ฉันกับไนล์แยกห้องนอนกันเช่นเดิม แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่พยายามจะมานอนร่วมเตียงเดียวกัน หลังจบเหตุการณ์เมื่อ่บ่าย
“ออกไปค่ะ” ฉันบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ไนล์ขมวดคิ้วยังไม่ทันก้าวข้ามประตูก็ถูกฉันสกัดไว้
เขาเลิกคิ้วเป็เชิงถามหาเหตุผล
“ตอนนี้ฉันมีสติ จะไม่เผลอไผลปล่อยตัวปล่อยใจให้คุณอีกแล้ว” ฉันบอกพลางยกแขนกอดอก
“ทำไมล่ะ”
“คุณคิดเหตุผลไม่ออกเหรอ”
“เธอไม่พอใจฉันเื่อะไรหรือเปล่า” เขางุนงงเมื่อแกะน้อยก่อนหน้านี้กลายร่างเป็เสือแม่ลูกอ่อน ั์ตาดันจ้องเขาเขม็งไปเสียง่ายดาย
“ช่างมันเถอะค่ะ”
“ถ้าเธอไม่อธิบายฉันจะเข้าใจได้ยังไงล่ะหลิน”
ฉันระบายลมหายใจแรงๆ หมุนตัวเดินกลับไปยังเตียงนอนเพื่อยุติบทสนทนา และเหนื่อยอ่อนเหลือเกินจนอยากหยุดทะเลาะกันโดยเร็ว
เขาก็เหมือนผู้ชายทั้งโลก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าตัวเองทำพลาดตรงไหนเฝ้าบ่นว่าผู้หญิงเข้าใจยากทั้งที่ไม่เคยลองทำความเข้าใจจริงๆ เลยด้วยซ้ำ
“ฝากปิดประตูด้วยนะคะ” ฉันทิ้งตัวลงนอน ตะแคงหันหลังให้แสร้งทำเป็ไม่สนใจ จนกระทั่งเขายอมถอยกลับไปพร้อมกับปิดประตูไว้เหมือนเดิมอย่างเบามือ
…
ไนล์เคลียร์งานจนดึกและตื่นเช้าเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการไปพบคุณยายของเขา
เขาจอดรถหน้าบ้านไม้ประยุกต์กึ่งร่วมสมัยขนาดใหญ่ รอบบ้านล้อมไปด้วยต้นไม้ พืชสมุนไพรนานาพันธุ์ แปลงดอกไม้ และสวนซึ่งจัดอย่างเป็ระเบียบบ่งบอกว่าได้รับการดูแลจากเ้าของดีเยี่ยม
ร่างสูงเดินนำเข้าไปในตัวบ้าน ฉันแอบสังเกต บ้านหลังนี้เนี้ยบทุกกระเบียดนิ้วั้แ่พื้นจรดเพดาน พื้นไม้สะอาดจนเป็มันปลาบ ทำฉันนึกเกรงใจจนแทบไม่กล้าลงน้ำหนักเต็มฝ่าเท้าด้วยกลัวจะทำให้มันเป็ร่องรอยตอนเดินผ่าน
สาวใช้ในชุดเสื้อคอจีน สวมกระโปรงยาวครึ่งแข้งบอกให้เรานั่งรอในห้องรับแขกริมระเบียงด้วยกิริยาอันสุภาพเรียบร้อยราวกับอยู่ในงานพิธีการ
ฉันมองไปรอบๆ ระหว่างรอ แล้วรีบทำตามไนล์เมื่อเขายืนหลังตรงมองไปยังประตูซึ่งมาบันไดทอดยาวลงมาจากชั้น 2 ของบ้าน
หญิงชราแต่งกายภูมิฐาน เกล้าผมเนี้ยบกริบ ลูบแว็กซ์จนแทบไม่มีลูกผมกระดิกออกมาเลยสักเส้น สวมเสื้อผ้าลูกไม้สีฟ้าสวมทับผ้าถุงทอลายเนื้อดีปรากฏตรงประตู ความระเบียบจัดแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูรูขุมขน จังหวะการก้าวเดินมั่นคงสง่างามชวนให้เห็นภาพซ้อนของคุณนิชชาผู้เป็ลูกสาวซึ่งเหมือนกันราวกับถอดแบบกันออกมา
