ตอนที่18
ปี 2เทอม 2 วันที่แสนวุ่นวาย
วันหยุดยาวนาน ๆทีจะวนมาสักครั้ง น้องกับพี่ตื่นเต้นมากที่ต้องกลับบ้านเกิดพี่ก็ตื่นเต้นเพราะเป็ครั้งแรกที่พาคนพิเศษกลับบ้านไปด้วย ส่วนน้องก็ตื่นเต้นเพราะนี่เป็ครั้งแรกที่พี่พากลับบ้านเกิดเช่นกัน
“ เตรียมของเสร็จยัง ”พี่ถามน้องที่กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมของใส่กระเป๋าใบโต
“ เสร็จแล้วครับ ”
“ รีบหน่อย กูลืมจองตั๋วล่วงหน้าได้ยังไงกันเนี่ย ถ้าไม่ทันรถเที่ยวแรกตอน 7 โมงต้องรอยาวถึงบ่ายสองเลยนะ ” พี่พูดพร้อมกับสะพายกระเป๋าไว้ที่ด้านหลังหยิบของที่จำเป็ ปิดไฟห้องให้เรียบร้อย
“ พี่ดูรน ๆ แปลก ๆ นะครับวันนี้ ”น้องหันมาแย่งกระเป๋าใบใหญ่ที่พี่สะพายมาถือไว้เอง “ มาครับผมช่วยถือ ”
“ไม่ให้กูรนได้ยังไง มึงกับกูจะพากันตกรถละเนี่ย ยังจะมาขำอีก ” น้องหัวเราะร่าเมื่อเห็นพี่ในอีกมุมที่ตนไม่เคยัั“ กุญแจรถล่ะ มึงขับนะ เดี๋ยวกูแบกกระเป๋าเอง บ้าเอ่ยแป๊บเดียวเองจะหกโมงแล้วเนี่ย ” พี่ยื่นกุญแจรถให้กับน้อง แล้วะโซ้อนท้ายทันทีจนรถยวบตามแรงกระแทก
“ ใจเย็นครับพี่ เดี๋ยวล้อไอ้แก่ก็เบี้ยวกันพอดีหรอก555 ” ขายาว ๆ ยกสตาร์ทเครื่องรัว ๆ บรื้น บรื้น สองสามครั้ง และผ่านไปประมาณ 15นาที ไอ้แก่ก็ไม่คิดที่จะให้ความร่วมมือเลยสักนิด
“ มึงลงมานี่มากูสตาร์ทเอง ดู จำ และนำไปใช้ ” ไฮโลเริ่มแสดงบารมีของพี่ให้น้องเห็นแต่ก็ต้องกัดฟันกรอดๆ หน้าแดง จนขาอ่อนแรงเมื่อไอ้แก่มอไซด์เ้ากรรมไม่ร้องเสียงคำรามเลยสักนิด
“ ยังไงครับที่รักใกล้ยังครับ 6.40 แล้วเน้าะ ” น้องพูดแซวพลันนั่งขำอยู่ข้าง ๆ ฟุตบาทแต่ก็ต้องเก็บเสียงหัวเราะนั้นทันทีเมื่อพี่มองมาด้วยแววตาไม่พอใจแบบสุด ๆ “โถ่ ๆอย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับผมกลัวหมดแล้วเนี่ยเอาเป็ว่าเราจูงไอ้แก่ไปหาหมอกันดีกว่ามั้ยครับ แล้วค่อยโบกรถโดยสารประจำทาง ” พี่แสดงสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจแต่ก็ต้องเชื่อฟังน้องอย่างช่วยไม่ได้
