การประกาศเตือนของอาคารยังคงดังซ้ำไปมาเป็จังหวะคงที่ แต่คำว่า “โปรดอพยพ” ที่ระบบห้องสมุดควรพูดกลับฟังดูไร้ความหมายราวกับมุขตลกที่ไม่มีใครหัวเราะออกมาอีกแล้ว ด้านนอก ท้องฟ้ายังคงมีรหัสสีขาวเรืองแสงวิ่งผ่านเป็ทางยาวเหมือนแผลแตกบนผืนฟ้า เส้นอักขระพวกนั้นกะพริบขึ้นเป็ระยะ สว่างบ้าง มืดบ้าง ราวกับจักรวาลกำลังกัดฟันกลั้นความเจ็บจากการถูกเขียนทับด้วยมือของสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์
ภายในห้องสมุดกลางเมือง ทุกอย่างยังชุ่มไปด้วยน้ำจากสปริงเกอร์ฉุกเฉิน พื้นหินขัดสะท้อนแสงสีแดงจากระบบเตือนจนดูเหมือนมีเืเจือบาง ๆ เคลือบอยู่ทั่วโถง หนังสือที่ร่วงหล่นจากชั้นกองพะเนินเปียกชื้น เสียงหยดน้ำจากปลายชั้นเหล็กติ๋ง ๆ เป็จังหวะทื่อเหมือนนาฬิกาที่เดินผิดเวลา ขณะเดียวกัน กลิ่นกระดาษเก่า กลิ่นฝุ่น กลิ่นไหม้จากไฟฟ้าช็อต และกลิ่นคาวประหลาดจากซากสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้ควรมีอยู่บนโลกใบนี้ ก็ลอยคลุ้งผสมกันจนชวนคลื่นไส้
คาเอล เวย์รอนยืนอยู่กลางโถง ท่อเหล็กในมือเปียกน้ำและเืสีเข้มจนลื่น แต่เขายังกำมันแน่นโดยไม่รู้ตัว หน้าต่างสถานะสีน้ำเงินซีดยังคงลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา เพียงกะพริบแ่ ๆ ราวกับเป็สิ่งมีชีวิตบางชนิดที่กำลังหายใจอยู่กับเขา ทุกครั้งที่สายตาเขากวาดผ่านมัน ความรู้สึกเย็นวาบจะไหลตามแนวกระดูกสันหลังลงมาช้า ๆ เป็ความรู้สึกที่ไม่เหมือนทั้งความกลัวและความตื่นเต้น มันคล้ายการถูกวางมือไว้บนหัว แล้วมีใครบางคนบอกอย่างเงียบ ๆ ว่า “ฉันเห็นนายแล้ว”
[ผู้ใช้ถูกทำเครื่องหมายแล้ว]
[ยืนยันความคืบหน้าของการซิงค์ความเป็จริง]
[ขั้นตอนถัดไปกำลังจะเริ่มขึ้น]
ตัวอักษรสามบรรทัดนั้นยังไม่หายไป
คาเอลอ่านมันซ้ำโดยไม่อยากอ่าน เขารู้สึกเหมือนยิ่งเข้าใจมัน เขายิ่งสูญเสียสิทธิ์ที่จะกลับไปเป็คนเดิมอีกทีละเล็กทีละน้อย
“คาเอล”
เสียงของแจ็กซ์ดึงเขากลับจากห้วงนั้น คาเอลกะพริบตาช้า ๆ แล้วหันไปมองเพื่อนสนิท ชายหนุ่มผมยุ่งในเสื้อช่างซึ่งเปียกน้ำไปทั้งตัวกำลังยืนข้างเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ มือหนึ่งถือเครื่องมือช่าง อีกมือยังสั่นจนต้องพยายามบีบไว้กับด้ามไขควงเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นมากนัก
“ถ้านายจะยืนเหม่อเพราะกำลังได้พลังพระเอกก็ช่วยบอกฉันล่วงหน้านิดหนึ่งได้ไหม” แจ็กซ์พูด เสียงยังติดสั่น แต่ก็พยายามกวนประสาทตามนิสัย
“ฉันจะได้จัดมุมมองให้หล่อ”
คาเอลมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“ฉันไม่ได้เหม่อ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี เพราะฉันมีข่าวร้ายหลายเื่ให้เลือกฟัง”
“เริ่มจากเื่ที่เลวน้อยสุด”
แจ็กซ์ชี้ไปทางจอมอนิเตอร์กล้องวงจรปิดที่ยังเปิดค้างอยู่ข้างเคาน์เตอร์
“ฉันลองเช็กโครงสร้างอาคารกับวงจรป้องกันแล้ว ประตูเหล็กกันไฟปีกเหนือปิดได้ครึ่งหนึ่ง ปีกตะวันออกค้าง ปีกใต้ยังตอบสนอง แต่เหมือนระบบส่วนกลางของอาคารโดนอะไรบางอย่างเขียนทับเข้าไป เป็คำสั่งที่ไม่ใช่ของเมือง ไม่ใช่ของห้องสมุด และไม่ใช่โค้ดมาตรฐานที่ฉันเคยเห็น”
