“คฑาวุธคะ นี่วลัยเองนะคะ”
“ครับวลัย มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“วันพรุ่งนี้ เวลา 18.00 นาฬิกา คุณหวงยี่จะส่งมอบของให้กับไมเคิลที่ท่าเรือค่ะ แต่วลัยฟังไม่ชัดนะคะว่า จะมีการส่งมอบของอะไรกันแน่” วลัยกล่าวอย่างไม่แน่ใจ
“ไม่เป็ไรครับวลัย เดี๋ยวหลังจากนี้ ผมจัดการต่อเอง ยังไงคุณเองก็ต้องระวังตัวนะครับ” คฑาวุธกล่าว
“ค่ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ วลัยต้องรีบเข้าบ้านแล้วค่ะ” วลัยกล่าว
**************************************************
เช้าวันต่อมา เป็วันอาทิตย์ซึ่งเป็วันหยุดของเธอ ดังนั้นวลัยจึงใส่บาตรตอนเช้าเพื่อความสบายใจ เพราะวลัยรู้สึกไม่สบายใจกับการกระทำของตนเอง วลัยรู้สึกว่าเหมือนตนได้หักหลังเ้านายของตัวเองยังไงก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่เธอก็ไม่ได้มีหลักฐานอะไรเลยที่บ่งว่าหวงยี่ค้าอาวุธเถื่อนอะไรนั่นจริงๆ ในตอนนี้เธอทำได้เพียงบอกความเคลื่อนไหวของหวงยี่ให้คฑาวุธรับทราบทุกอย่าง
เพราะใจจริงของวลัยก็แอบเป็ห่วงหวงยี่อยู่ไม่ใช่น้อย แต่ก็ต้องข่มใจไว้ ดังนั้นวันนี้เธอจึงชวนน้องสาว ออกไปเดินห้าง shopping เล่นฟิตเนต อบไอน้ำ เสริมสวย กลับบ้านทีก็ปาไปสามทุ่มเสียแล้ว วลัยอยากจะเปิดข่าวดู แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ ดังนั้นวลัยจึงข่มตานอนหลับจนกระทั่งเช้า
สองพี่น้องลงมาทานข้าวเช้า แต่วลัยเดินมาหยิบหนังสือพิมพ์อ่านก่อน และได้บอกให้คนอื่นๆ ทานกันไปก่อนได้เลย
พอวลัยได้อ่านหนังสือพิมพ์ เธอใอย่างมาก เพราะมันพาดหัวข่าวว่า
“ตำรวจยกทีมเข้าจับกุมอาวุธปืนของเล่น ที่ท่าเรือ พากันเสียหน้าไปตามๆ กัน”
ในใจวลัยคิดว่า “นี่มันอะไรกัน หรือว่า คุณหวงยี่จะรู้แล้วว่าเธอคือสายให้กับตำรวจ และที่เธอแอบฟัง มันก็เป็แผนของหวงยี่น่ะสิ”
วลัยรู้สึกผิดเพราะตนหลงกลจึงทำให้เพื่อนเสียหน้าแบบนี้ จึงรีบโทรไปหาเขาทันที
“คุณร่วมมือกับหวงยี่ทำร้ายผมใช่มั้ยครับวลัย” คฑาวุธกล่าวโทษ
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คฑาวุธ บางทีคุณหวงยี่อาจจะรู้แล้วว่าวลัยเป็สายให้ตำรวจ เลยวางแผนตลบหลังตำรวจแบบนี้ วลัยสาบานก็ได้ค่ะ ว่าวลัยไม่ได้ร่วมมือกับเขาทำร้ายคุณ” วลัยกล่าว
“แค่นี้ผมก็พอใจแล้วครับวลัย ถ้าเป็อย่างนั้น ผมว่าคุณรีบลาออกเถอะ มันอันตรายเกินไป เพราะถ้าเขารู้ว่าคุณเป็สาย เขาคงไม่ปล่อยคุณไว้แน่” คฑาวุธแนะนำ
“ขอบคุณค่ะ คฑาวุธ วลัยขอโทษจริงๆ นะคะ” วลัยกล่าวย้ำ
“มันไม่ใช่ความผิดของคุณครับ อีกอย่างผมไม่น่าดึงตัวคุณมาเสี่ยงภัยแบบนี้เลย” คฑาวุธกล่าว