ด้วยเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น จากที่ต้องจองตั๋วนั่งรถกลับบ้านตอน 7 โมง ตอนนี้ก็ผิดแผนไปหมด รถไอ้แก่งอแงสตาร์ทไม่ติด ต้องเอาไอ้แก่เข้าอู่ใกล้ๆ เพื่อปฐมพยาบาล แล้ววันนี้ก็เป็วันแรกของวันหยุดยาวซะด้วยสิ ทำให้รถประจำทางคนแน่นจนแทบขึ้นไม่ได้แทบจะเป็อาหารหมาอัดอยู่แล้ว
“ แม่งเอ่ย วันเหี้ยอะไรเนี่ย ไม่ได้ดั่งใจสักอย่างเลย ”ไฮโลสถบออกมาด้วยความหงุดหงิด ขณะที่ทิ้งตัวลงมานั่งใกล้ที่ซื้อตั๋ว “ รอรถบ่ายสองเป็ไงละ นี่พึ่งสิบโมงครึ่งเอง ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ ”
“ ใจเย็น ๆ ครับพี่ 555 ดูสิ คิ้วไหลลงมาชนกันหมดแล้ว” สองนิ้วน้องจับแยกคิ้วโบของพี่ให้ใจเย็นลง
“ รู้งี้ให้ตาแก่ที่บ้านมารับดีกว่า ” ไพ่พึมพำเบา ๆทำตัวเป็เด็กเอาแต่ใจเพื่ออ้อนน้องที่กำลังใช้ทอชชู่ซับเหงื่อบนหน้าผากให้พี่อยู่
“ไปนั่งร้านกาแฟตรงนั้นมั้ยครับ ถึงคนจะเยอะไปหน่อย แต่ก็น่าจะเย็นกว่าที่นี่ ”ไพ่ชี้ไปที่คาเฟ่นกแก้วซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่นี่มากนัก
“ นี่กูต้องขนสัมภาระไปที่นั่นอีกหรอ” ไฮโลถึงกับบ่นอุบเมื่อมองระยะทางจากคิวรถถึงคาเฟ่นกแก้วโชว์ป้ายอยู่ไกลๆ พลันหันกลับไปมองเ้าน้องถกชายเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่คอของตัวเองเผยให้เห็นหุ่นลีน ๆ ซิกแพ็คแน่น ๆ ได้รูป ทำให้มือเ้ากรรมรีบคว้าดึงชายเสื้อของน้องลงมาปิดไว้ดังเดิมทันที
“ ครับมีอะไรหรือเปล่าครับพี่ไฮโล ” ไพ่มองพี่ตาแป๋วเพราะยังไม่เข้าใจสถานการณ์โดยรอบสาวน้อยสาวใหญ่ น้ำลายยืด จ้องตาเป็มัน ประหนึ่งจะจับกินให้ได้
“ แต่งตัวให้มันเรียบร้อยดิเก็บพุงด้วย น่าเกลียด ” ถึงปากจะพูดออกไปแบบนั้นแต่มือทั้งสองข้างก็ช่วยจัดแจงเสื้อให้น้องและไม่ลืมกำชับว่าไม่ให้น้องเลิกเสื้อขึ้นอีก “ มองอะไร แบกของดิ จะได้ไปคาเฟ่ ”
“ ครับ ”ทันใดนั้นเองทั้งสองคนก็เดินทางมาถึงร้านคาเฟ่นกแก้วด้วยทำเลที่ดีและบรรยากาศที่ร้อนจัด ทำให้ร้านนี้คนแน่นเป็พิเศษและคิวที่พวกเขาสองคนได้คือคิวที่ 863 ปัจจุบันอยู่ที่คิว 257