“นั่นมัน เื่ที่เลวที่สุดล่ะ” โวร่าพูดขึ้นจากมุมหนึ่งของโถง เธอนั่งอยู่บนขอบโต๊ะอ่านหนังสือ ลับมีดกับเศษโลหะบางอย่างอย่างช้า ๆ ราวกับนี่เป็คืนธรรมดาที่เธอแค่รอเวลาออกล่า
แจ็กซ์เม้มปากก่อนตอบ
“ฝูงข้างนอกมันไม่กระจายไปแล้ว มันล้อมอาคารไว้เหมือนกำลังรอคำสั่งใหม่”
คำตอบนั้นทำให้ความเงียบขยายตัวในโถงอีกครั้ง
บัลธาซาร์ยืนอยู่ใกล้ผู้รอดชีวิตกลุ่มใหญ่ทางปีกตะวันตก เขาเพิ่งปล่อยม่านพลังจิตที่กางคุ้มกันไว้บางส่วนลง หลังจากยืนยันว่าฝูงยังไม่บุกเข้ามาอีกระลอก ดวงตาของชายสูงวัยคู่นั้นยังคงสงบ แต่สีหน้าของเขาหนักอึ้งกว่าตอนอยู่ในร้าน
วีอาร์หลายเท่า ราวกับยิ่งโลกภายนอกเสียรูปมากขึ้น เขายิ่งต้องรักษาความมั่นคงในตัวเองเอาไว้ให้มากกว่าเดิม
ใกล้กันนั้น นิกซ์นั่งก้มหน้าอยู่กับพื้น หลังพิงชั้นหนังสือ มือทั้งสองกำแน่นอยู่บนเข่าของตัวเอง รอยเกล็ดสีคล้ำบนแขนขวาลามขึ้นถึงคอเสื้อแล้ว ใต้แสงสีแดงของระบบเตือนมันดูคล้ายบางสิ่งที่งอกขึ้นมาจากเงาไม่ใช่จากเืเนื้อ แผ่นหลังของเขาสั่นเบา ๆ เป็ระยะ และทุกครั้งที่เขาหายใจแรงเกินไป เหมือนจะมีเสียงต่ำแปลก ๆ หลุดตามลมหายใจออกมาด้วย
คาเอลมองไปทางเขาแล้วรู้ว่าตัวเองไม่ควรผัดเื่นี้อีก
เขาก้าวไปหยุดตรงหน้าเด็กหนุ่มแล้วคุกเข่าลงเล็กน้อย
“นิกซ์”
นิกซ์เงยหน้าช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำขึ้นกว่าเดิมมาก ขอบตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความกลัวที่กดไม่ลง
“ผมโอเค” เขารีบพูด เหมือนรู้ว่าคาเอลกำลังจะถามอะไร
“ผมยังโอเค”
“นายโกหกไม่เก่งนะ”
นิกซ์หัวเราะแห้ง ๆ หนึ่งครั้ง แต่ก็กลายเป็ไอทันที
“ผมรู้ครับ”
คาเอลเหลือบมองเกล็ดที่แขนเขา
“มันเจ็บแค่ไหน”
เด็กหนุ่มเงียบไปชั่วขณะ เหมือนกำลังหาคำพูดที่พอจะอธิบายสิ่งที่ไม่เคยมีในชีวิตคนปกติ
“เหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ใต้ิัตลอดเวลา” เขาพูดในที่สุด
“มันไม่ใช่แค่เจ็บ มันเหมือน…เหมือนร่างกายผมกำลังจำอะไรบางอย่างที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน แล้วมันพยายามจะเรียงตัวตามนั้น”
คาเอลรับฟังคำนั้นโดยไม่ขัด
“แล้วก็…มีเสียง” นิกซ์พูดต่อเบา ๆ
“ไม่ใช่คำพูดชัด ๆ มันเหมือนความหิว ความหงุดหงิด ความ้าจะกัด จะฉีก จะเข้าไปใกล้…ฝูง มันมาเป็คลื่น บางทีผมรู้ด้วยว่าพวกมันจะขยับจากด้านไหนก่อนที่มันจะมา แต่นั่นยิ่งทำให้ผมกลัว”
“กลัวอะไร”
นิกซ์ยิ้มจาง ๆ อย่างคนใกล้ร้องไห้
“กลัวว่าผมเริ่มเข้าใจพวกมันมากขึ้น…แล้ววันหนึ่งผมจะเข้าใจพวกมันมากกว่ามนุษย์”
ประโยคนั้นทำให้คาเอลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเพียงว่า
“ตราบใดที่นายยังกลัวมัน นายยังไม่หายไป”
นิกซ์มองหน้าเขา สีหน้าคล้ายอยากเชื่อและไม่กล้าเชื่อพร้อมกัน
“ถ้าผมหายไปจริง ๆ…”
“ยังไม่ใช่คืนนี้”
คำตอบนั้นเรียบตรงอย่างประหลาด แต่มันทำให้นิกซ์พยักหน้าเบา ๆ อย่างน้อยที่สุดในค่ำคืนที่ไม่มีอะไรคงเดิม การมีใครสักคนพูดประโยคที่แน่ชัดออกมาก็พอช่วยให้คนยังไม่แตกได้อีกนิด
“เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วนะ” โวร่าพูดขึ้นจากด้านหลัง
“ไม่ว่าฝูงจะรออะไร มันจะไม่รอทั้งคืนเฉย ๆ”
“ใช่” แจ็กซ์เสริม
