ภาคที่ 2 GAMES START ตอนที่ 11วันที่ดี
16 กันยายน พ.ศ.2575
"โฮ้...คานะกล้ามเนื้อเธอมันดูดีมาก ๆ เลยนะ "สเตล่าตื่นตาตื่นใจมองตัวคานะไม่หยุดโดยเฉพาะตรงหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อเรียงกันเป็ลูกๆ ทั้งแน่นและสวยงาม
"ขอบใจ " คานะยิ้มเขินขณะที่กำลังใส่เสื้อผ้าหลังจากอาบน้ำมาขณะที่สเตล่าเอามือมาลูบคลำหน้าท้องตอนเผลอ
"อะ-โทษทีมันเผลอตัวไป " สเตล่าหัวเราะแก้เขินพวกเธอเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยเดินออกมาจากห้อง
"สเตล่าเธอเอาอาวุธของเราออกมาที " พวกเธอเดินออกมาเจอเซนสเตล่าพยักหน้าตอบรับแล้วกลับเข้าไปในห้องเพื่อหยิบอาวุธที่กระเป๋า
"พวกเ้าจะไปดันเจี้ยนอีกแล้วใช่ไหม...เจี๊ยก ? " มังกี้เดินตรงเข้ามาหาทันที
"ใช่...เราจะไปที่นั่น " เซนตอบ
"พวกเ้าจะไปข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ห้ามพาคิโนริไปด้วยเด็ดขาด...เจี๊ยก "มังกี้จ้องตาเขม็ง
"แต่ดูแล้วซึฮากิจะไปกับพวกเ้าไม่ได้หรอก...เจี๊ยก "
"...ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ ? " เซนถาม
"ก็คิโนริติดซึฮากิขนาดนั้น ขืนเป็แบบนั้นคิโนริได้ตามไปแน่ ๆ...เจี๊ยก " มังกี้เหลือบตาไปมองหน้าซึฮากิ
"งั้นก็ตามนั้นพวกนายสามคนไปฝึกฝีมือกันต่อเถอะ "ซึฮากิไม่มีท่าทีใเหมือนจะรู้อยู่แล้ว
"ได้ ! เป็โอกาสดีที่ฉันจะเพิ่มเลเวลแซงหน้านายให้ได้เลย "เซนพูดด้วยความมั่นใจกำหมัดชกไปหาซึฮากิเหมือนกับท้าทายแล้วก็ส่งยิ้มฉีกกว้างจนเห็นฟันซึฮากิก็กำหมัดชกออกมาเหมือนกันยิ้มมุมปากให้แทน
"ขอให้โชคดี " คำพูดสุดท้ายของซึฮากิก่อนที่พวกเซนจะเดินทางไปยังดันเจี้ยนทันที
"วันนี้คิโนริจะไปไหน ? " ซึฮากินั่งรอจนกว่าคิโนริจะตื่นเธอเดินออกมาจากห้องนอนด้วยสภาพงัวเงียและรีบไปล้างหน้าล้างตาทันที
"ปกติหนูจะอยู่ช่วยงานมังกี้เธอทำงานหนักเดินไปตรวจสอบทุกอย่างในหมู่บ้านทุกวัน "คิโนริกับซึฮากิเดินออกมานอกบ้านมองไปรอบ ๆ
"งั้นคิโนริมีอะไรที่ตัวเองอยากทำจริง ๆ ไหม ? " ซึฮากิถามขณะที่มังกี้เดินเข้ามาใกล้ ๆ พอดี
"อืม...หนูอยากไปล่าอีกค่ะ " เธอทำท่าคิดอยู่พักหนึ่งก่อนตอบ
"ถ้าเธออยากไปจริง ๆ ข้าให้ไปแค่รอบ ๆ หมู่บ้านเท่านั้น...เจี๊ยก" มังกี้ที่ได้ยินก็รีบเดินตรงเข้ามาพูดแทรกทันที