“ ไอ้ไพ่มึงว่าเราสองคนจะได้แดกปะวะ คิวแม่งโคตรยาว รู้แบบนี้กูเข้าเซเว่นซ่ะก็สิ้นเื่” พี่พึมพำพร้อมกับเหลือบไปมองบัตรคิวที่มืออย่างเบื่อหน่าย
“ เอาน่าพี่ อย่างน้อย ๆก็แย่งที่นั่งทันนะครับ คิดซะว่ามาตากแอร์เย็น ๆ ก็แล้วกันครับ ”ถึงจะพูดว่าแย่งที่มาได้ก็เถอะ แต่เล่นมานั่งทันทีที่ลูกค้าก่อนหน้านี้เดินออกไปพนักงานร้านยังไม่ทันทำความสะอาดให้ด้วยซ้ำแต่ก็ยังดีที่พนักงานรีบเข้ามาให้บริการ เช็ดน้ำบนโต๊ะ เก็บแก้วออกไปให้
“ พี่ครับผมชอบพี่นะครับ ” จู่ ๆ ไพ่ก็พูดขึ้นมาโดยไม่มีอะไรเกริ่นนำเลยสักนิดในขณะที่พี่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ จนต้องละสายตาจากจอสี่เหลี่ยมมาสนใจน้องทันที
“ กูรู้แล้วมึงจะพูดอะไรบ่อย ๆ เนี่ย ”
“ ไม่รู้สิผมแค่รู้สึกว่าต้องพูด แล้วก็ต้องพูดให้บ่อยด้วย ”
“ เอออย่าให้กูรู้ว่ามึงเลิกชอบกูละกัน ไม่งั้นสวย ” พี่ชี้หน้าน้องอย่างเอาเื่แถมคำพูดเด็ด ๆ ส่งท้าย “ แล้วเื่น้องบีบี กูก็ยังไม่ลืมนะ ”ไพ่ถึงกับยิ้มให้กับความรั่วของพี่ เมื่อน้องพลาดครั้งเดียวกลับโดนพี่ล้อตลอด
“ อื้มมมมมพี่โฟนนี่ยังไงนะครับ ”
“แค่รุ่นพี่รุ่นน้องเว่ย มึงอย่ามาเปลี่ยนเื่ ” ทั้งคู่หยอกล้อกันเพื่อคั้นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้แต่ที่แน่ ๆ เลยคือ น้ำที่สั่งไว้ยังไม่ถึงคิวด้วยซ้ำคนใจร้อนมองดูเวลาในมือถือสลับกันไปมา เพราะตอนนี้ก็ใกล้ถึงบ่ายครึ่งแล้วต้องรีบไปจองที่นั่งก่อน ไม่อย่างนั้นละก็ได้ยืนบนรถจากที่นี่ถึงบ้านแน่ ๆ 7ชั่วโมงนี่ไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะ
“ ขอโทษนะครับเหลืออีกกี่คิวหรอครับ ” น้องเดินเข้ามาถามพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ และได้รับแจ้งมาว่าเหลืออีกแค่ 50 แก้วก็จะถึงคิวของทั้งคู่ “เร่งให้หน่อยได้มั้ยครับพอดีรถใกล้ออกแล้วครับ ” น้องบอกพนักงานอีกครั้ง
“อดใจรอสักครู่นะคะคุณลูกค้า ”
“ อีกตั้ง 50 แก้วช่างแม่งเหอะ ไปจองที่นั่งกันดีกว่า ” ไฮโลเสนอความคิดเห็นเพราะเขารู้ซึ้งดีว่ารถประจำทางสายอ้อมจักรวารมันมีนิสัยเดินรถโหดร้ายแค่ไหน
“เหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมงรอก่อนนะครับเดี๋ยวก็ได้ ” เวลาได้ผ่านไปไม่นานมากนักทั้งคู่ก็ได้ขึ้นมาอยู่บนรถทัวร์สายดังกล่าว
“ ไอ้สัสเอ่ยกูไม่น่าเชื่อมึงเลย ดูสิน้ำคาเฟ่นกแก้วก็ไม่ได้แดก แถมยังต้องมาแย่งชิงที่นั่งกับคนอื่นอีกทั้ง ๆ ที่กูมีตั๋วนั่งแท้ ๆใครจะไปคิดว่าพวกแม่งจะขึ้นราคาค่าตั๋วแบบไม่มีปี่มีขรุ่ยแบบนี้ ”
“แต่อย่างน้อยก็มีที่นั่งตั้ง 1 ที่นะครับ 555 ”ไฮโลเงยหน้ามองเ้าน้องที่กำลังนั่งตักตัวเองอยู่ “ ผมไม่หนักหรอน่า ”รอยยิ้มแสนกวนเปื้อนบนใบหน้า หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข
“ ขำไปเถอะ 7 ชั่วโมงเืคงไม่ไปเลี้ยงขากูพอดี ”
“งั้นพี่นั่งตักผมมั้ยครับ เปลี่ยนกัน พี่อยู่ข้างบน เดี๋ยวผมจะอยู่ข้างล่างเอง ”น้ำเสียงแหบพร่าหื่นไม่เป็เวล่ำเวลาถามพี่ที่กำลังทำหน้าเหยเกอยู่
“ครึ่งทางแล้วค่อยเปลี่ยนละกัน อาจจะมีคนลงข้างทางก็ได้ คนในรถก็น่าจะน้อยลงด้วย ”ด้วยเหตุนี้ทั้งคู่จึงรอแล้วรอเล่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดคนที่อยู่บนรถไม่มีใครลงข้างทางเลยสักคน แถมกระเป๋ารถก็ขยันเติมคนเข้ามาซะจริง//ชิดในหน่อยครับชิดในหน่อย ๆ วันนี้ผู้โดยสารเยอะนะครับชิดในหน่อย//
“มึงจะนั่งมั้ยเดี๋ยวกูยืนเอง ” พี่ทำท่าจะลุกขึ้นเพื่อให้น้องได้นั่งเนื่องจากน้องยืนมาหลายชั่วโมงแล้ว
“ไม่เป็ไรครับพี่นั่งไปเถอะ ผมไหว ”ข้างในรถพัดลมนี้ยากที่จะอธิบายความรู้สึกออกมารถที่คนเยอะและอัดแน่นมีทั้งคนนั่งและคนยืนกลิ่นตัวผู้คนไม่รู้กี่กลิ่นมารวมตัวกัน เสียงเด็กตัวเล็กร้องไห้ ผู้ใหญ่เมารถกลิ่นละมุดตุๆ เป็ระยะ ๆ ไหนจะกลิ่นเต่าของใครต่อใครที่พวยพุ่งเข้ามาเตะจมูกอีกนี่กูพาไอ้ไพ่มันมาลำบากหรือเปล่าวะ กะว่าจะพามาเที่ยวสนุก ๆ แต่ไหงเป็แบบนี้ไปได้ยิ่งมองก็ยิ่งสงสารคนข้าง ๆ ที่ยืนโหนราวั้แ่ั้แ่ขึ้นรถคันนี้มา
“ นั่งตักกูมั้ย ”ไฮโลพยายามบอกให้ไพ่นั่งลงบนตัวเขาอีกครั้ง แต่ไม่เป็ผล