“แล้วอาคารนี้ก็ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้สู้กับ...อะไรก็ตามที่กำลังกัดโลกเป็พิกเซลข้างนอกนั่น”
คาเอลลุกขึ้นช้า ๆ ดวงตาเหลือบไปที่หน้าต่างสถานะอีกครั้ง ราวกับมันจับสัญญาณความคิดเขาได้ ตัวอักษรบรรทัดใหม่ก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นด้านล่าง
[คำแนะนำภารกิจ]
[เส้นทางเอาตัวรอดที่แนะนำ:
รักษาความปลอดภัยของกลุ่มหลัก / เข้าควบคุมจุดได้เปรียบ / จัดหาอาวุธ]
อาวุธ
เขาจ้องคำสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่ง
“แจ็กซ์” คาเอลพูดโดยยังมองหน้าต่าง
“ในอาคารนี้มีอะไรที่ใช้แทนอาวุธได้มากกว่านี้ไหม”
แจ็กซ์ทำหน้าเหมือนคนเพิ่งถูกถามว่าห้องสมุดเก็บรถถังไว้ตรงไหน
“ถ้าจะเอาแบบฆ่าสัตว์ประหลาดจากเกมจริง ๆ ก็ไม่มี แต่ถ้าเอาของที่พอประยุกต์ได้ ห้องเก็บอุปกรณ์ของเ้าหน้าที่ชั้นใต้ดินมีขวานดับเพลิง ปืนยิงตะปู ปืนช็อต…ไม่สิ ของแบบปืนช็อตคงหมดไปกับยามที่นอนครึ่งตัวหายอยู่ข้างล่าง แต่ปืนยิงตะปูน่าจะยังมี”
คาเอลหันไปมองเขา “พอใช้ได้แค่ไหน”
“ถ้ายิงใส่คนก็แย่แล้ว ถ้ายิงใส่สัตว์ประหลาด…” แจ็กซ์ยกไหล่
“ฉันไม่อยากลอง แต่ดีกว่าท่อเหล็กในมือนายแน่นอน”
บัลธาซาร์เดินเข้ามาใกล้ สีหน้าครุ่นคิด
“ไม่ใช่แค่อาวุธ เราต้องมีที่ยืนให้มั่นคงกว่านี้ ผู้รอดชีวิตเหล่านี้ไม่สามารถวิ่งหนีทั้งคืนได้”
“ชั้นใต้ดิน?” แจ็กซ์เสนอ
“ถ้าปิดทางขึ้นลงได้”
โวร่าส่ายหน้า
“ทางตันเกินไป ถ้าพวกมันเจาะเข้ามา เราจะกลายเป็หนูในกล่องเหล็ก”
“ดาดฟ้า?” ชายวัยกลางคนในกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ได้ยินบทสนทนาพูดแทรกขึ้นมาอย่างหวาด ๆ
“ดาดฟ้าน่าจะมองเห็นรอบด้าน…”
“แล้วถ้ามีตัวบินได้ล่ะ” แจ็กซ์สวนทันที
ไม่มีใครเถียงต่อ
คาเอลกวาดสายตาไปทั่วโถง บนพื้นยังมีหนังสือเปียกน้ำกองอยู่ ชั้นหนังสือบางส่วนล้ม ผู้รอดชีวิตนับได้กว่ายี่สิบคนอยู่ในความดูแลพวกเขา เด็ก คนแก่ ผู้าเ็ และคนที่กำลังเสียสติจากภาพสิ่งที่เห็นข้างนอกมากขึ้นทุกนาที เขาเริ่มเห็นปัญหาถูกจัดเรียงเป็ชั้น ๆ ในหัวอย่างน่ากลัว เริ่มเห็นว่าน้ำสะอาดมีน้อย ไฟฉุกเฉินคงอยู่ได้ไม่นาน ประตูกันไฟไม่ตอบสนองครบทุกบาน และหากฝูงบุกมาอีกระลอก ผู้รอดชีวิตที่เหลือจะเริ่มพังจากความกลัวมากกว่าจากกรงเล็บ
[การรับรู้สอดคล้องกับระบบเพิ่มขึ้น]
[อัตราการซิงค์: 16%]
ตัวเลขที่ขยับขึ้นทีละน้อยเหมือนคำพิพากษา
เขาไม่รู้ว่าการ “คิดเป็ระบบมากขึ้น” นี้มาจากตัวเองหรือสิ่งที่เรียกว่าซิงก์กำลังดัดสมองเขาให้คมแบบเครื่องจักร แต่ความจริงคือมันช่วย
และเขาเกลียดที่มันช่วย
“ฉันคิดว่า เราควรต้องแบ่งงานกันทำ” คาเอลพูดในที่สุด
น้ำเสียงเขาไม่ดัง แต่แน่นพอให้ทุกคนหันมาฟัง
“บัลธาซาร์ อยู่กับผู้รอดชีวิต ดูพวกที่มีอาการถูกลบด้วย ถ้ามีใครเริ่มหายไปเร็วขึ้น บอกทันที”
บัลธาซาร์พยักหน้า
“โวร่า เช็กทุกจุดเข้าออกของชั้นนี้ อะไรที่ปิดได้ ปิด อะไรที่ปิดไม่ได้ บอกฉัน”
“ได้”
“แจ็กซ์ ลงไปห้องเก็บอุปกรณ์กับฉัน เอาปืนยิงตะปู ขวาน อะไรก็ได้ที่ใช้งานได้จริงขึ้นมาให้หมด”
แจ็กซ์ชะงัก
“แล้วเขา?” เขาพยักหน้าไปทางนิกซ์
คาเอลหันไปมองเด็กหนุ่มเพียงครู่เดียวก่อนตอบ
“นิกซ์มากับฉัน”
สีหน้าของแจ็กซ์เปลี่ยนไปวูบหนึ่ง เขาพยายามซ่อนแต่ไม่พ้น
“นายแน่ใจ?”
