วันนี้ฉันชิ่งออกคอนโดมาก่อนเพราะกลัวโดนบังคับให้นั่งรถมาพร้อมกันไม่งั้นทั้งโรงงานแตกตื่นแน่ ด้วยความที่มีเวลาเหลือเฟือ บวกกับไม่รู้จะไปไหน ฉันเลยแวะไปหาแม่ที่นอนหลับเพราะยาอยู่
“คุณดายอนคะ”
“คะ”
พยาบาลมาเรียกฉัน ที่ยืนมองแม่ผ่านห้องกระจกรักษาเชื้อ
“วันนี้มาเช้าจังเลยค่ะปกติเห็นจะมา่เย็น”
“อ่อ วันนี้ฉันเข้าเวรดึกค่ะเลยมีเวลาว่าง่เช้า ถึงจะเข้าเยี่ยมไม่ได้ แต่มายืนดูหน้าแม่ก็ยังดีค่ะ”
ฉันพูดพลางยิ้มเล็กๆ ให้พยาบาล ก่อนเ้าตัวจะขอตัวไปทำงานต่อ
ฉันยังนึกไม่ออกเลยว่าเป้าหมายชีวิตที่ไม่มีแม่ จะเป็ยังไง ฉันที่ตัวคนเดียวบนโลก จะเป็ยังไง..
ครืดดดด ครืดดด
เบอร์แปลก ใครนะ
“สวัสดีค่ะ..”
< เธอ อยู่ไหน >
“....” เสียงนี้มัน ไอ้บ้าฮัลวอลนิ
< โหลๆ ยังอยู่ไหม >
“นายเอาเบอร์ฉันมาจากไหน”
< แอบกด ตอนเธอย่างเนื้ออยู่ >
ไอ้บ้านี่ !!!
“ทำไม…”
< เห็นทำอาหารวางไว้แต่ตัวหายนึกว่าหนีไปแล้ว >
“ฉันจะหนีไปไหนได้ยะ”
< แล้วทำไมไม่อยู่กินข้าวด้วยกัน >
“ฉันรีบมาเยี่ยมแม่น่ะ”
< ที่ไหน >
“โรงพยาบาลโกวอน”
< อ่อ… แล้ววันนี้ไม่ทำงานหรอ >
“ทำ วันนี้ฉันอยู่เวรดึกเดี๋ยวก็จะไปเข้างานแล้ว”
< อืม >
“มีอะไรอีกไหม งั้นวางละนะ”
< เดี๋ยว…. >
“...”
< วันหลังจะไปไหนบอกฉันหน่อยก็ดีนะ จะได้ไม่เป็ห่วง >
“ ฉันไม่ใช่เด็กนะฮัลวอล”
“ก็คนมันเป็ห่วง...”
“ค่าาาา คุณพ่อ!”
ติ๊ด
ฉันพูดประชดแล้วกดวางสายใส่ ห่วงงั้นหรอ ห่วงอะไรล่ะไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย หึ
หลังถึงบริษัทฉันก็เจอพี่อุนกูทำหน้ายุ่งอยู่หน้าคอม
“เป็อะไรคะพี่อุนกู หน้ายุ่งเชียว”
“อ่อ ที่บ้านพี่น่ะครับพอดีทำเื่ขายที่ดิน ยุ่งยากเื่เอกสารนิดหน่อย”
“อ่อ ที่ว่าจะไปทำธุระเย็นนี้หรอคะ”
“ใช่ครับ แล้วเรากินข้าวมาหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ ดายอนพึ่งกลับจากโรงพยาบาลไปเยี่ยมแม่มา”
“งั้นพี่ถือโอกาสพักเลยดีกว่า ...ป่ะ ไปกินข้าวกัน”
ฉันกับพี่อุนกูเดินมาหาข้าวกินที่โรงอาหารดั่งเคย ขณะเรากำลังนั่งกิน ก็มีแก๊งกวนโอ๊ยเ้าเดิมมานั่งด้วย แต่ครั้งนี้ต่างตรงที่ไอ้บ้าฮัลวอล ดันมานั่งข้างๆ ฉันจนตัวติดกันทั้งๆ ที่ ที่นั่งมีเป็ไร่
“อะแฮ่มๆๆ สวัสดีครับ คุณหมอทั้งสอง”
ฮัลวอลทักขึ้นแล้วยักคิ้วใส่ฉัน
“ครับ วันนี้มาทำงานหรอครับไม่เห็นเข้าไปล้างแผลเลย หมอคิดว่าคุณหยุดงานซะอีก”
“อ่อ เปล่าครับ พอดีผมมีหมอส่วนตัวอยู่ที่ห้องด้วยแล้ว เลยคิดว่าไม่จำเป็ต้องล้างที่บริษัทก็ได้ครับ”
