ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        หลังเวลาผ่านหนึ่งก้านธูป เฟิ่งเฉี่ยนหิ้วกล่องอาหารกลับมายังตำหนักบูรพาทั้งๆ ที่มีฝาปิดกล่องอาหารอยู่ก็ยังส่งกลิ่นหอมหวนให้คนรู้สึกเจริญอาหารได้

        เซวียนหยวนเช่อหรี่ตาลงมองนาง แค่นเสียงฮึอย่างดูแคลน “นี่ก็คือวิธีที่เจ้าคิดออกหรือ”

        เฟิ่งเฉี่ยนเลิกคิ้วพูดอย่างมั่นใจ “ท่านไม่รู้หรือว่าอาหารอร่อยๆ ทำให้คนมีความสุขได้! ผนวกกับนี่เป็นอาหารรสเลิศที่ข้าลงมือทำให้เย่เอ๋อร์ด้วยตัวเองข้างในเต็มไปด้วยความรักท้วมท้นจากมารดา ข้าเชื่อว่าเย่เอ๋อร์จะต้องชอบแน่นอน”

        มารดาเข้าใจบุตรชายที่สุด!

        หากไม่อาจจัดการเย่เอ๋อร์ที่เป็นจอมตะกละตัวน้อยให้อยู่มือได้เช่นนั้นเทพอาหารเช่นนางก็ถือว่าไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ!

        อีกทั้งในฐานะที่เป็นจอมตะกละเช่นเดียวกันนางย่อมเข้าใจจิตใจของจอมตะกละที่สุด

        นางวางกล่องอาหารไว้หน้าประตูตำหนักบรรทม แล้วเปิดฝาหนึ่งในกล่องอาหารนั้นออกเพียงชั่วครู่กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของหมูสามชั้นในน้ำซอสก็กระจายไปทั่วลานเรือนและเข้าไปในตำหนักบรรทมผ่านช่องประตู

        องครักษ์ขันทีและเหล่านางกำนัลที่ยืนอยู่ในลานเรือนต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกๆอย่างพร้อมเพรียงและกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวกลิ่นหอมจริงๆ!

        ลำพังเพียงแค่ได้กลิ่นก็ทำให้คนน้ำลายสอเมื่อเห็นเนื้อหมูสามชั้นที่ส่องประกายวาววับไม่รู้ว่าหากกัดลงไปจะให้รสชาติอย่างไร!

        กระทั่งเซวียนหยวนเช่อที่ไม่ได้เป็นคนเจริญอาหารง่ายดายนักก็ยังรู้สึกว่าใต้ลิ้นเริ่มมีน้ำลายออกมา

        เฟิ่งเฉี่ยนทางหนึ่งใช้มือโบกกลิ่นหอมของหมูสามชั้นให้กลิ่นของมันลอยเข้าไปในเรือน ทางหนึ่งตะโกนเข้าไปข้างในว่า “เย่เอ๋อร์ วันนี้ร่ำเรียนมาทั้งวันแล้ว ทั้งเหนื่อยทั้งหิวใช่หรือไม่ เสด็จแม่ลงมือทำหมูสามชั้นให้เจ้าด้วยตนเองเชียวทั้งหอมทั้งนุ่ม เจ้ารีบเปิดประตูออกมา เสด็จแม่จะกินพร้อมกับเจ้า!”

        พูดแล้วนางก็เอาหูแนบบานประตู ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านในได้ยินเสียงสวบสาบเบาๆ ทว่าเขายังคงไม่มาเปิดประตู

        เซวียนหยวนเช่อแค่นเสียงฮึในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ยังคิดว่านางจะใช้วิธีแยบยลอันใดที่แท้ก็แค่นี้เอง

        “ไอหยา! ร้อนเหลือเกิน! มือของเสด็จแม่ถูกลวกเสียแล้ว! เย่เอ๋อร์เจ้ารีบมาช่วยเป่าให้เสด็จแม่เร็วเข้า!”

        มีเสียงดังสวบสาบดังขึ้นด้านในประตู ทว่าประตูยังไม่เปิดออก

        เซวียนหยวนเช่อตวัดสายตามองนาง พูดเสียงเย็น “ปัญญาอ่อน!”

        เฟิ่งเฉี่ยนถลึงตาใส่เขา แต่นางยังคงไม่ยอมแพ้ “ฝ่าบาทพระองค์จะเสด็จแล้วหรือ หม่อมฉันน้อมส่งเสด็จฝ่าบาทเพคะ!”

        เซวียนหยวนเช่อถลึงตาใส่นาง เขาพูดเมื่อไหร่กันว่าเขาจะไป

        เฟิ่งเฉี่ยนกลับยกนิ้วชี้ขึ้นมาแล้วส่งเสียงชู่ววใส่เขา

        เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบาๆ ด้านในประตูแต่เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูกลับหยุดลงอีก

        เฟิ่งเฉี่ยนดวงตาเป็นประกาย รีบส่งสัญญาณชี้ไปที่เซวียนหยวนเช่อแล้วส่งสัญญาณมือให้กับคนอื่นๆ

        คนอื่นๆ พร้อมใจกันส่งเสียง “หม่อมฉัน (กระหม่อม)น้อมส่งเสด็จฝ่าบาทเพคะ!”