“ใช่”
ความจริงคาเอลเองก็ไม่แน่ใจ แต่เขารู้ว่าปล่อยนิกซ์ไว้ห่างสายตาตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจเพื่อน แต่เพราะความกลัวที่ว่าวันหนึ่งเด็กหนุ่มอาจไม่ใช่ตัวเองอยู่แล้ว ทำให้ยิ่งต้องมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ
โวร่ามองคาเอลนิ่ง ๆ ก่อนพูดเบา ๆ ราวกับจงใจให้ได้ยินแค่เขา
“นายกำลังแบกทุกอย่างนะ”
คาเอลหันไปสบตาเธอ
“ถ้าเธอไม่รีบ…ทุกอย่างจะถาโถมเข้ามาพร้อมกัน แล้วเราจะหยุดมันไม่ทัน”
ดวงตาของโวร่ายังคงเย็นคม แต่มีบางอย่างคล้ายยอมรับแวบผ่านไปก่อนเธอจะเบือนหน้า
“อย่าตายล่ะ”
“พยายามอยู่”
หลังจากแบ่งหน้าที่แล้ว ผู้รอดชีวิตหลายคนเริ่มเคลื่อนไหวตามคำแนะนำอย่างช้า ๆ เหมือนการมีใครสักคนพูดว่าควรทำอะไรต่อ ทำให้ความกลัวที่ล้นขอบเมื่อครู่ถูกบีบกลับเข้าสู่รูปทรงได้บ้าง คาเอลสังเกตว่าทุกครั้งที่เขาออกคำสั่ง คนพวกนั้นจะเชื่อฟังทันทีโดยแทบไม่ตั้งคำถาม ไม่ใช่เพราะเขาดูเหมือนฮีโร่ แต่เพราะในโลกที่คำว่า “เหตุผล” กำลังถูกฉีก คนเราจะยึดมือใครก็ได้ที่ยังเดินตรงได้
เขาไม่ได้ชอบสิ่งนั้นเช่นกัน
คาเอลพาแจ็กซ์กับนิกซ์ลงไปชั้นใต้ดินอีกครั้ง คราวนี้ทางเดินมืดกว่าเดิมเพราะไฟบางส่วนดับสนิท น้ำจากสปริงเกอร์ไหลซึมลงมาตามขอบบันไดจนพื้นลื่น กลิ่นคอนกรีตชื้นกับกลิ่นเหล็กสนิมเข้มขึ้นทุกก้าวที่ลงไป เสียงเตือนจากอาคารดังลอดมาตามช่องบันไดอย่างบิดเบี้ยว บาง่เป็เสียงสังเคราะห์ บาง่กลับเหมือนมีใครหัวเราะแ่ ๆ ซ้อนอยู่ด้านหลัง
แจ็กซ์พึมพำอย่างหงุดหงิด
“ขอสาบานเลย ถ้ารอดไปได้ ฉันจะไม่เล่นเกมที่มีคำว่าเรียลลิตีอยู่ในชื่ออีก”
“นายพูดเหมือนจะรอดไปเขียนรีวิวได้แน่” คาเอลตอบโดยไม่ได้มองหน้าเขา
“ฉันต้องเชื่อไว้ก่อน ไม่งั้นคงกรี๊ดเหมือนลุงข้างบนแล้ว”
นิกซ์เดินเงียบ ๆ ตามหลังคาเอล สีหน้าเขาเหนื่อยมาก แต่ยังพยายามก้าวให้มั่นคง ทุกสองสามก้าว มือขวาที่มีเกล็ดจะกระตุกเบา ๆ เหมือนไม่คุ้นกับตัวเอง คาเอลสังเกตเห็นแต่ไม่พูดอะไร
เมื่อถึงโถงใต้ดิน พวกเขาพบว่าศพยามที่เห็นก่อนหน้านี้ยังนอนอยู่ตรงเดิม พื้นบริเวณขอบส่วนที่ถูกลบออกยังคงกะพริบวาบเป็ระยะ ราวกับโลกในส่วนนั้นยังไม่ยอมตัดสินใจว่าจะยอมรับาแนี้อย่างสมบูรณ์หรือไม่
“อย่ามองมาก” คาเอลเตือน ทั้งตัวเองและอีกสองคน
แจ็กซ์รีบเบือนหน้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ทันที เขาใช้ไขควงงัดบานประตูที่ติดขัดแล้วพวกเขาก็เข้าไปข้างใน ห้องนั้นแคบ เต็มไปด้วยชั้นเหล็กเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด กล่องเครื่องมือ ถังดับเพลิง ขวานฉุกเฉิน และอุปกรณ์ช่างสารพัดอย่าง
แจ็กซ์เริ่มหยิบของทันที
“โอเค ปืนยิงตะปูสองกระบอก…ใช้แก๊สหนึ่ง ใช้ไฟฟ้าหนึ่ง ขวานดับเพลิงสาม กระบองช็อตหนึ่ง…พระเ้า ขอให้มันยังมีแบต”
คาเอลมองของเ่าั้อย่างรวดเร็ว ปืนยิงตะปูในมือแจ็กซ์ดูเล็กและธรรมดาเกินกว่าจะใช้สู้สิ่งจากอีกโลกได้ แต่หน้าต่างสถานะกลับกะพริบขึ้นตรงข้างอาวุธราวกับกำลังประเมินมันแทน
[ตรวจพบอาวุธดัดแปลง]
[ประสิทธิภาพการต่อสู้: ต่ำ]
[ศักยภาพในการเอาชีวิตรอด: อยู่ในระดับยอมรับได้]
“ขอบใจที่มองของทุกอย่างในโลกแย่ได้พอ ๆ กับฉัน” คาเอลพึมพำกับหน้าต่างนั้นโดยไม่ตั้งใจ
“นายว่าอะไรนะ” แจ็กซ์เงยหน้า
“เปล่า”
คาเอลเอื้อมหยิบขวานดับเพลิงกับปืนยิงตะปูมาอย่างละชิ้น น้ำหนักของมันอยู่ในมือจริง เย็นจริง และหนักพอจะช่วยให้เขารู้สึกว่ายังมีอะไรบางอย่างเป็ของโลกเดิมอยู่ เขาเลื่อนนิ้วไปตามไกของปืนยิงตะปู พยายามจินตนาการวิธีใช้มันในสนามจริง ขณะเดียวกัน ภาพปืนไรเฟิลยาวจากระบบก็ยังคงวาบขึ้นมาในหัวเป็ระยะ ทับซ้อนอยู่กับอาวุธชั่วคราวตรงหน้าจนทำให้รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
ถ้ามีอาวุธนั้นจริง…