“ ไม่เป็ไรจริง ๆครับพี่ ” พี่ยังไม่ได้ตอบเ้าน้องด้วยซ้ำ เสียงแห่งนรกก็เอ่ยขึ้นมาทักทายอีกรอบ//ชิดในครับชิดใน วอนผู้โดยสารที่นั่งอยู่จ่ายค่าโดยสารเพิ่มคนละ 50 บาทนะครับถ้าไม่อยากจ่ายก็ยืนครับ ให้คนที่เขาเต็มใจจ่ายได้นั่งครับผม //เสียงแทรกพร้อมกับการแทรกตัวของคนผู้นั้นมุดเข้ามาในรถ ท่ามกลางคนมากมายเพื่อเก็บเงินค่าโดยสารเพิ่ม
“ ไอ้สัสเอ่ยยยยย ถ้ากูมีชีวิตรอดกลับถึงบ้านกูจะขอตาแก่ออกรถแก๊งป้ายแดงแม่งเลย บัดซบที่สุดดดดดดด ”เสียงะโที่ดังที่สุดอยู่ภายในใจขอเ้าพี่ จนน้องที่มองอยู่อดยิ้มไม่ได้
ณ สวนทุเรียนลุงสาโท
สภาพสองหนุ่มจอมสู้ชีวิตผมเพ่ากระเซอะกระเซิงไม่เป็ทรงหน้าตาเมือกมันไม่เหลือเค้าโครงของหนุ่มหล่อ เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ไหนจะกลิ่นแปลก ๆที่ติดตัวมาอีกต่างหาก
“ นี่กูยังไม่ตายใช่มั้ย” ไฮโลพึมพำด้วยความเหนื่อยอ่อน แสงไฟในโทรศัพท์บอกเวลาสี่ทุ่มสี่สิบหน้านาที
“ ผมรู้สึกว่าวันนี้แม่งโคตรยาวนานเลยพี่ 555 เป็การพจญภัยที่สุดยอดจริง ๆ ”
“นี่มึงยังจะหัวเราะได้อีกหรอ กูจะขิดอยู่แล้วเนี่ย ขอสาบานว่ากูจะไม่ขึ้นรถสายนรกนี่อีกแล้วขับช้าชนิดเต่าแซง แถมยังเอาเปรียบผู้โดยสารอีก ไอ้พวกเวรเอ่ย ”พี่ด่าแบบสาดเสียเทเสียในขณะที่รอให้พ่อมารับ “เมื่อไหร่ตาแก่จะมาสักทีอย่าบอกนะว่านอนไปแล้วน่ะ ” เสียงบ่นอุบยังไม่ทันจะจางหายแสงไฟหน้ารถรำไรส่องมาตามถนนส่วนบุคคลภายในไร่
“นั่นใช่พ่อของพี่หรือเปล่าครับ ”เสียงรถดังแบบคุ้นหูพ่วงข้างคันโปรดของพ่อใหญ่สาโทตรงเข้ามาใกล้ลูกชายสุดที่รักก่อนที่จะดับเครื่องยนต์แล้วเดินเข้ามาหา
“ อ้าวไอ้ลูกเขย ทำไมมาช้าจังวะ” พ่อใหญ่สาโททักทายอย่างเป็มิตร
“ สวัสดีครับคุณพ่อผมไพ่ครับ ลูกเขยพ่อนะครับ 555 ” ไม่ทันไรเ้าคนไร้ยางอายก็ตามน้ำอย่างแเี
“ ตาแก่ทักอะไรเนี่ยหวัดดีลูกยัง แล้วนี่ก็ รุ่นน้องครับรุ่นน้อง อย่าเข้าใจผิดล่ะ ”ไฮโลดึงไพ่เข้ามากอดคอเพื่อแสดงถึงมิตรภาพแห่งลูกผู้ชาย แต่คนเป็พ่อหาสนใจไม่กลับทำตากวน ๆ ยิ้ม ๆ ใส่ลูกชายตัวดีอีกต่างหาก
“ลูกเขยนี่หน่วยก้านดีจริง ๆ เลยนะ ดีเลย พรุ่งนี้ต้องทำงาน มามา ขึ้นรถ เดี๋ยวพ่อตาจะพาไปส่งที่ห้องหอเองครับ”
