ทั้งหมดในเมื่อมือปลาหมึกกำลังเกาะรัดพันเกี่ยวจน ไม่อาจขยับตัวหนี
“องค์ชาย หลินตี้ไม่ไหวแล้ว ดึงอาภรณ์ที่อยู่บนร่างกายของเทียนหลันเซ่อออกเทียนหลันเซ่อพยายามแกะมือ
“เ้าไปรอข้าที่แท่ยนอนนอก่อนจะดีไหมให้ข้าอาบน้ำก่อน”
“ไม่ต้องแล้วองค์ชายเร็วเข้า ข้าไม่ไหวแล้วเทียนหลันเซ่อหน้าถอดสี หาทางเอาตัวรอดเหมือนสาวน้อย แต่ก็ยังต้องทำตามคำสั่งของมีมี่นั่นคือดับไฟเสียให้มืดมิด
“ข้า ไม่ชอบมันสว่างไป รอให้ข้าดับไฟก่อนจะดีไหม”ฮุ่ยหลินตี้ เดินเข้า ไปเปาเทียนให้ดับลงจนหมดก่อนจะ คว้ามือของเทียนหลันเซ่อพาไปยังแท่นนอนขึ้นคร่อมไว้ทั้งตัว เทียนหลันเซ่อมองซ้ายมองขวาทำอย่างไรจะรอดไปได้ ในเมื่อ ฮุ่ยหลินตี้จู่โจมเขาขนาดนี้จะทนได้กี่น้ำ
“องค์ชาย เป็ของฮุ่ยหลินตี้เสียเถิด”เทียนหลันเซ่ออ้าปากค้าง ไฟดวงสุดท้ายถูกดับลงทันที ร่างสุงถูกผลักลงบนแท่นนอน มืดจน ไม่มองไม่เห็นสิ่งใดเทียนหลันเซ่อพลิกตัวหลบมือของมใครบางคนดึงเขา ออกจากตรงนั้น ฮุ่ยหลินตี้โถมกายลงบนแท่นนอน เทียนหลันเซ่อถุกดึงออกจากห้องทางหน้าต่าง ออกมายืนหอบ แฮ่กๆอยู่ด้านนอก
“เกือบตาย ยาขนานนี้ออกฤิทธิ์ร้ายแรงดีที่ข้าไม่ได้ กินมันเข้าไป”
“องค์ชายยังไม่จบ เราสองคนยังต้องแสดงละครก่อนต่อไป แต่ตอนนี้วางใจ เราไปจิบชาหย่อนใจกัน รอจนกว่าจะยามห้าย”เทียนหลันเซ่อขมวดคิ้ว
“เรายังวางใจดื่มาหได้อีกหรือ”
“ได้สิเชื่อใจมีมี่ ทุกอย่างเพียงแค่แสดงสีหน้าใเสียมากหน่อยแล้วก็ที่เหลือเป็มีมี่จัดการเสียเอง” ชากลิ่นหอมกรุ่น ถูกรินใส่ในจอก มีมี่วางท่าดั่งนางพญาหงส์จิบชาสบายใจ เทียนหลันเซ่ออมยิ้มมองท่าทีสดใสนั้น นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เผลออมยิ้ม ให้กับใครบางคน
“ฮ่องเต้ ฮองเฮาและไทเฮาเสด็จจจจจ”เทียนหลันเซ่อเลิกคิ้วสูงร้อยวันพันปีฮ่องเต้เคยเสด็จ มานี่หรือไร
“ปอหลุน เตรียมรับเสด็จ มีมี่ยิ้มกับท่าทีกระตือรือร้นของเทียนรหลันเซ่อปากแข็งเสียบจริงแต่พอพ่อมาแม่มากลับดีใจใครบ้างไม่อยากเป็คนสำคัญ
“ปอหลุน ปอหลุน”เรียกก็ยังไม่ขาน เทียนหลันเซ่อสาวเท้ายาวๆ ไปรับเสด็จเสียเองมีมี่ก้าวตามไป
คนทั้งหมดหยุดยืนอยู่หน้าห้องของ ฮุ่ยหลินตี้
“ เสียง รับรากันในห้องหาได้เงียบเสียงลงไปไม่ ยิ่งทวีความบ้าคลั่ง เสียงวิ่งไล่เสียงตะคุบและเสียงร้องขอชีวิต
“พังประตูเข้าไป เทียนหลันเซ่อทำแบบนี้ ช่างน่าละอายนักเมามายแล้วหักหาญน้ำใจ บุตรีใต้เท้าฮุ่ยทั้งๆ ที่ข้าส่งนางมาเพียงเพื่อทำความคุ้นเคยกันก็เท่านั้น”ไทเฮา มีบัญชาในทันทีที่ไปถึง หลันเซ่อฮ่องเต้จ้องที่ประตูเขม็ง ขันทีรีบพังประตูเข้าไป ดวงตา หลายคู่ต่างต้องเบิกตาโพลงด้วยความใ
ปอหลุน วิ่งออกมาจากห้องในสภาพเกือบเปลือยคุกเข่าลงทันทีเมื่อเห็นว่าเป็ฮ่องเต้ฮองเฮาและไทเฮา