แค่ความคิดนี้ก่อตัวขึ้น หน้าต่างระบบก็ขึ้นตอบทันที
[เส้นทางอาวุธหลักสาย Terran พร้อมใช้งาน]
[ปืนไรเฟิล C-14 Impaler: ถูกล็อก]
[เงื่อนไข : ต้องผ่านเกณฑ์การต่อสู้ / เพิ่มอัตราการซิงค์ / ยอมรับบทบาทผู้บัญชาการ]
คาเอลนิ่งไป
คราวนี้ข้อความยาวกว่าเดิม ชัดกว่าเดิม และมีชื่อที่เขาไม่รู้จักแต่เข้าใจความหมายได้อย่างประหลาด “C-14”
เขาไม่เคยจับปืนชนิดนั้น ไม่เคยเรียนรู้ ไม่เคยแม้แต่เห็นของจริง แต่ระบบกลับป้อนความรู้สึกของมันลงมาในหัวเป็่สั้น ๆ น้ำหนัก โลหะเย็น การรีคอยล์ เสียงคำรามทุ้มของะุเจาะเกราะ และกลิ่นน้ำมันปืนหลังยิงนัดแรก
ภาพนั้นจริงจนน่ากลัว
แจ็กซ์ที่กำลังยัดแบตเตอรี่ใส่กระบองช็อตหันมามอง
“เฮ้ นายทำหน้าเหมือนเห็นผี”
“ฉันอาจจะเห็นก็ได้นะ”
“ยอดเยี่ยมมาก คืนนี้มีทุกอย่างเลยวะเพื่อน”
คาเอลเก็บประโยคนั้นเข้าหูแบบไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะในจังหวะเดียวกัน นิกซ์ที่ยืนเงียบอยู่ข้างประตูก็สะดุ้งแรง แล้วหันหน้ากลับไปทางโถงใต้ดิน
“มีอะไร” คาเอลถามทันที
เด็กหนุ่มหน้าซีด
“มีคนลงมา”
แจ็กซ์ชะงัก “ใคร”
นิกซ์ส่ายหน้า
“ไม่ใช่…ไม่แน่ใจ มันเหมือน…คน แต่กลิ่นไม่ใช่คน”
คาเอลยกมือให้ทุกคนเงียบ แล้วฟัง
ทีแรกมีแต่เสียงน้ำหยดกับเครื่องจักรเบา ๆ ของอาคาร ก่อนจะมีเสียงฝีเท้า
ตึก
ตึก
ตึก
ช้า สม่ำเสมอ และหนักกว่ามนุษย์ทั่วไปเล็กน้อย
ฝีเท้านั้นหยุดอยู่ที่โถงด้านนอกห้องเก็บอุปกรณ์
ไม่มีเสียงข่วน ไม่มีเสียงกรีด ไม่มีลมหายใจแรงของสัตว์ประหลาดฝูงก่อนหน้า
มีเพียงความเงียบ
จากนั้น เสียงเคาะก็ดังขึ้นเบา ๆ สามครั้งที่บานประตูห้องเก็บอุปกรณ์
แจ็กซ์แทบโยนปืนยิงตะปูทิ้ง
โวร่ามาไม่ถึงแน่ บัลธาซาร์ก็อยู่ข้างบน และไม่มีผู้รอดชีวิตคนไหนในสภาพแบบนี้จะเดินลงมาเคาะประตูอย่างสุภาพ
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากนอกห้อง
เป็เสียงผู้ชาย
ทุ้ม เรียบ และฟังดูธรรมดาจนไม่ควรปรากฏในชั้นใต้ดินของโลกที่กำลังแตก
“ข้างในนั่น…มีใครอยู่ไหม”
แจ็กซ์มองหน้าคาเอล ดวงตาเบิกกว้าง
นิกซ์ถอยไปชนชั้นเหล็กเบา ๆ สีหน้าซีดเผือดกว่าเดิม
“มันไม่ใช่คน” เขากระซิบ
คาเอลเองก็รู้
ไม่ใช่เพราะน้ำเสียงนั้นผิดธรรมชาติ หากตรงกันข้าม มันธรรมดาเกินไป เรียบเกินไป สุภาพเกินไป ราวกับใครบางคนเพิ่งเรียนรู้จากข้อมูลว่ามนุษย์เวลาหาที่หลบภัยควรพูดยังไง แต่ยังเลียนแบบ “ความอุ่น” ไม่ได้ครบถ้วน
เสียงเคาะดังขึ้นอีกสามครั้ง
“ผมได้ยินเสียงพวกคุณนะ” เสียงนั้นพูดต่อ
“ช่วยเปิดหน่อย ผม…ผมมีคนเจ็บ”
แจ็กซ์ส่ายหน้ารัวโดยไม่รู้ตัว
“ไม่มีทาง”
คาเอลขยับเข้าหาประตูอย่างช้า ๆ มือหนึ่งถือขวานดับเพลิง อีกมือกระชับปืนยิงตะปู เขาไม่ได้ตอบ แต่หน้าต่างสถานะตรงหน้ากลับเปิดขึ้นเอง
[ตรวจพบสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ไม่ทราบชนิด]
[การเทียบเสียง: ไม่สามารถยืนยันได้]
[ความเป็ไปได้ที่เป็การปลอมแปลง: สูง]
คำว่า “หลอกลวง” แม้ไม่ได้ปรากฏตรงตัว แต่ก็ชัดพอ
เสียงด้านนอกเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะพูดอีกครั้ง น้ำเสียงเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย ราบเรียบขึ้น
“คาเอล”
เืทั้งร่างของเขาเย็นวาบ
แจ็กซ์หันขวับมาทันที
“มันรู้ชื่อนายได้ไง”
นิกซ์ตัวสั่นขึ้นอีก
“มัน…มันดมได้มากกว่านั้น”
เสียงด้านนอกหัวเราะเบา ๆ หนึ่งครั้ง แ่ นุ่ม และไม่เหมือนเสียงหัวเราะของคนที่มีปากจริง
“นายถูกมองเห็นแล้ว คาเอล เวย์รอน”
ประโยคนี้ไม่ดัง แต่พอจะทำให้อากาศทั้งห้องหนักขึ้นทันที เหมือนผนังรอบตัวหดแคบลงมาหนึ่งคืบ
คาเอลไม่ตอบ เขายกปืนยิงตะปูขึ้นเล็งไปที่ระดับอกของประตู
“ฉันจะนับถึงสาม” เสียงนั้นพูด
“แล้วฉันจะพังเข้าไป”
“งั้นรีบเข้ามา จะได้เลิกพูด” แจ็กซ์ะโสวนทั้งที่เสียงสั่น
เงียบ
หนึ่งวินาที
สองวินาที