“ ตาแก่หยุดเล่นดิ ”ไฮโลทำทีกระฟัดกระเฟียดใส่คนเป็พ่อด้วยความหัวเสีย พูดอะไรไปก็ไม่เข้าหูแถมยังชอบแกล้งเขาอีกต่างหาก “ ตาแก่ ลูกเหนื่อยแล้ว ช่วยหิ้วกระเป๋าขึ้นรถหน่อยสิ”
“ กูพ่อมึงนะเอาขึ้นเองสิโว้ยยย อยู่ต่อหน้าลูกเขยละทำเป็อ่อนแอ อยู่คนเดียวแบกแข่งทุเรียนได้”
“ ตาแก่ ”ไฮโลรบกับพ่อของตัวเองจนไพ่ขนกระเป๋าทั้งหมดขึ้นรถหมดแล้ว
เมื่อสัมภาระถูกเอามาเรียงบนรถเรียบร้อยแล้วไพ่ก็ขึ้นไปนั่งพวงข้างมอไซด์ของพ่อทันที โดยที่ไฮโลนั้นนั่งซ้อนท้ายมอไซด์ของพ่อ“ ทีหลังให้เอาแลมโบกินีมารับเข้าใจมั้ยตาแก่มารับคุณหนูทั้งทีให้ขี่พ่วงข้างได้ไง ”
“กูมีแต่รถไถมึงจะเอามั้ยละ ว่าแต่ลูกเขยเป็ไงบ้าง เดินทางเหนื่อยมั้ย ”
“ นิดหน่อยครับผมทนได้อยู่แล้ว ”
“นี่พ่อไม่คิดจะถามผมหน่อยหรอว่าเหนื่อยหรือเปล่า ”
“ ไม่อะกูถามมึงทุกปีแล้วหนิ ”
“ กลับไปผมจะฟ้องแม่ว่าตาแก่รังแกผม ” พ่อใหญ่สาโทไม่ฟังลูกจอมขี้แงด้วยซ้ำแต่กลับสนใจไพ่ที่นั่งอยู่พ่วงข้างของรถ
“ลูกเขยพอดีพรุ่งนี้พ่อตาอยากให้ช่วยงานหน่อยได้หรือเปล่า ”
“ งานอะไรหรอครับถ้าช่วยได้ผมช่วยแน่นนอนครับพ่อตา 555 ” เ้าคนรู้งานพูดจาอ้อล้อกับพ่อใหญ่สาโทจนคนเป็พี่เขินหน้าแดงทุบหลังพ่อตัวเองดังตุบๆ
“ ไอ้ลูกหมาแกคิดที่จะทุบฉันให้ตายรึไง แรงไม่ใช่น้อย ๆ ”
“ ก็สมควรแล้วมั้ยตาแก่เลิกพูดจาไร้สาระแล้วก็ตั้งใจขับรถได้แล้ว ”
“ถ้างั้นพรุ่งนี้ตีห้าเจอกันใต้ถุนบ้านละกัน เดี๋ยวจะพาไปสอนงาน ”กลับมาบ้านตอนนี้อย่าหวังว่าแกกับเพื่อนจะนอนตีพุงสบายใจเฉิ่มตลอดระยะเวลาที่มาพักผ่อนเลยไอ้ลูกรักพ่อคนนี้จะใช้ให้ปีนต้นทุเรียน รับทุเรียน ขนใส่เข่ง เรียงขึ้นรถไปจนถึงเอาไปส่งในตลาดเลย 555 โชคดีจริง ๆที่มีคนงานมาเพิ่มโดยที่ไม่ต้องจ่ายค่าแรงตั้ง 2 คนแหนะ
“ ตาแก่ อย่าบอกนะว่าวางแผนใช้ผมสองคนเยี่ยงทาสแล้วใช่มั้ย ใช่มั้ยตาแก่ ”
“ อะไรกันแค่นี้ทำเพื่อพ่อคนนี้ไม่ได้เชียวหรอ ทำงานผ่อนค่าเทอมมาซะดี ๆ ไอ้ควายน้อยของพ่อ5555 ”
ณ ห้องของไพ่ที่บ้านสวน
เมื่อเส้นเสียงในลำคอเถียงชนะพ่อไม่ได้เ้าหนุ่มหัวใสก็หวังดื้อ คิดแผนไม่ยอมตื่นไปทำงานในพรุ่งนี้เช้า