        ภายในลานเรือนพลันเงียบสงบลงอย่างที่สุดทุกคนล้วนกลั้นหายใจและจ้องไปที่ประตูตำหนักบรรทมบานนั้น ผ่านไปครู่หนึ่งได้ยินเพียงเสียง แอ๊ดดด ประตูค่อยๆ เปิดออกทีละน้อย ศีรษะเล็กๆของไท่จื่อน้อยโผล่ออกมาเมียงมองด้านนอกประตู

        เฟิ่งเฉี่ยนพุ่งร่างเข้าไปทันทีพร้อมกับอุ้มเจ้าตัวน้อยเอาไว้ในอ้อมกอด “นี่แน่ะ จับหนุ่มน้อยได้หนึ่งคน! เป็นหนุ่มหล่อบ้านใครกันไฉนจึงได้หล่อเหลาเช่นนี้”

        ไท่เจื่อน้อยช้อนตาขึ้นจากอ้อมกอดของนาง เสด็จพ่อไม่ได้ไปไหน นาทีนี้ยังยืนอยู่ไม่ห่างจากเขานักดวงตาทอประกายคู่นั้นกระพริบตาปริบๆ ทันทีที่ได้สติ เขาดิ้นรนเพื่อต้องการหลบหนี

        เฟิ่งเฉี่ยนไหนเลยจะยอมปล่อยให้เขาหนีไปได้นางอุ้มเขาขึ้นมาแล้วจับจ้องใบหน้าเล็กๆ นั้น “ให้เสด็จแม่ดูหน่อยเย่เอ๋อร์ร้องไห้ขี้มูกโป่งหรือไม่”

        “ไม่มีสักหน่อย!” ไท่จื่อน้อยก้มหน้าลงด้วยความเขินอายเอาแต่ซุกหน้าลงในอ้อมกอดของนางชิงชังเหลือเกินที่ไม่อาจซุกร่างทั้งร่างไว้ในอ้อมกอดของนาง

        เฟิ่งเฉี่ยนมองเขาด้วยความรักและเอ็นดู “ดี ไม่มีเย่เอ๋อร์แค่ถูกทรายเข้าตาใช่หรือไม่”

        ไท่จื่อน้อยพยักหน้าเบาๆ

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่เปิดโปงเขาเช่นกันมือหนึ่งอุ้มเขาขึ้นมาอีกมือหนึ่งหิ้วกล่องอาหาร “เสด็จแม่ยังไม่ได้กินข้าวเลยไป เข้าไปกินข้าวเป็นเพื่อนเสด็จแม่!”

        ไท่จื่อน้อยกอดคอนางแน่นเมื่อเงยหน้าขึ้นลอบมองไปทางเซวียนหยวนเช่อเพิ่งจะประสานสายตากับเขาก็รีบซุกกายกลับไปอย่างหวาดกลัวไม่กล้าประสานสายตากับเขาอีก

        หัวใจเซวียนหยวนเช่อหนักอึ้งคิดไม่ถึงว่าโอรสของตนจะหวาดกลัวตนถึงเพียงนี้ไม่มีกระทั่งความกล้าหาญที่จะประสานสายตากับเขา

        หรือ เขาจะทำผิดจริงๆ หรือ

        เขาอดที่จะใคร่ครวญสิ่งที่ตนเองทำไม่ได้

        ภายในตำหนักบรรทมเซวียนหยวนเช่อนั่งอยู่บนตั่งนุ่มมองสองแม่ลูกนั่งล้อมโต๊ะแบ่งปันอาหารเจ้าป้อนข้าคำหนึ่ง ข้าป้อนเจ้าคำหนึ่ง ในใจพลันรู้สึกเบื่อหน่าย

        “เย่เอ๋อร์ หมูสามชั้นที่เสด็จแม่ทำอร่อยหรือไม่” เฟิ่งเฉี่ยนยิ้มตายิบหยีเมื่อมองบุตรชายเห็นเขากินด้วยความพึงพอใจ นางพลันรู้สึกว่าอะไรก็ไม่สำคัญบุตรชายมีความสุขจึงจะเป็นเรื่องที่มาเป็นอันดับหนึ่ง

        อาจเป็นเพราะนี่เป็นความรู้สึกจากใจของผู้เป็นมารดากระมัง!

        ไท่จื่อน้อยพูดทั้งปากมันวับ ใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเนื้อหนังนั้นยิ้มแย้มเบิกบาน“อร่อยที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนลูบศีรษะเล็กๆ ของเขา “เช่นนั้นตอนนี้เย่เอ๋อร์สบายใจมากขึ้นแล้วใช่หรือไม่”

        รอยยิ้มพลันหายวับไปกับตา ใบหน้าเล็กๆ นั้นเคร่งขรึมลง เขาวางตะเกียบก้มหน้า เงียบงันไม่พูดจา

        เซวียนหยวนเช่อช้อนตาขึ้นมองมา

        เฟิ่งเฉี่ยนสังเกตสีหน้าท่าทางของไท่จื่อน้อย แล้วเกริ่นขึ้นว่า “ให้เสด็จแม่เล่านิทานให้เจ้าฟังสักเรื่องเถิด!”