จากนั้นประตูก็…ไม่ถูกพัง
แต่เงาบางอย่างค่อย ๆ ซึมลอดผ่านรอยต่อด้านล่างของบานประตูเหมือนควันสีดำที่มีความตั้งใจ มันไหลเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะยืดตัวสูงขึ้นกลางห้องเก็บอุปกรณ์อย่างผิดธรรมชาติ ราวกับเงานั้นกำลังยืมความมืดในห้องมาใช้ปั้นเป็รูปร่างของตัวเอง
แจ็กซ์สบถลั่น
นิกซ์ครางต่ำในลำคออย่างสัตว์ที่รับรู้ภัยตามสัญชาตญาณ
เงาดำนั้นบิดตัว คลี่ออก แล้วค่อย ๆ ปั้นเป็รูปร่างมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งในชุดเรียบง่าย ใบหน้าเหมือนคนธรรมดาเกินจะเชื่อว่าเพิ่งลื่นไหลเข้ามาใต้ประตูเมื่อครู่ ทว่าดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าเกินไป และรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากก็ดูเหมือนวาดขึ้นภายหลังจากเรียนรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ควรใช้สีหน้าประมาณไหน
“เจอกันแล้ว” มันพูด
คาเอลไม่รู้จักชายคนนี้
แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา หน้าต่างสถานะขึ้นข้อความจนใจเขาจมวูบ
[ตรวจพบสิ่งเลียนแบบการติดต่อ]
[ความเกี่ยวข้องกับแกนกลาง: เป็ไปได้]
[คำเตือน: เสี่ยงต่อการถูกเจาะข้อมูลความทรงจำขั้นวิกฤต]
ชายคนนั้นมองตรงมาที่คาเอล แล้วเอียงหัวน้อย ๆ
“นายหน้าตาเหมือนแม่มากกว่าที่คิด” เขาพูด
อะไรบางอย่างในอกคาเอลบีบเกร็งทันที เหมือนถูกคว้าจากข้างในด้วยมือเย็นเฉียบ เขาไม่รู้ว่าคำพูดนั้นตั้งใจเดา หรือตั้งใจ “แทง” ตรงไหน แต่ผลของมันชัดเจนพอ ๆ กับมีด
แจ็กซ์มองหน้าคาเอลสลับกับสิ่งนั้น
“อย่าบอกนะว่า”
“ไม่ใช่” คาเอลพูดตัดทันที แม้ในใจจะไม่แน่ใจในความหมายของคำว่าใช่หรือไม่ใช่อีกแล้ว
“มันไม่ใช่มนุษย์”
ชายคนนั้นยิ้มกว้างขึ้นเพียงนิด
“น่าเสียดาย ฉันหวังว่าเราจะเริ่มต้นกันอย่างนุ่มนวลกว่านี้”
คาเอลไม่รอให้มันพูดต่อ เขาเหนี่ยวไกปืนยิงตะปูทันที
แรงสะท้อนเล็กแต่หนักชัด ตะปูเหล็กพุ่งจากปากกระบอกเป็เส้นตรงแล้วทะลุเข้าหน้าอกชายคนนั้นเต็ม ๆ แต่แทนที่จะมีเื ร่างทั้งร่างกลับกระเพื่อมเหมือนผิวน้ำที่โดนหิน เขาก้มมองตะปูที่ฝังอยู่ตรงอกตัวเอง แล้วเงยหน้ากลับมาพร้อมรอยยิ้มเดิม
“ฉันดีใจที่นายเลือกความรุนแรงก่อนคำถาม” มันพูด
“นั่นช่วยย่นเวลาได้ดี”
แล้วมันก็ขยับ
เร็วกว่าเสียงสั่งในสมองคาเอลหนึ่งก้าว
ร่างเงานั้นพุ่งเข้าใส่เขาราวกับตัดระยะหายไป ปลายนิ้วของมันยืดยาวเป็เส้นคมสีดำ คาเอลยกขวานรับแทบไม่ทัน เสียงปะทะกันดังแหลมเหมือนโลหะขูดกับกระจก แรงมหาศาลผลักเขาถอยชนชั้นเหล็กจนของในชั้นร่วงกระจาย
“คาเอล!” แจ็กซ์ร้อง
แจ็กซ์ปล่อยกระบองช็อตใส่สิ่งนั้นจากด้านข้าง กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินกระแทกเข้าลำตัวมัน แต่กลับเพียงทำให้ร่างเงากระเพื่อมแล้วแตกเป็เส้นรหัสชั่วขณะ มันหันไปมองแจ็กซ์ด้วยสายตาว่างเปล่า
“ความพยายามที่น่าขำ” มันพูดเบา ๆ
“ยังอยู่ครบกันดีนี่…”
ประโยคนั้นทำให้เืคาเอลเย็นลงกว่าเดิม
มัน “รู้” เื่ส่วนตัวจากที่ไหน
หรือมันไม่ได้รู้—แต่มันกำลังอ่าน
หน้าต่างสถานะวาบขึ้น
[ตรวจพบการดึงข้อมูลความทรงจำ]
[คำเตือน: การสบตาต่อเนื่องอาจนำไปสู่การถูกอ่านความทรงจำ]
ชายคนนั้นยิ้มอีกครั้งแล้วมองตรงมาที่คาเอล
“ฉันไม่อยากฆ่านายตอนนี้ คาเอล ระบบอยากดูว่านายจะไปได้ไกลแค่ไหน”
“บอกระบบของแกให้ไปตาย” แจ็กซ์ะโ
“โอ้” สิ่งนั้นหันไปมองเขาอีกครั้ง
“ฉันว่ามันเคยทำแบบนั้นมาแล้วหลายครั้ง”
นิกซ์คำรามต่ำขึ้นเรื่อย ๆ ั้แ่สิ่งนั้นเข้ามา ความกลัวบนใบหน้าเขายังอยู่ แต่คราวนี้มันผสมกับสัญชาตญาณของฝูงอย่างชัดเจน รอยเกล็ดที่ลามขึ้นตามกรามกระตุกเบา ๆ เหมือนตอบสนองต่อศัตรูตรงหน้า
“มัน…ไม่ใช่ของฝูง” เขาพูดหอบ ๆ
“มันอยู่สูงกว่า…มันเหมือน…ผู้ดู”