ซึฮากิกับคิโนริมองหน้ากันเหมือนคิดอะไรอยู่ " ก็ยังดีเนอะคิโนริ" ซึฮากิยิ้มตอบ
"ดูแลเธอให้ดีละกัน...เจี๊ยก "
"... " ซึฮากิพยักหน้าเป็การตอบกลับแล้วก็เดินออกไปกับคิโนริมังกี้ได้แต่ถอนหายใจแล้วค่อยเดินไปทำงานของตัวเอง
พวกเขาทั้งคู่เดินลุยป่าไปเรื่อย ๆต้นไม้สูงใหญ่รายล้อมพวกเขาจนแสงอาทิตย์ส่องลงมาได้ไม่มากมีน้ำค้างบนใบไม้จำนวนมาก ตลอดทางที่เดินมาตัวก็เริ่มเปียกทีละเล็กทีละน้อย
"... " ซึฮากิหยุดเดินทำท่าเหมือนกำลังมองอะไรที่อยู่ไกลมาก ๆด้วยความสงสัยคิโนริพยายามมองตามทิศที่ซึฮากิมอง
"เราได้เป้าหมายที่จะใช้ฝึกแล้ว "ซึฮากิหยิบมีดสั้นให้เธอถือไว้ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไป
พวกเขาย่องเข้าไปช้า ๆ ห่างจากสัตว์ตัวนั้นไม่มากมันมีสี่ขาสีและลักษณะคล้ายกับกวางมาก ๆเพียงแต่มันมีเขาที่ชี้มาด้านหน้าเหมือนกับหอกไว้ใช้ต่อสู้
"กรณีที่ยังไม่รู้จักความสามารถของสัตว์ตัวนั้น เราจำเป็ต้องเรียนรู้พฤติกรรมของมันก่อน "ซึฮากิพาคิโนริตามดูกวางตัวนั้นอยู่พักหนึ่งจนมันไปประจบที่ลำธารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งมันกำลังก้มหัวลงดื่มน้ำจากในลำธารนั้น
"ค่ะ "คิโนริตอบรับด้วยความมั่นใจพยายามจ้องมองกวางตัวนั้นตลอดเวลา
"นั้นไงมันนอนแล้ว "ซึฮากิชักมีดสั้นอีกเล่มออกมาขณะที่กวางตัวนั้นนอนอยู่ข้าง ๆ ลำธารเขาร่ายเวทลมปิดกั้นทางหนีของมันไว้จนหมดก่อนที่มันจะรู้ตัวทัน
"ตอนแหละเข้าไปจัดการมันเลย เล็งไปคอได้ยิ่งดีนะ "คิโนริย่องเข้าไปใกล้ถือมีดขึ้นมาด้านหน้าด้วยมือข้างขวาข้างเดียว
ก่อนที่เธอจะเข้าถึงตัวมันก็ตื่นใเสียก่อนพยายามวิ่งไปทั่วแต่ก็วิ่งติดอะไรบางอย่างซึฮากิร่ายเวทใหม่อีกครั้งใช้กำแพงลมล้อมรอบคิโนริและกวางตัวนั้นโดยยังเหลือพื้นที่ภายในนั้นเพื่อให้กวางยังวิ่งหนีได้อยู่
"... " คิโนริพยายามวิ่งมันตลอดแต่ก็ไม่ทันสักที เธอเริ่มเหนื่อยหอบหายใจแรงและถี่แต่ก็ไม่ยอมแพ้
"คิโนริต้องทำได้ "ซึฮากิยืนดูอยู่ด้านนอกมองดูคิโนริด้วยความตื่นเต้น ยิ้มเล็กยิ้มน้อย
เสียงขู่ดังมาจากด้านหลัง เหมือนเสียงของเสือหรือสิงโตอะไรประมาณมันเข้ามาใกล้ซึฮากิเรื่อย ๆ
"พี่กิระวัง ! " คิโนริเหลือบมาเห็นสัตว์เขี้ยวยาวตัวหนึ่งมันกำลังจะกัดซึฮากิเธอะโบอกด้วยความใ