“อึก แค้กๆๆๆ”
ฉันสำลักน้ำแกงกิมจิทันทีที่ไอ้บ้ามันกำลังโปรโมทว่าตัวเองอยู่คอนโดเดียวกับฉัน
“เอ้า อีกแล้ว หมอดายอน สำลักเก่งจังครับ”
พี่หมอติติดตลกก่อนจะลุกมาเพื่อเตรียมลูบหลังให้ฉันแต่ต้องชะงักไป เพราะมือที่กำลังลูบหลังให้อยู่คือมือของคนบ้าข้างๆ ฉันเอง
“เป็อะไรหรือเปล่าครับ คุณหมอคนสวย”
ฮัลวอลถามแล้วยักคิ้วกวนๆ ขึ้น
“มะ ไม่เป็ไรค่ะ”
ฉันดันแขนเขาออกและเขยิบให้ห่างจากเขา
“เฮ้ยๆๆ เดี่ยวก่อนอะไรวะที่ว่ามีหมอส่วนตัวอยู่ที่ห้อง ที่พวกฉันพลาดอะไรไปวะเนี้ย” เพื่อนชายในแก๊งพูด
“เออดิๆๆ เล่ามา อะไรยังไงวะมีเมียแล้วเมื่อไร”
เพื่อนอีกคนเสริมพลางทำหน้าทำตาสอใส่เกือกเต็มที่
“ไม่บอก อย่าหลอกถาม”
ฮัลวอลตอบก่อนจะยัดข้าวเข้าปาก
“เอ้า ไอ้เวรนี่”
เพื่อนๆ พากันถอนหายใจเชิงรำคาญก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวกันต่อ
“อื้ม ดายอนครับ.. เดี๋ยวถ้าพี่หมอเจฮากลับมาแล้วลงตารางเข้าเวรดึก วันนั้นเราไปกินปิ้งย่างกันไหม”
อึก
ฉันอยากสำลักอีกรอบพี่อุนกูจะพูดอะไรตอนนี้เนี้ย
ฉันหันไปมองคนที่นั่งข้างๆ เขาหยุดกินข้าว แล้วกำลังนั่งจ้องหน้าพี่อุนกู พ่อหนุ่มดอกไม้ของฉันตาเขม็งก่อนจะหันมาจ้องหน้าฉันเหมือนจะเล่นงาน จนฉันต้องรีบวางช้อนเตรียมยกข้าวไปเก็บอย่างไว
“อะ อ้าว ดายอน อิ่มแล้วหรอรอพี่ด้วยสิ”
พี่อุนกูยกถาดตามฉันมา ทั้งๆ ที่ยังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆจนแก้มป่อง
“อิ่มแล้วค่ะ”
ฉันตอบแก้เขิน ก่อนจะวางจานลงแล้วจูงแขนพี่อุนกูให้พ้นสายตาอาคาตแค้นนั้น
“สรุป วันนั้นไปกินปิ้งย่างกันไหมครับ”
“เอ่อ ค่ะ ไปค่ะ”
“โอเคครับ”
เราแยกย้ายกันทำงาน จนเย็นพี่อุนกูขอตัวกลับ เพราะต้องไปทำธุระให้ที่บ้านต่อตอนนี้ทั้งห้องเหลือฉันแค่คนเดียว
ฉันนั่งมองพนักงานที่กำลังแยกย้ายกันกลับบ้านผ่านกระจกห้องแสงแดดสีส้มลำไลเตรียมลับฟ้า ทำให้ใจฉันหวั่นๆ ยังไงไม่รู้
ไปๆมาๆ ก็น่ากลัวอยู่แฮะถึงจะมีพนักงานกะกลางคืนทำงานอยู่แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ฉันสบายใจขึ้นเลย
ก็อกๆๆ
“เชิญค่าา”
“...”
“มีอะไร…คะ”
ฉันหันไปหาต้นทาง ก็เจอฮัลวอลยืนกอดอกคาประตูอยู่
“จะมาอยู่เป็เพื่อน”
“ไม่ต้องค่ะ…กลับบ้านไปเลย”
ฉันยิ้มไล่ แล้วดันตัวเขาให้พ้นประตูเพื่อเตรียมปิดหนี
ฟึ่บ
“ว้าย”
ฮัลวอลเบี่ยงตัวหลบฉันจนหน้าฉันเกือบทิ่มพื้น ก่อนจะเดินเข้าห้องไปอย่างวิสาสะ
“นี่นาย!!!...”