คาเอลไม่เข้าใจทั้งหมด แต่จับสาระสำคัญได้ นี่ไม่ใช่สัตว์ประหลาดชั้นล่าง มันเป็ “บางอย่าง” ที่มาเพราะเขา
ความคิดนั้นจุดบางอย่างในตัวเขา เขาไม่แน่ใจว่ามันคือความโกรธ หรือแค่สัญชาตญาณการปกป้องคนอื่น แต่ทันทีที่แรงนั้นพุ่งขึ้น ภาพปืน C-14 ในหัวเขาก็กลับมาคมชัดกว่าเดิมอีกครั้ง ราวกับมีใครบางคนอยู่หลังเปลือกสมองแล้วกดไฟสว่างขึ้นทีละดวง
[ระดับการต่อสู้ใกล้ถึงเกณฑ์ปลดล็อกการต่อสู้]
[อัตราการซิงค์: 18%]
[เส้นทางอาวุธหลัก Terran(เทอร์แรน) พร้อมเปิดใช้งาน]
หัวใจเขาเต้นแรง
สิ่งนั้นเริ่มขยับอีกครั้ง
คราวนี้คาเอลไม่ถอย เขาพุ่งสวนพร้อมขวานดับเพลิงในมือ แรงปะทะแรกดังกระหึ่มในห้องแคบ ขวานเฉือนเข้าไหล่ของร่างเงานั้นได้เพียงครึ่งหนึ่งก่อนถูกแรงต้านเหมือนตัดผ่านคอนกรีตเหลว สิ่งนั้นสะบัดแขนสวน ท่อนแขนของ
คาเอลชาไปทั้งแถบ เขาฝืนเหนี่ยวไกปืนยิงตะปูใส่หน้าอกมันระยะประชิด ตะปูสองดอกทะลุเข้าไปพร้อมกัน คราวนี้ร่างมันบิดเบี้ยวชัดเจนกว่าเดิม เส้นรหัสในตัวสว่างวาบ
ได้ผล
ไม่มาก แต่ได้ผล
โวร่าที่ได้ยินเสียงปะทะกันลงมาตามบันไดมาถึงในจังหวะนั้นพอดี เธอไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงเห็นเป้าหมายแล้วเคลื่อนไหวทันที มีดทั้งสองเล่มกรีดจากซ้ายและขวาใส่่เอวของสิ่งนั้นรวดเดียว เสียงโลหะบาดกับแก้วดังแหลม ร่างมันถอยครั้งแรก
“นี่สิค่อยเหมือนปาร์ตี้” แจ็กซ์พึมพำทั้งหอบ
แต่สิ่งนั้นเพียงมองพวกเขาทีละคน ดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นทอดผ่านทุกคนอย่างไร้อารมณ์ ก่อนหยุดที่คาเอลอีกครั้ง
“ดี… ดีมาก” มันพูด
แล้วมันเอียงหน้าราวกับฟังเสียงที่มีแต่มันได้ยิน ยิ้มบาง ๆ อีกครั้ง
“ครั้งหน้า นายจะพร้อมกว่านี้”
คาเอลพุ่งเข้าไปทันที แต่ช้าเกินไป ร่างเงานั้นละลายเป็เส้นดำ ไหลผ่านเงาใต้ชั้นเหล็กแล้วหายไปทางรอยแตกข้างประตูเหมือนมันไม่เคยมีรูปร่างจริงมาก่อน เหลือเพียงกลิ่นเย็นจัดประหลาดคล้ายโลหะหลังฝนกับบางสิ่งในอากาศที่ทำให้ทุกคนรู้ว่ามันจากไปแล้วจริง ๆ
แจ็กซ์ผ่อนลมหายใจยาวจนแทบทรุด
“ฉันเกลียดโลกใหม่ใบนี้”
โวร่าเดินไปดูรอยตะปูบนพื้นกับขอบผนังที่ถูกเฉือน
“มันตั้งใจไม่ฆ่าเรา”
“ฉันรู้อยู่แล้ว” คาเอลตอบเสียงแข็ง
“แล้วนายทำหน้าเหมือนจะฆ่ามันให้ได้”
“ก็ฉันพยายามอยู่”
นิกซ์ทรุดลงนั่งกับพื้นทั้งที่ยังหอบ เขากดแขนตัวเองแน่นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อย มันจะเปลี่ยนมากกว่านี้
“มันมาหานาย” เขาพูดทั้งไม่มองหน้าใคร
“มันไม่ได้มาหาอาคารหรือฝูง มันมาหานาย”
คาเอลไม่ตอบ เพราะนั่นคือสิ่งที่เขารู้อยู่แล้ว
และนั่นเองที่ทำให้หน้าต่างสถานะสว่างขึ้นครั้งใหม่ ราวกับรอจังหวะนี้มานาน
[หน้าต่างสถานะผู้บัญชาการ: เงื่อนไขปลดล็อกครบแล้ว]
[สามารถเริ่มต้นเส้นทางสาย เทอร์แรน ได้]
[ยืนยันการเรียกใช้อาวุธ?]
ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายกะพริบอยู่ตรงหน้าเขา
ขออาวุธหรือไม่
มันไม่ควรเป็คำถามจริงในโลกนี้ และยิ่งไม่ควรเป็คำถามที่เขาเกือบตอบกลับด้วยการ “คิด” เพียงอย่างเดียว
คาเอลปิดตาชั่วครู่ เขาได้ยินเสียงน้ำหยด เห็นนิกซ์ที่กำลังกลัวจะไม่ใช่มนุษย์อีก ได้ยินแจ็กซ์หายใจแรงจากความกลัวที่ยังไม่ทันหาย ได้กลิ่นสนิมและเื ได้ยินผู้รอดชีวิต้าที่อาจกำลังรอให้พวกเขากลับไปพร้อมข่าวว่าจะอยู่รอดต่อยังไง และเขาก็รู้ว่าถ้าโลกเล่นตามกฎเดิม พวกเขาคงไม่มีวันได้สิ่งที่้า
แต่คืนนี้ โลกเลิกใช้กฎเดิมไปแล้ว
คาเอลลืมตา
แล้วตอบในใจ
“ขอ”
ความเงียบตกลงมาชั่วเสี้ยววินาที
จากนั้น ความเจ็บแปลบก็กระแทกข้างขมับทั้งสองด้านพร้อมกัน รุนแรงจนเขาแทบล้ม เขาเห็นภาพแสงสีขาวกระจายทั่วประสาท กล้ามเนื้อแขนขวาเกร็งแน่น หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะเหมือนร่างกายกำลังถูกเขียนอะไรบางอย่างลงไปทีละบรรทัด
แจ็กซ์ร้องขึ้น “คาเอล!”