"... " ซึฮากิตวัดมีดสั้นไปด้านหลังปาดคอของมันพอดีแม้มันจะไม่ตายทันทีแต่ไม่ช้ามันก็หยุดดิ้น
"ไม่ต้องห่วง ให้ความสำคัญกับเป้าหมายตรงหน้าไว้ "ซึฮากิหันหน้ามามองคิโนริต่อทันทีที่แน่ใจว่ามันตายแล้ว
คิโนริพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้ เธอค่อย ๆ เดินต้อนมันให้จนมุม
"กรี๊ด ! "มันตั้งท่าใช้หัวพุ่งเข้าใส่คิโนริแต่เธอก็เบี่ยงตัวหลบไปข้าง ๆเสียหลักล้มลงก้นกระแทกพื้น
เธอตั้งสติลุกขึ้นใหม่จ้องมองมันด้วยสายตาดุดันขณะที่กวางตัวนั้นเลิกเดินหนีแต่หันหน้ามาเพื่อสู้มันวิ่งเข้ามาพยายามใช้เขาบนหัวแทงคิโนริ
"ย้าก! " คิโนริวิ่งเข้าหามันตรง ๆเธอะโขึ้นสูงใช้มือซ้ายจับไปที่เขาและพลิกตัวขึ้นคร่อมขี่หลังมัน
เธอจับไว้แน่นขณะที่มันพยายามสะบัดให้หลุด คิโนริยื่นมีดมาด้านหน้าปาดคอของกวางตัวนั้น
"อะ... "คิโนริถูกสะบัดกระเด็นออกมาแต่กวางตัวนั้นก็ถูกปาดคอเข้าที่เส้นเืใหญ่ไปแล้วมันวิ่งไปมาพยายามหนีขณะที่เืยังไหลออกมาตามทางเต็มไปหมด
"ได้แล้ว พี่กิหนูจัดการได้แล้ว "เธอะโโลดเต้นะโออกมาด้วยความดีใจหลายนาทีที่กวางตัวนั้นเดินไปมาจนล้มลงนอนนิ่งไปเืได้ไหลออกมานองเต็มพื้น
"ยอดเยี่ยมเลยไม่กี่วันก็เก่งขนาดนี้แล้วเธอจะต้องเป็นักล่าที่แข็งแกร่งได้แน่ ๆ "ซึฮากิคลายเวทออกและเดินเข้าหาคิโนริ ตัวเธอมีเืกระเด็นติดเต็มไปหมด
"จะพักก่อนไหมหรือจะไปหาตัวต่อไป ? " ซึฮากิถามขณะที่ตรวจสอบดูสภาพกวางตัวนั้นว่าตายจริงไหม
"หนูยังสบาย ๆ ไปกันต่อเลย "เป็เวลาหลายชั่วโมงที่พวกเธอไล่ล่ากวางแบบตัวนี้ได้อีกหลายตัวซึฮากิเป็คนแบกซากของพวกมันไปด้วย
ว่าแต่คิโนริเลเวลเท่าไหร่กันนะ ?
Lv1 คิโนริ
STR50 AGI 68
VIT56 DEF 15
INT50 LUK 56
HP85 MP 72
สเตตัสค่อนข้างน้อยน่าจะเพราะอายุนั่นแหละแต่ถ้าเราฝึกเธอไปอีกสักเดือนหนึ่ง รับประกันได้เลยว่าคิโนริจะขึ้นเลเวลสองแน่ ๆ
"คิโนริใช้เวทมนตร์ได้ไหม ? " ซึฮากิถามขณะที่พวกเขากำลังเดินไปสำรวจรอบๆ
"หนูใช้ไม่เป็หรอก มีพวกพี่ ๆ บางคนที่ใช้ได้ "คิโนริหูตกเหมือนกำลังเศร้า เธอพูดเหมือนกำลังน้อยใจ
"งั้นเธอลองมองไปที่มุมสายตาดูนะถ้าเห็นจุดหรืออะไรแปลก ๆลองจ้องมันไว้สักพัก "เมื่อซึฮากิพูดเสร็จคิโนริก็เหลือบตามองไปแต่ละทิศอยู่พักหนึ่ง
"หนูเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง " เธอจ้องมองไปที่จุดจุดนั้นอยู่พักหนึ่ง
"เอ๊ะ ! " คิโนริร้องออกมาด้วยความใเมื่อเธอได้เห็นหน้าต่างสเตตัสที่เด้งขึ้นมา
"มันคืออะไรอะพี่กิ ? " คิโนริถามด้วยความสงสัยขณะที่ซึฮากิยิ้ม
"ลองชี้มีดไปด้านหน้า แล้วพูดอะไรสักอย่างตามที่เห็นดู " คิโนริมองหน้ายกมีดขึ้นมา
"[ Mana Ball ] " ลูกบอลสีขาวพุ่งออกจากมีดกระแทกเข้ากับต้นไม้ด้านหน้าทำให้ต้นไม้เกิดรอยแต่ก็ยังไม่ทะลุไปอีกฝั่ง
"เป็ไงคิโนริ " ซึฮากิยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองดูด้วยความภาคภูมิใจ
"สุด-สุดยอด " เธอหัวเราะออกมาพร้อมกับยิ้มฉีกกว้างด้วยความดีใจ
"เอาไว้พรุ่งนี้พี่จะสอนให้ " คิโนริพยักหน้า
ป่าแถวนี้น่าจะเป็ถิ่นของพวกกวางแน่ ๆ มีนิสัยชอบแยกกันอยู่หาอาหารหาน้ำเสร็จก็จะนอนต่อทันที
"คิโนรินี่ก็น่าจะเที่ยงวันแล้วเรากลับกันเลยไหม ? " ซึฮากิถามขณะที่เธอมองไปรอบ ๆ มองหากวางตัวอื่นอีก
"หนูยังไม่อยากกลับเลย " คิโนริทำหน้าเซ็ง ๆขณะที่พูดแล้วมองหน้าซึฮากิ
"ก็ได้ " พอได้เห็นสายตาอ้อนวอนของคิโนริก็มิอาจจะต้านทานได้พวกเขายังคงเดินทางหาเป้าหมายตัวต่อไป
"นั่นมันเสือเขี้ยวดาบแบบที่พี่กิจัดการไปใช่ไหมคะ ? " คิโนริจ้องมองไปด้านหน้าที่ที่ไกลออกไปจนคนธรรมดามองไม่เห็นแน่ ๆเสือตัวนั้นมันกำลังไล่ตามเหยื่อของมันก็คือกวางเขาเดียว
"เราต้องเงียบเข้าไว้ " ทั้งคู่แอบย่องตามมันไปช้า ๆ
คิโนริจัดการกวางพวกนั้นได้รวดเร็วขึ้นทุกครั้งทั้งความว่องไวและความเฉียบคมต่างกับก่อนหน้าที่แค่ถือมีดยังสั่นลิบลับเลยถ้าเธอถูกฝึกในรูปแบบเดียวกับพวกเราอาจจะแข็งแกร่งพอ ๆ กับพวกฟรานก็เป็ได้
"พี่กิ " คิโนริกระซิบเบา ๆขณะที่มองดูเสือเขี้ยวดาบะโตะครุบกวางเขาเดียวและกัดจนตายซึฮากิแอบร่ายเวทลมกั้นทางหนีของเสือเขี้ยวดาบโดยที่มันไม่รู้ตัว
"เห็นวิธีตะครุบเหยื่อของมันไหมคิโนริ ถ้าเป็เธอในตอนนี้จะต้องหลบมันได้แน่" คิโนริพยักหน้าและเดินตรงเข้าไปหามันที่กำลังเอร็ดอร่อยกับเหยื่อ
"หนึ่งสองสาม " คิโนริะโสั้นอยู่กับที่หายใจเข้าออกเต็มปอดตั้งสมาธิกับศัตรูตรงหน้ามันได้ยินเสียงของเธอและพุ่งจู่โจมทันที เท้าหน้าที่มีเล็บแหลมคมทั้งสองข้างเอื้อมมาจะตะครุบตัวคิโนริ