ฉันสำเหนียกได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การพบผู้ใหญ่ธรรมดาทั่วไปเสียแล้ว หากแต่เป็การเป็งานและพิธีรีตองอย่างสุดขั้วเลยต่างหาก ไม่อย่างนั้นไนล์คงไม่แต่งตัวเนี้ยบราวกับจะออกไปเจรจาธุรกิจเช่นนี้ ว่าแต่ทำไมเขาไม่เตี๊ยมกันสักนิดนะ! นึกแล้วเชียวทำไมเขาถึงดูประหลาดใจนักตอนเห็นฉันเดินออกจากห้องแต่งตัวในชุดเดรสยาวพอดีเข่า มองอย่างประเมินนิดคล้ายมีบางอย่างในใจแต่ไม่ยอมพูดกระทั่งมาอยู่ต่อหน้าคุณยายถึงเข้าใจได้อย่างดีว่าฉันพลาดโอกาสเป็หลานสะใภ้ที่ดีงามเสียแล้วั้แ่ก้าวแรก
“สวัสดีครับคุณยาย” เขาประนมมือไหว้อย่างสวยงามตรงตามระบบระเบียบธรรมเนียมไทยเป๊ะๆ
“สะ... สวัสดีค่ะ” ฉันพยายามเลียนแบบแต่ทำได้ดีไม่ถึงครึ่งของเขาด้วยซ้ำ
ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่ประเภทม้าดีดกะโหลก แต่ความมั่นใจก็สูญสิ้นไปสิ้นเมื่อได้อยู่ตรงหน้าของคุณยาย ท่านขยับแว่นมองฉันอย่างประเมินหลายวินาที ฉันจึงพยายามส่งยิ้มกลับไปให้แต่มันเหมือนการยิงฟันเสียมากกว่า
หญิงชราส่ายหน้า แล้วย่อตัวลงนั่งด้วยท่าทางราวกับราชินี นั่นยิ่งทำให้ฉันเกร็งมากขึ้นไปอีกเป็เท่าตัว คุณยายของไนล์เป็ใครกันนะทำไมรัศมีคุณนายระเบียบถึงแผ่กระจายไปทั่วทุกตารางนิ้วของบ้านได้ขนาดนี้
“ดูแต่งเนื้อแต่งตัวเข้าซิ” ท่านเอ่ยออกมา เดรสที่ฉันสวมยาวคลุมเข่า แต่มันร่นขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อนั่งบนโซฟา ไม่ได้ดูโป๊เลยสักนิด แต่เมื่อวัดตามมาตรฐานของคนตรงหน้าแล้วมันยังสั้นเกินไปมาก “แนะนำตัวเองสิ” ท่านพยักหน้าเป็เชิงให้ฉันเริ่มการแนะนำตัว มันคล้ายกับการออกไปพรีเซนต์งานหน้าห้องเรียนต่อหน้าเพื่อนๆ ระดับหัวกะทิ และอาจารย์จอมเนี้ยบ ขณะที่ตัวเองเป็คนสมองทึนทึบไม่มีผิด
สถานการณ์กดดันเป็บ้าเลยให้ตายสิ
หัวใจฉันเต้นตุ้มต่อม เหลือบไปหาไนล์เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เสียงกระแอมขัดจังหวะของคุณยายทำให้ต้องมองตรงกลับไปยังท่านโดยอัตโนมัติ
“เริ่มสักทีสิ!” ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อได้ยินเสียงเข้มๆ สั่งอีกครั้ง
“หนูชื่อหลินค่ะ ชื่อจริงคือเขียนดาว อายุ 24 ปี เรียนจบสาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์ ด้านการออกแบบและตกแต่งภายใน ตอนนี้ทำงานเป็มัณฑนากรรับออกแบบตกแต่งภายในอยู่ค่ะ แต่ไม่ได้ประจำในออฟฟิศ รับงานแบบฟรีแลนซ์เพราะยืดหยุ่นกับชีวิตมากกว่า” ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลย ทำไมต้องบ้าจี้แนะนำตัวอย่างเป็ทางการขนาดนั้นด้วยก็ไม่รู้
65
![เกิดใหม่ครั้งนี้โดนเนรเทศไม่พอ...ยังมีสามีเป็นสตรีอีกหรือ [มีE-book]]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746622656_30645617.webp)