โวร่าขยับจะเข้ามาประคอง แต่ก็หยุดเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
เหนือฝ่ามือขวาของคาเอล อากาศเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนภาพรบกวน เส้นแสงสีฟ้าขาวจำนวนมากวิ่งตัดกันเป็โครงร่างสามมิติ ก่อนจะรวบตัวแน่นขึ้นทีละส่วน กลายเป็ชิ้นโลหะ ปลอกลำกล้อง ชุดไก พานท้าย สายพานพลังงาน ทุกอย่างประกอบกันอย่างเงียบงันราวกับโลกกำลัง “พิมพ์” อาวุธชิ้นหนึ่งออกมาจากความว่างเปล่า
เมื่อแสงดับลง ปืนไรเฟิลยาวสีดำด้านก็ปรากฏอยู่ในมือเขา
มันหนัก มันเย็น และมัน “จริง”
ความรู้เกี่ยวกับมันไหลเข้าหัวคาเอลพร้อมกับน้ำหนักในมืออย่างไม่อาจแยกออกจากกัน ชื่อของมัน ผิวโลหะตรงจุดจับ แรงรีคอยล์ที่ควรเตรียมไหล่รับ ทิศทางการหายใจตอนยิง ช่องะุพลังงาน วิธีปลดล็อกระยะ ทุกอย่างพร้อมเหมือนเขาใช้มันมานับร้อยครั้ง
[ปืนไรเฟิล C-14 Impaler: เริ่มต้นใช้งานแล้ว]
[อาวุธถูกผูกเข้ากับผู้ใช้เรียบร้อย]
[อัตราการซิงค์: 20%]
แจ็กซ์ยืนอ้าปากค้าง
“โอเค…” เขาพูดช้า ๆ เหมือนกลัวคำพูดจะทำให้อาวุธนั้นหายไป
“โอเค ฉันขอถอนคำพูดทุกอย่างที่เคยพูดว่าโลกคืนนี้ไม่สมเหตุสมผลไปเลย เพราะมันข้ามจุดสมเหตุสมผลไปไกลแล้ว”
โวร่าไม่พูดอะไร เธอเพียงมองปืนในมือคาเอล จากนั้นมองหน้าเขา ราวกับกำลังจำภาพนี้ไว้ในความเงียบ
คาเอลเองก้มมองอาวุธในมือ เขาควรจะใ ควรจะกลัว ควรจะถามว่าของแบบนี้ออกมาจากไหน แต่ลึกลงไป เขากลับรู้สึกเพียงอย่างเดียว
เหมือนนี่คือสิ่งที่เขาควรมีมาั้แ่แรก
ความคิดนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าปืนเสียอีก
เขายกสายตาขึ้น มองทั้งสามคนตรงหน้า แล้วพูดเพียงว่า “กลับขึ้นไป”
แจ็กซ์กลืนน้ำลาย “พร้อมใช้เลยเหรอ”
คาเอลชั่งน้ำหนักปืน C-14 ในมือ ชั่วเสี้ยววินาที ภาพทางวิถีะุ ระยะหวังผล และจุดตายของศัตรูแบบต่าง ๆ ก็วาบขึ้นในหัวอย่างเงียบงัน เขาไม่ต้องทดลองมากนักก็รู้คำตอบ
“ถ้าไม่พร้อม” เขาพูด
“เราคงไม่ได้มันมา”
พวกเขากลับขึ้นสู่โถงชั้นล่างพร้อมอาวุธและข่าวร้ายที่บอกใครไม่ได้ครบทุกอย่าง ผู้รอดชีวิตหลายคนเงยหน้ามองเมื่อเห็นปืนในมือคาเอล สีหน้าบางคนเปลี่ยนจากหวาดกลัวเป็มีหวังขึ้นมาเล็กน้อย บางคนกลับมองด้วยแววตาที่ผสมคำถามไว้เต็มที่ว่าเหตุใดชายคนนี้ถึงมีสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่จริง
บัลธาซาร์มองอาวุธนั้นอยู่นานกว่าคนอื่น ก่อนเอ่ยเบา ๆ
“ประตูเปิดแล้ว”
คาเอลไม่ถามว่าประตูไหน เพราะเขารู้คำตอบดีพอ ๆ กัน
ด้านนอก เสียงกรีดของฝูงดังขึ้นอีกครั้ง หนักแน่นกว่าเดิม และครั้งนี้มันไม่ได้ฟังเหมือนการรออีกแล้ว
มันฟังเหมือนคำสั่งบุก
หน้าต่างสถานะวาบขึ้นครั้งสุดท้ายในคืนนั้น
[โปรโตคอล First Blood: พร้อมใช้งาน]
[คลื่นศัตรูกำลังใกล้เข้ามา]
[จงมีชีวิตรอด]
คาเอลยกปืนขึ้นประทับบ่าอย่างเป็ธรรมชาติ จนน่ากลัวว่านี่อาจไม่ใช่การเรียนรู้ใหม่ แต่เป็การปลุกของเก่าที่ซ่อนอยู่
เขาจ้องไปทางกระจกหน้าซึ่งกำลังแตกร้าวหนักขึ้นทุกวินาที
แล้วในใจของเขา เป็ครั้งแรกที่ไม่มีคำถามเหลืออยู่เลย
มีเพียงการรอจังหวะเหนี่ยวไก
356
