3.4 แมวที่หายไป
แสงอาทิตย์ที่ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้าทำให้เมืองด้านล่างคล้ายเป็ทะเลเงาแห่งความมืดดำที่อาบย้อมด้วยแสงสีส้ม
สายลมเย็นและความชื้นจากทะเลพัดผ่านร่างของกันสึเกะที่ออกมาจากประตูดาดฟ้า เขายกกาแฟขึ้นมาดื่มเพื่อเติมความอบอุ่นให้ร่างกายก่อนจะเดินไปหาลีโมที่รออยู่อีกฝั่งของกำแพง
จากดาดฟ้าตรงนี้ เขาสามารถมองเห็นรถบรรทุกที่ชนกำแพงลานจอดรถของสถานีตำรวจที่อยู่เยื้องไปทางซ้ายของฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน มันทำให้เขานึกถึงคืนที่เขาหนีออกมาจากที่นั่นจนทำให้ได้มาพบกับมาริและมอลลี่
“ดูนี่สิมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน น่าจะราว ๆ ห้าทุ่ม” ลีโมที่อยู่ชิดอีกฝั่งของกำแพงที่สูงราวครึ่งเอวยื่นไอแพดไปให้กันสึเกะ สายลมทะเลที่พัดมาจากทางตะวันออกทำให้ชุดคลุมนอนสีแดงลายัดำแบบคนจีนของเขาพลิ้วสะบัด
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ลีโมใช้โปรแกรมสอดแนมของกองทัพที่เขาแอบจิ๊กออกมาก่อนลาออกแฮกเข้าไปในระบบกล้องวงจรปิดของเมือง และแฮกเข้าไปในบ้านทุกหลังที่ต่อระบบกล้องวงจรของพวกเขากับเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ทั้งหมดนี้เพื่อตามหาเ้า คาเมรอน แมวเปอร์เซียลูกผสมสีเทาตัวผู้ขนสั้นเตียน
เขารู้ว่ามันติดเชื้อและก็ทำใจไว้แล้วว่ามันคงจะไม่กลับมา แต่บางครั้งเขาเองก็อยากจะรู้ว่ามันเป็ยังไงบ้าง ลีโมจึงใช้โปรแกรมสอดแนมที่สามารถตรวจจับและค้นหาใบหน้าของคนได้ มาปรับเปลี่ยนคำสั่งนิดหน่อยให้เป็ค้นหาแมวของเขาแทน
“คุณให้ผมดูอะไร” กันสึเกะหันไปมองหน้าลีโมที่ยืนอยู่ซ้ายมือ เมื่อภาพในไอแพดดูเหมือนจะเป็แค่ห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาของบ้านสักหลังที่ค่อนข้างมีฐานะ
“ใจเย็น นั่นแมวของฉันเอง มันชื่อคาเมรอน” ลีโมชี้ไปยังแมวของเขาที่ปรากฏเข้ามาในฉาก สีเทาของมันตัดกับพรมสีแดงค่อนข้างชัดเจนแต่ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็จะไม่เห็น
กันสึเกะหันหน้ากลับไปมองภาพวีดีโอในไอแพดต่อ เขาเห็นเ้าแมวสีเทาตัวนั้นเดินวนไปวนมารอบโซฟาท่าทางของมันดูปกติดีเหมือนแมวตัวหนึ่งที่มีสุขภาพแข็งแรง
“ฉิบหาย..” ั์ตาของเขาเบิกโพลงเมื่อเห็นหัวโล้นสีม่วงเดินเข้ามาจากทางมุมล่างขวาของจอภาพ ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ภาพอันชัดแจ๋วจากกล้องวงจรปิดก็ดับวูบลง
กันสึเกะหันหน้าขึ้นไปมองลีโม แม้อากาศยามเช้าจะค่อนข้างเย็นแต่ตอนนี้ร่างกายและใบหน้าของเขาก็ชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อ
“มันมีแค่นั้นแหละ ดูเหมือนพลังงานบางอย่างจากไอ้ตัวประหลาดนั่นจะทำให้ระบบไฟและระบบกล้องใกล้ตัวมันพังพินาศไปหมด”
“มันอยู่ที่ไหน”
ลีโมใช้นิ้วขยายภาพแผนที่ของเมืองในไอแพดให้กันสึเกะดู
“ตรงนี้ทางทิศตะวันตกห่างจากเราไปน่าจะราวสามสิบกิโลเมตร ใกล้ ๆ บ้านแม่หนูไมค์ทองคำที่นายต้องไปส่ง”
“บ้าไปแล้ว..” กันสึเกะยกมือสองข้างขึ้นมาลูบหน้าตัวเอง
“นายไม่ไปก็ได้นะถ้า้า แต่ฉันว่าตอนกลางวันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร” ลีโมพูดพลางยกซิกก้าขึ้นมาจุดสูบ ตอนนี้เขาอยากรู้ว่าเ้าคาเมรอนไปทำอะไรที่นั่นมากกว่าอยากรู้ว่าไอ้ั์ม่วงอยู่ที่ไหนซะอีก
“ผมจะไป อย่างน้อยถ้ามันโผล่ออกมา บาเร็ตต์และะุเจาะเกราะอาจฆ่ามันได้” กันสึเกะนึกถึงภาพชายผิวดำยิงะุลูกซองเป่าหัวไอ้ม่วงกระจุย บางอย่างในตัวมันทำให้ฟื้นตัวและรักษาแผลได้เร็วก็จริง แต่ร่างกายของมันไม่ได้กันะุ แม้จะไม่มั่นใจสักเท่าไหร่ แต่กันสึเกะก็คิดว่าะุเจาะเกราะอานุภาพสูงน่าจะทำได้ดีกว่าปืนลูกซองหลายเท่า เขาอาจใช้ปืนกระบอกนั้นล้มเ้าั์ม่วงได้ถ้าเจอมัน ซึ่งถ้าเลือกได้เขาเองไม่อยากเจอมันเลยสักนิด
____
2K
![[นิยายแปลจีน] หวนคู่เคียงนิรันดร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686120496_47980461.webp)