"สี่... " วินาทีที่เท้าแตะพื้นตัวเธอก็หายไปจากจุดนั้นเสียแล้ว ไปล้มลงอยู่ด้านหลังของเสือเขี้ยวดาบ
เธอแข็งแกร่งขึ้นในเวลาไม่กี่วันเท่านั้น เสือเขี้ยวดาบใที่ตนเองตะครุบพลาดมันหันซ้ายขวาพยายามมองหาตัวคิโนริแต่จู่ ๆ ก็มีเืที่คอไหลออกมามีรอยแผลเป็แนวนอนอยู่ตรงคอเืค่อย ๆ ไหลออกมาเยอะขึ้นคิโนริตั้งหลักลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมสู้ต่อ
เมื่อกี้ตอนที่เ้าเสือมันพุ่งใส่คิโนริก็พุ่งสวนกลับเหมือนกันแต่เธอโน้มตัวลงต่ำมาก ๆเฉียงไปทางด้านซ้ายของมันใช้มีดที่ถืออยู่มือขวาฟันเข้าไปที่คออาศัยแรงพุ่งจากทั้งตัวเธอและตัวเสือเธอหยุดตัวเองไม่ได้เลยกระเด็นไปตามแรง
"เย้! "คิโนริหายใจถี่หอบเหนื่อยเนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเืเธอนอนหงายหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มฉีกกว้าง
ซึฮากิทำอะไรบางอย่างอยู่ไม่ไกล เขาวางพวกซากสัตว์ลงกับพื้นถ้ารวมเสือเขี้ยวดาบสองตัวกับกวางอีกตัวก็มีหกตัวแล้วไม่นานเขาก็กลับมาที่เดิมใช้เส้นอะไรบางอย่างยาว ๆคล้ายเถาวัลย์มัดซากพวกนั้นเข้าด้วยกันจนแน่น
"พักให้หายเหนื่อยแล้วกลับบ้านกันเถอะ " ซึฮากินั่งลงข้าง ๆที่คิโนรินอน
"อื้ม " เธอยิ้มสนุกอย่างมีความสุข
"เซน ! ข้างหลัง "มีฟองน้ำพุ่งเข้าใส่จากด้านหลังของเซนขณะที่กำลังสู้กับแมงมุมั์สูงสองเมตรคานะที่ยืนอยู่ด้านหลังคอยช่วยจากระยะไกลเห็นจึงะโบอก เซนะโออกไปข้าง ๆฟองน้ำนั่นกระทบกับแมงมุมตัวนั้นน้ำที่บรรจุภายในนั้นแตกออกขาของมันถูกละลายอย่างช้าๆ
"น่ากลัวชะมัด " เซนตั้งหลักและหันมาดูเ้าแมงมุมส่งเสียงร้องดังขณะที่ขาข้างนั้นกำลังละลายและขาดออกไปพวกเขามองไปยังที่มาของฟองน้ำที่นั่นมีแมงมุมอีกตัวอยู่
"สเตล่าถอยออกมาก่อน เราจะโดนล้อมเอา "พวกเขาทั้งสามถอยออกมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันหลังจากนั้นแมงมุมั์อีกหลายตัวก็โผล่มาด้านหน้าของพวกเขามีศัตรูเป็แมงมุมั์มากถึงสี่ตัว
"ระวังใยของพวกมันด้วย "เมื่อมองเหนือหัวขึ้นไปจะได้เห็นใยแมงมุมจำนวนมากที่โยงกันไปมาเป็บ้านของพวกมัน
"คานะ ฉันจะะเิพวกมันทั้งหมดในทีเดียว [ เสริมกำลังระดับสี่ ]" คานะพยักหน้าตอบรับเตรียมมานาจำนวนมาก