“วลัยเต็มใจช่วยคุณเองค่ะ” วลัยกล่าว
คฑาวุธยิ้มอย่างพอใจที่วลัยยังไม่ได้ระแคะระคายในตัวของเขา
**************************************************
ณ ห้องทำงานของหวงยี่
“มาทำงานแล้วหรอครับวลัย” หวงยี่กล่าวอย่างปกติ
“วันนี้ฉันมายื่นใบลาออกค่ะ” วลัยยื่นซองขาวให้
“คุณจะลาออกทำไมล่ะครับ หรือว่าเป็เพราะเื่เงินเดือน ผมขึ้นเงินเดือนได้นะ” หวงยี่ยังไม่รับซองขาวนั่น
“คุณจะดึงฉันให้อยู่ต่อทำไมล่ะคะ ในเมื่อคุณก็รู้อยู่แล้วนี่ ว่าฉันเป็สายให้ตำรวจ” วลัยพูดตามตรง
“นายคฑาวุธมันมีอะไรดี ทำไมคุณจะต้องทำอะไรเพื่อมันแบบนี้ด้วย” หวงยี่ยอมเผยบ้าง
“เขาเป็ตำรวจที่ดีค่ะ เขากำลังหาหลักฐานเอาผิดมาเฟียอย่างคุณไง” วลัยกล่าว
“ผมนี่ดูเลวในสายตาคุณตลอดเลยใช่มั้ย คุณรู้จักตัวจริงของคฑาวุธแน่แล้วงั้นหรือ เขาแอบช่วยเหลืออาชญากรดังๆ เพื่อแลกกับตำแหน่งน่ะ คุณรู้บ้างหรือเปล่า” หวงยี่กล่าว
“ฉันไม่เชื่อค่ะ พวกเราเป็เพื่อนกันั้แ่สมัยมัธยม ฉันไม่มีวันเชื่อว่าเขาจะเป็ตำรวจแบบนั้น” วลัยเชื่อใจเพื่อน
“แล้วระหว่างที่คุณไปเรียนต่ออเมริกาล่ะ คุณรู้มั้ยว่าคฑาวุธเขาไปเจออะไรมาบ้าง ทุกคนเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอนะคุณรู้บ้างหรือเปล่า” หวงยี่้าสื่อให้วลัยรู้ว่าเธอยังไม่รู้จักคฑาวุธดีพอ
“ฉันเชื่อใจเพื่อนค่ะ พวกเราเลิกเถียงกันเถอะนะคะ ยังไงฉันก็ไม่ใช่ลูกน้องที่ซื่อสัตย์นักหรอกค่ะ ฉันลานะคะ” วลัยวางซองบนโต๊ะทันที
วลัยหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่กลับถูกหวงยี่ดึงตัวเข้าไปกอดและระดมจูบแบบไม่ยั้ง วลัยพยายามดิ้นสุดชีวิต จนกระทั่งใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออกไปพร้อมกับตบหน้าเขาอย่างแรง
“ตอนนี้ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณอีกแล้วนะคะ กรุณาให้เกียรติกันด้วย และถึงฉันจะเป็เพียงเลขาฯ คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้” วลัยพูดทั้งน้ำตา
“ก็เพราะผมไม่ได้เห็นคุณเป็ลูกน้องไง ผมเห็นคุณเป็คนรักของผม ผมไม่อยากให้ชายหน้าไหนมายุ่งเกี่ยวกับคุณ โดยเฉพาะนายตำรวจเลวนั่น” หวงยี่เผยความรู้สึก
“เลิกว่าเพื่อนของฉันอย่างนั้นเสียที และฉันไม่มีวันจะเป็คนรักของคุณ ลาก่อนนะคะคุณหวงยี่ พวกเราคงไม่ได้เจอกันอีก” วลัยกล่าวพร้อมปาดน้ำตา
วลัยรีบเดินหนีออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามองผู้ชายที่ชื่อว่าหวงยี่อีกเลย แม้ว่าเธอจะไม่มีสมุดไดอารี่แล้ว แต่เธอคงจดจำในสิ่งที่เขาดูถูกเธอในวันนี้ได้ ไม่มีวันลืมเลือน
2K