“ผมมึงนี่นิ่มจัง สระเสร็จแล้วก็ฟู ๆ พลิ้ว ๆ ดูมีเอกลักษณ์ดี ”
“แล้วพี่ชอบมั้ยครับ ” ไพ่ถามขณะที่พี่กำลังนั่งบนเตียง ส่วนตัวเองนั่งบนพื้นไม้ลำตัวอยู่ระหว่างขาของพี่ เพื่อที่พี่เช็ดผมให้อย่างสะดวก
“ถ้าเป็มึงกูชอบหมดแหละ ขอแค่เป็มึงก็พอแล้ว ”น้องถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินพี่พูดแบบนั้น เพราะน้อยมากที่พี่จะบอกชอบน้องอย่างเป็ธรรมชาติแบบนี้
“จริงหรอ ทำไมวันนี้พี่ถึงเป็เด็กดีจังละครับแบบนี้ต้องได้รับรางวัลจากผมแล้วหรือเปล่านะ ”ไพ่ลุกขึ้นยืนเข่าหันเข้าหาคนพี่ที่นั่งอยู่บนเตียง
“เด็กดีอะไร รางวัลอะไร ” ภาพที่พี่มองน้องจากมุมสูง ทำให้แก้มขาวขึ้นสีแดงเรือ ๆ
“อยู่นิ่ง ๆ นะครับ เดี๋ยวผมจะทำให้พี่รู้สึกผ่อนคลาย ” น้องค่อย ๆแยกเข่าของพี่ให้กางออกกว้างกว่าเก่า แหวกผ้าขาวผ้าบาง ๆเผยให้เห็นอีกตัวตนหนึ่งของพี่ที่กำลังตื่นตัว
“มะมึง หยุดสิ่งที่มึงคิดจะทำเดี๋ยวนี้เลยนะ ”
“พี่กลั้นเสียงเอาไว้ดี ๆ นะครับ บ้านไม้คงเก็บเสียงได้ไม่ดีเท่าไหร่ ”
“ดะเดี๋ยว ไอ้ไพ่ หยุด ไอ้ไพ่ ” พี่กะซิบบอกน้องด้วยความร้อนรน แต่กับต้องโก่งตัวงอกอดศีรษะของน้องที่กำลังก้มลงจ๊วบ ๆ ให้กับพี่อยู่ “ อ๊ะ ไอ้ไพ่ใจเย็น ๆคายของกูออกมาเดี๋ยวนี้ อ๊ะห์ มะไม่ ” พี่เกร็งไปทั้งตัว ร่างฟุบลงไปบนหลังของน้องแต่พยายามกัดฟันอดทนเพื่อไม่ให้ส่งเสียงระงับความเสียวซ่านและความปรารถนาที่น้องมอบให้ จนพี่รู้สึกแปลก ๆรีบพลักน้องออกทันที ก่อนที่น้ำขุ่น ๆ จะถูกฉีดออกมาจากกระบอกปืนของพี่เปื้อนใบหน้างามของน้อง
“พี่ไม่น่ารีบผลักผมออกเลยนะครับ ไม่งั้นละก็ ”
“มึงแม่ง กูจะนอนแล้ว ไปจัดการตัวเองเอาก็แล้วกัน กูไม่ช่วยมึงหรอก ”ทันใดนั่นเองพี่ก็รีบวิ่งไปที่กลางที่นอนห่มผ้าข่มตาหลับโดยไม่เหลือบมองน้องที่กำลังยืนยิ้มอย่างมีความสุขพลันค่อย ๆ ตามมาที่เตียง ใช้ปลายนิ้วสวยปัดปอยผมของพี่มาทัดหูเพื่อกระซิบบอกฝันดี
“ฝันดีนะครับที่รักของผม ”
4K
![[จบ]รักดุจสายน้ำ [Way to love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656562176_54656249.webp)