"กลั้นหายใจกันสักหน่อยละกัน " คานะสร้างลูกบอลน้ำกลม ๆขึ้นมาขนาดพอมือ
"รับไปซะ " เซนควงดาบไปมามานาจำนวนมากกำลังรวมตัวกันอยู่ดาบของเขา
เซนขว้างดาบของเขาปักเข้าที่ตัวของแมงมุมตัวหนึ่งไม่นานดาบก็เปล่งแสงสีแดงะเิออกมาเป็วงกว้างขณะที่คานะบีบลูกบอลน้ำที่อยู่ในมือจนแตกทำให้เกิดลูกบอลน้ำขนาดใหญ่ห่อหุ้มพวกเขาทั้งสามคนไว้ภายในนั้นพวกเขาสูดหายใจไว้เต็มปอดก่อนหน้านั้นแล้ว
พวกแมงมุมกำลังดิ้นทุรนทุรายมันพยายามร่ายเวทยิงอะไรบางอย่างเข้ามาหาพวกเซน
"[ Wind Wall ] " สเตล่าร่ายเวทขึ้นมาป้องกันพวกเขาไว้อีกชั้นหนึ่งเปลวไฟโหมกระหน่ำไม่ทั่ว น้ำในลูกบอลก็เริ่มอุ่นขึ้นมานานหลายนาทีที่กลั้นหายใจไว้ในที่สุดพวกมันก็ตายไปพร้อม ๆ กับไฟที่มอดลง
"เวรเอ๊ย ! นึกว่าจะจมน้ำตายแล้ว " ทั้งเซนและคนอื่น ๆพอได้ออกมาจากลูกบอลน้ำก็สูดหายใจเข้าเต็มปอด
"นึกถึงฉันที่เสียอากาศไปร่ายเวทสิ " สเตล่าหายใจเข้าออกลึก ๆและถี่
"ว่าแต่พวกนายสอนฉันใช้เวทแบบไม่ร่ายบ้างสิ "
"ลองคิดว่ามานาเป็ส่วนหนึ่งของร่างกายดู แล้วลองบังคับให้มันออกมา" สเตล่าลองถือมีดไว้ข้างหน้าหลังจากที่ได้ยินคานะพูด
"ลองหลับตาก่อน เวลาเราหลับตาจะมีสมาธิมากขึ้น "คานะยืนอยู่ข้าง ๆ คอยดูเธอ
มานา ? สเตล่านึกถึงมานาเปรียบเสมือนของเหลวบางอย่างไหลไปมาตอนนี้มันอยู่ไม่นิ่งคอยจะไปคนละทิศคนละทางกับที่เธอคิด นึกว่ามันไหลไปขวาแต่กลับไหลลงด้านล่างสลับไปมา
วินาทีที่ทิศการไหลของน้ำนั่นไปตามที่เธอคิดแสงสีขาวก็สว่างขึ้นที่มีดสั้นเธอััได้ถึงบางอย่างเมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นก็ยังใ
"มันออกมาแล้ว " เธอพูดอย่างเร่งรีบเพราะตื่นเต้นยิ้มไม่หุบแต่ไม่นานแสงนั่นก็หายไป
"แบบนั้นแหละ คราวนี้จำความรู้สีกตอนนั้นไว้แล้วทำมันอีก "สเตล่าหลับตานึกคิดอีกครั้งคราวนี้ไม่ใช้ของเหลวแต่เป็แสงสีขาวแบบที่เธอได้เห็นเธอค่อย ๆ ควบคุมมันในความคิดให้ได้ไม่นานแสงก็ปรากฏขึ้นที่มีดอีกครั้ง
เธอลืมตาดูและพยายามคุมความรู้สึกแบบนั้นไว้ไม่ให้หายไป รอบนี้สเตล่าทำให้มันสว่างได้หลายนาทีก่อนที่จะดับไปความรู้สึกดีใจกำลังพุ่งพรวดเข้ามาแต่ก็เก็บกั้นไว้แสดงออกมาแค่อมยิ้ม
นี่เรากำลังจะใช้เวทแบบไม่ร่าย เื่จริงใช่ไหมเนี่ย ?