        ไท่จื่อน้อยเงยหน้าเล็กๆ นั้นขึ้นมา

        เฟิ่งเฉี่ยนพูดต่อ “เมื่อครั้งที่เสด็จแม่ยังเล็กมากๆอาจารย์ของเสด็จแม่สอนเคล็ดลับการใช้มีดบินให้เสด็จแม่อีกทั้งยังนำเอากระต่ายน้อยที่เสด็จแม่เลี้ยงมาหลายเดือนมาทำเป็นเป้า...”

        ไท่จื่อน้อยเบิกตากลมโตอย่างน่ารัก ด้วยความตื่นเต้น “ต่อมาเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

        “เสด็จแม่ตัดใจฆ่ากระต่ายน้อยไม่ลง ดังนั้นทุกครั้งจึงจงใจปามีดบินให้พลาดเป้าแต่อาจารย์โมโห ดุด่าเสด็จแม่ว่าไม่เอาไหนตำหนิเสด็จแม่ว่าไม่อาจเป็นโล้เป็นพายได้” เมื่อย้อนคิดถึงเรื่องในอดีตราวกับเป็นเรื่องเมื่อชาติที่แล้ว แววตาของเฟิ่งเฉี่ยนล่องลอยออกไปไกล

        ไท่จื่อน้อยฟังจนเคลิบเคลิ้ม เขาถามว่า “ต่อมากระต่ายน้อยตายหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

        เฟิ่งเฉี่ยนหัวเราะแล้วเล่าต่อ “ต่อมาทุกครั้งที่เสด็จแม่ฝึกปามีด ก็จะถูกอาจารย์ดุด่าและลงโทษทุกครั้ง ฝ่ามือก้นล้วนถูกตีจนเป็นแผลแต่เสด็จแม่ยังคงกัดฟันอดทนยืนกรานที่จะไม่ยอมยิงกระต่ายน้อยให้ตาย!”

        “อาจารย์ของเสด็จแม่เป็นคนไม่ดีพ่ะย่ะค่ะ!” ไท่จื่อน้อยพูดอย่างมีโทสะ

        เฟิ่งเฉี่ยนกลับส่ายหน้า “อาจารย์ไม่ได้เป็นคนไม่ดีเขาเพียงแต่ใช้วิธีอีกวิธีหนึ่งเพื่อปกป้องเสด็จแม่ เพราะเขารู้ว่าตนเองไม่อาจอยู่ข้างกายเสด็จแม่ตลอดไปได้ ช้าเร็วเขาก็ต้องไปจากโลกนี้ก่อนเขาปรารถนาเพียงจะสอนให้เสด็จแม่ดำเนินชีวิตต่อไปและดูแลปกป้องตนเองได้อย่างไรให้เร็วที่สุดเช่นนี้รอเมื่อถึงวันที่เขาไม่อยู่แล้วเสด็จแม่ก็จะเผชิญหน้ากับปัญหาและอันตรายทั้งหมดได้ด้วยตัวเอง...”

        คิดถึงอาจารย์ กระบอกตาของนางพลันเปียกชื้นขึ้นมา บนโลกใบนี้นอกจากศิษย์พี่แล้วก็มีอาจารย์ที่รักนางที่สุดเพียงแต่น่าเสียดายที่อาจารย์จากไปตั้งแต่ยังหนุ่มแน่น จากพวกเขาไปเร็วมาก

        คิดมาถึงตรงนี้ คำสั่งสอนต่างๆ ที่อาจารย์มีต่อตนเองทำให้นางรู้สึกลำคอตีบตัน

        เซวียนหยวนเช่อฟังแล้วบังเกิดความสงสัยขึ้นในใจตั้งแต่ยังเยาว์ฮองเฮาถูกทดสอบว่าไม่มีพื้นฐานของพลังเทพดังนั้นมหาเสนาบดีจึงไม่เคยเชิญอาจารย์มาสอนวรยุทธ์ให้กับนางเช่นนั้นอาจารย์ท่านนี้ของนางโผล่มาจากที่ใดกัน ยังมีของเล่นประหลาดที่ปรากฏบนตัวนางอีกนี่มันเรื่องอะไรกัน

        เขาอดที่จะรู้สึกสงสัยไม่ได้

        “ที่แท้เป็นเช่นนี้ เช่นนั้นอาจารย์ของเสด็จแม่นับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง”ไท่จื่อน้อยเอียงคอราวกับกำลังใช้ความคิด

        เฟิ่งเฉี่ยนคลี่ยิ้มบางๆ “ที่จริงแล้วข้างกายเจ้าก็มีคนเช่นนี้คนหนึ่ง”

        ไท่จื่อน้อยเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “มีหรือพ่ะย่ะค่ะไฉนเย่เอ๋อร์จึงไม่รู้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

        “มีแน่นอน” เฟิ่งเฉี่ยนตวัดสายตาไปทางเซวียนหยวนเช่อ “เขาก็คือเสด็จพ่อของเจ้า!”