“ฝ่าาช่วยปอหลุนด้วย”ฮุ่ยหลินตี้คว้าชายเสื้อของปอหลุนหลุดติดมือตาจ้องมองทุกคนด้วยสายตาตกตะลึง ยิ่งไปกว่านั้นกับมองปอหลุนด้วยสายตาประหลาดใจ
“ปอหลุน”
“ใช่พ่ะย่ะค่ะ”
"บังอาจ เ้าบังอาจสวมรอยเป็ องค์ชายสิบสี่ได้อย่างไร”
“พระอาญาไม่พ้นเกล้าปอหลุนเพียงแค่ นำชามาถวายตามบัญชาขององค์ชาย ในค่ำคืนเดือนเพ้ญ เพราะ องค์ชายกับพระชายาทรงดื่มชาที่ศาลาริมน้ำจึง มีบัญชาให้ส่งชาที่ห้องของ แม่นางฮุ่ยหลินตี้” หลันเซ่อฮ่องเต้ ฮองเฮาต่างก้อมยิ้ม ไทเฮามีสีหน้าโกรธเกรี้ยวอย่างที่สุด
“แล้ว องค์ชายสิบสี่กับพระชายาเล่า”
“คืนนี้เป้น คืนเดือนเพ็ญปกติแล้วองค์ชายมักจะเข้านอนยามห้ายรอชมจันทร์เสียก่อน”มีมี่กับเทียนหลันเซ่อเดินมาถึงหน้าห้องของฮุ่ยหลินตี้พอดีมาตามเสียงเอะอะ
“เทียนหลันเซ่อถวายพระพรฝ่าา เสด็จย่าและเสด็จแม่”มีมี่ย่อตัวลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง ปอหลุนกับฮุ่ยหลินตี้สีหน้าตกตะลึงอย่างที่พยายามให้เป็อย่างที่สุด
“น้องหญิง เช่นไรเ้าถึงอยู่ในสภาพนั้น”จีบปากจีบคอพูด
“ เ้าเ้า ๆๆๆ ”ยกมือขึ้นชี้หน้ามีมี่
“อย่าพูดไปเกรงว่าเื่นี้กระทบหลายฝ่าย เ้ายังไม่รีบสวมใส่อาภรณ์เสีย”
“องค์ชายข้าเห็นชัดว่าเป็ท่าน ทำไมกล้บเป็ ขันทีต่ำชั้นผู้นี้ไปได้ พวกเ้ารวมหัวกันแกล้งข้า ข้า ๆๆ จะพูดความจริงทั้งหมด”ชี้หน้ามีมี่ที่ทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
“ฮุ่ยหลินตี้ หยุดคำพูดของเ้าแค่นั้น” ไทเฮาตวาดก่อนจะ พยักหน้าให้กับขันทีข้างกายที่เดินเข้าไปยัดยาถอนพิษใส่ไปในปากของฮุ่ยหลินตี้
“ไทเอา แต่ พวกเขาพากันล่อหลอกข้า”
“ฮุ่ยหลินตี้ ต่อหน้าพระพักตร์ยังกล้าพูดจาเหลวไหล ขันทีนำตัวนางออกไปจากตรงนี้”มีมี่กลั้นหัวเราะ ในเมื่อหากปล่อยไว้ฮุ่ยหลินตี้จะต้องพูดออกมาเสียทั้งหมดไทเฮาจึงจำต้อง ลากนางออกไปจากตรงนี้
“แต่ไทเฮาเป็ท่า่น”
“เพี๊ยะ”ฝ่ามือเหี่ยวย่นผฟาดลงบนใบหน้าของฮุ่ยหลินตี้
“นางถูกวางยาทำให้ความผิดชอบชั่วดี และสติหายไปขันทีนำตัวนางออกไปเสียที อย่าให้นางพูดเหลวไหลต่อหน้าฝ่าา”เทียนหลันเซ่อเหลือบตามองไทเฮาเหมือนกับไม่เคยเห็นมาก่อนเขาเคยคิดเสมอว่าไทเฮาเป็เสด็จย่าที่แสนดี ไม่เคย เห็นว่าจะตบตีใครมาก่อน วันนี้ทำไมถึงแปลกไป
ฝากๆๆแนว ดราม่าคอมมิดี้
พระเอกสายแอพ เฉยชา ทว่าโบ๊ะบ๊ะภายใน
โคตรรั่ว อัตราการแขวะ0.01วินาที
ภายใต้หน้ากากสูงส่งบริสุทธิ์ ในนามปรมาจารย์ ที่ค้ำคอไว้
พบกับ พระเอกสายกาว ที่ไม่เอื้อนเอ่ย ใครกันจะรู้ภายในใจท่านคิดเช่นไร
พบกับนิยายแนว ขุนเขาจอมยุทธ์
บุญคุณความแค้น แต่พระเอกสายฮา
สะกดกลั้นความอาไว้ภายใต้หน้ากากหล่อเหลา
อย่าเผลอนินทาอย่าเผลอหลงรัก
เพราะปรมาจารย์ท่านนี้อ่านใจคนออก
1K