"ค่อย ๆ ฝึกไป พวกเราก็ไม่ได้ทำได้ั้แ่แรกหรอก "คานะส่งยิ้มให้กำลังใจก่อนจะเดินนำหน้าตีคู่ไปกับเซน
ระหว่างทางสเตล่าก็พยายามฝึกการคุมมานาตลอดเดินตามหลังพวกเซนไม่ห่างมากนักแต่พอได้มองไปด้านหน้าก็เห็นเซนกับคานะคุยกันสนุกสนานทั้งยิ้มและหัวเราะ
"ชั้นที่สิบแล้วสินะ นี่เราเข้ามากี่ชั่วโมงแล้วเนี่ย ?" เซนยืนมองทางลงที่อยู่ใกล้ ๆ เขาพยายามชูตัวปุยไปข้างหน้าเพื่อส่องแสง
"งั้นเคลียร์ชั้นนี้แล้วกลับกันก่อนละกัน " คานะพูดพวกเขามุ่งหน้าลงไปต่อบรรยากาศชื้น ๆ แปลกจากชั้นก่อน ๆ
"รู้สึกเหมือนมันจะเย็น ๆ นะชั้นนี้ " เซนมองไปรอบ ๆเห็นต้นไม้แปลก ๆ ที่ไม่น่าโตในที่แบบนี้ได้แท้ ๆ ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ต้นไม้พวกนี้ก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น
เซนอุ้มปุยไว้มือเดียวและหยิบมีดขึ้นมาร่ายเวทไฟขึ้นที่ปลายมีดไม่นานมันก็ดับ " เจอแบบนี้คนที่ใช้ไฟก็เสียเปรียบชัด ๆ เลยนี่หว่า "มีละอองเหมือนกับน้ำค้างลอยอยู่ตลอดเวลา
จากต้นไม้ไม่กี่สิบต้นกลายเป็เหมือนป่าไม้ชื้น ที่กินพื้นที่ไปสุดสายตามันใหญ่โตและสูงจนพวกเขาหาทางไปไม่เจออีกแล้ว
"ชักจะรู้สึกไม่ปลอดภัยแล้วสิ กลับกันก่อนเถอะเรา "เซนขนลุกมองไปรอบ ๆ ที่มีแต่ความเงียบสนิทได้ยินเสียงน้ำในบางครั้งพุ่มหญ้าสูงขึ้นมาครึ่งตัวทำให้เดินทางต่อได้ยากมาก ๆ ทุกครั้งที่เหยียบย้ำลงไปที่พื้นก็จะมีน้ำอยู่ทำให้รองเท้าของพวกเขาเปียก
เสียงอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวช้า ๆ ผ่านพุ่มหญ้าและพื้นเปียกแฉะ พวกเขาเริ่มระวังตัวกันมากขึ้นช่วยกันดูคนละทิศคนละทางสเตล่าที่ตอนแรกอยู่ห่างตอนนี้เดินมาตัวแทบจะติดกันอยู่แล้วพร้อมทั้งชูมีดมาด้านหน้าเตรียมต่อสู้
"กรี๊ด ! "คานะร้องดังลั่นเมื่อได้เห็นงูขนาดั์ที่พุ่งเข้าใส่พยายามจะชกแต่เธอร่ายเวทน้ำขึ้นมาป้องกันได้ทันพอดี
"[ Wild Slash ] " สเตล่าฟันมีดของเธอไปที่งูตัวนั้นเฉือนเข้าไปไม่ลึกมากแต่มันก็ถอยออกไป
"ไม่เป็ไรใช่ไหม ? " สเตล่าถามขณะที่เซนยังคอยระวังตัวมองหาเ้างูตัวนั้น
"ฉันไม่เป็ไร หญ้าพวกนี้ทำให้มันพรางตัวได้ง่าย "คานะพยักหน้าพร้อมกับตอบกลับ
"จะให้ฉันเผาก็ดูจะใช้เวลานานซะด้วย มันมีน้ำอยู่ทุกที่เลย "ทั้งเซนและคานะมองไปที่สเตล่า
"เธอต้องตัดหญ้าพวกนี้ให้หมด " สเตล่าพยักหน้าเป็การตอบเธอตั้งสมาธิเพื่อร่ายเวทอีกครั้ง
"[ Gale ] " พายุสูงสามเมตรค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปรอบ ๆพวกเธอ " [ Wild Wall ] " ก่อนที่พายุนั่นจะเข้ามาใกล้สเตล่าสร้างกำแพงลมขึ้นมากันไว้ล่วงหน้าหญ้าและต้นไม้ใกล้ ๆ ถูกตัดและพัดไปพร้อม ๆ กับพายุนั่นลอยไปเรื่อย ๆ
พวกเขาได้เห็นงูตัวนั้นที่มีท้องสีเหลืองและ้าเป็สีเขียวสลับดำมันเลื้อยหนีเข้าไปในป่าที่มีต้นไม้จำนวนมาก
"อา...เราจะยังเข้าไปกันต่อไป "เซนถามขณะที่พวกเธอมองเข้าไปในป่าลึกมองไม่เห็นอะไรภายในนั้นเลย
"ไม่ดีกว่า " ทั้งคานะและสเตล่าต่างก็ส่ายหน้าปฏิเสธพวกเขาเลยตัดสินใจเดินทางกลับและระหว่างทางสเตล่าก็ยังฝึกฝนการใช้เวทมนตร์อย่างต่อเนื่อง
แสงวูบวาบสว่างและดับไปหลายต่อหลายครั้ง เธอพยายามทำมามากกว่าหนึ่งร้อยรอบแต่ก็ยังไม่สามารถคงสภาพมานาไว้ได้นานตามที่้า
"นี่มันใกล้จะเย็นแล้วใช่ไหม ? " เมื่อพวกเขาได้เดินออกมาจากดันเจี้ยนเซนเงยหน้าขึ้นมองแสงอาทิตย์
"สงสัยจะเพลินไปหน่อย " คานะยิ้มแล้วหันมามองเซนที่เงยหน้าอยู่
"ก่อนกลับเราหาอาหารไปฝากที่บ้านดีไหม ? " คานะถาม
"อืม...เอาสิเดี๋ยวฉันไปทางนี้แล้วกัน "เซนแยกไปทางขวาส่วนสเตล่ากับคานะไปทางซ้ายด้วยกัน
ไม่ถึงชั่วโมงพวกเขาก็กลับมาที่เดิมพร้อมกับอาหารเซนถือกระรอกมาหนึ่งตัวส่วนพวกคานะใช้ผ้าห่อผักผลไม้หลากสี
พวกเขากลับมาถึงที่บ้านของมังกี้ในเวลาต่อมาได้เห็นกองซากสัตว์จำนวนมากอยู่หน้าบ้านทำเอายืนอึ้งกันไปตาม ๆ กันเลย
"อ้าวกลับมาแล้วเหรอ ? " ซึฮากิเดินออกมาจากบ้านยกซากสัตว์ไปหนึ่งตัวกำลังจะเดินไปที่บ้านอื่น
"อืม...พวกนี้นายเอามาใช่ไหม ? " พวกเซนคอตกทำหน้าง่อย
"ส่วนใหญ่คิโนริเป็คนจัดการน่ะ ไปช่วยมังกี้เตรียมอาหารก็ดีนะ" ซึฮากิเดินไปที่บ้านหลังต่าง ๆ พร้อมกับมีดของเขาแบ่งอาหารให้ตามที่พวกเขา้า รวมทั้งบ้านของคุณปู่ด้วย
"นี่อาหารครับ " ซึฮากิยืนเรียกอยู่หน้าบ้านแต่ละหลัง
"จ้า คุณเองเหรอ ? ขอบใจมาก ๆ นะ "ที่บ้านหลังนี้มีป้าคนหนึ่งออกมารับไปเธอพูดจาสุภาพนิ่มนวลและยังยิ้มให้ทักทายอย่างเป็มิตร
"ขอบคุณมาก ไว้เจอกัน " เสียงจากชายหนุ่มจากบ้านหลังหนึ่งเขาโบกมือให้ซึฮากิก่อนจะเดินออกมา
คนส่วนใหญ่เปลี่ยนจากความหวาดระแวงเป็ความคุ้นเคย ค่อย ๆลดระยะห่างซึ่งกันและกันและเริ่มยิ้มให้
ผู้คนในหมู่บ้านนี้เป็สิ่งมีค่าพวกเขาแค่้าจะมีชีวิตอยู่แต่กลับต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆจากอำนาจที่ผิดเพี้ยนของพวกมัน ซึฮากิหันหน้ากวาดสายตามองไปรอบๆ หมู่บ้านพลางนึกถึงอดีต
พวกเขาควรได้รับการศึกษา ถ้าฉันได้อยู่ที่นี่อีกนานฉันจะเป็ครูให้เองจะสอนสิ่งที่จำเป็กับพวกเขารวมถึงการต่อสู้ อาวุธ กลยุทธ์เมื่อเราออกไปจากที่นี่พวกเขาจะสามารถใช้ความรู้ไปต่อยอดได้เอง ซึฮากิยืนยิ้มอยู่หน้าบ้านมังกี้ก่อนจะเดินเข้าไปกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา รอยยิ้มของคิโนริที่สนุกกับการดูเซนและคานะแกล้งกันพวกเขาเหมือนกับเป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว
6K
![7 วัน ขอฉันได้ฝัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667485929_15944624.webp)