“ปวดหัว ขอนอนพักหน่อยนะครับ คุณหมอ”
เ้าตัวรูดปิดม่านรอบเตียงแง้มไว้ให้ฉันเห็นนิดหน่อย ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงพัก แล้วแกล้งหลับโชว์ฉันทันที
“ตามใจ!”
ฉันกระแทกเสียงใส่เพราะี้เีทะเลาะด้วย เวลาล่วงเลยไปนาน จนตอนนี้ฟ้ามืดแล้วบรรยากาศข้างนอกวังเวง เงียบอย่างกับป่าช้า คนบนเตียงก็หลับเป็จริงเป็จัง จนได้ยินเสียงกรนออกมาเบาๆ
“หึ ไหนว่ามาอยู่เป็เพื่อนหลับหนีซะงั้น”
ฉันแอบย่องเดินไปข้างเตียงมองดูใบหน้าที่กวนประสาทของเขาแล้วก้มไปจิ้มแก้มคนนอนหลับเบาๆ
ฟึ่บ
ตุ๊บ
“ว้าย”
จู่ๆ มือหนาก็กระชากตัวฉันจนล้มไปนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน เขากอดฉันแน่น จนแทบหายใจไม่ออก
“ปะ ปล่อยนะ”
“...”
“นี่ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น”
“ดึกขนาดนี้ไม่มีใครมาเห็นหรอก”
“จะเห็นหรือไม่เห็น ก็ต้องปล่อย”
“ขออยู่แบบนี้ แป๊บนึง”
“ไม่…”
“แค่แป๊บเดียว แล้วฉันจะปล่อย นะดายอน”
น้ำเสียงน้ำทุ้มต่ำและแ่เบาเกินกว่าจะเป็การพูดเล่นฉันนอนนิ่ง ตัวแข็งเป็หินให้เขากอด ถึงจะไม่เข้าใจในการกระทำพิเรนทร์นี่ แต่ก็พอเดาออกว่า เขากำลังเครียดอะไรสักอย่างแน่
ทั้งห้องเงียบกริบจนฉันได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงและเร็ว ที่ไม่รู้ว่าเป็ของฉันหรือฮัลวอลกันแน่
“ปล่อยได้หรือยัง”
ฉันดันตัวออกจากอ้อมแขนเขา เ้าตัวจิ๊จ๊ะในลำคอเป็การบอกว่าหงุดหงิด
“กลับไปได้แล้วนะ มืดแล้ว”
“ไม่อ่ะ ฉันจะอยู่จนกว่าเธอจะเลิกงาน”
“โทษนะคะคุณชายฉันเลิกงานพรุ่งนี้เช้า”
“ฉันก็จะรอเธอจนเช้าไงแล้วค่อยกลับด้วยกัน”
“บ้าบอ แล้วนายไม่ทำงานรึไง”
“หึ ฉันลาแล้ว”
“...เพื่อ”
“....”
“เดี๋ยวนะ ..ไม่ใช่เพราะฉันใช่ไหม”
“ใช่”
“ไอ้บ้า นายจะทำแบบนี้ทำไม”
“ก็ฉันเป็ห่วงเธอนิไม่อยากให้เธออยู่กะดึกแบบนี้คนเดียว ในโรงงานนี้คนจ้องจะเล่นเธอเยอะแยะดูไม่ออกรึไง”
“ดูออกแต่มันไม่มีใครบ้าบอมาทำอะไรฉันหรอก เพราะฉะนั้นเลิกห่วงแล้วกลับบ้านไปนอนซะ”
“ไม่”
“...ชเวฮัลวอล”
ฉันถอนหายใจออกมา แล้วเรียกชื่อเต็มเขาเบาๆ
“ครับ”
ฉันพยายามไล่เ้าตัวเพราะกลัวคนอื่นมาเห็นคงเป็ข่าวเมาส์กันทั้งโรงงานแน่พนักงานหนุ่มมาตามเฝ้าหมอสาวทั้งคืน อยู่ในห้องพยาบาล สองต่อสอง ชื่อเสียงฉัน ป่นปี้หมด
“ฉันไม่ชอบพูดเยอะนะ”
“ฉันก็ไม่ชอบฟังเยอะ”
“นายนี่มัน…”
“คิมดายอน”
“อะไร”
“ขอบคุณนะ ที่เรียกชื่อฉัน”
“...”
“ฉันคิดว่าเธอคงลืมชื่อฉันไปแล้วซะอีก”
เ้าตัวก้มหน้างุดลงหมอนพูดอู้อี้จนฉันต้องเอียงคอฟัง
อะไร … นี่เขาดีใจที่ฉันเรียกชื่อน่ะหรอ
อาาา จริงสิ ั้แ่กลับมาเจอกันฉันไม่เคยเรียกชื่อเขาเลยนิ มีแต่ด่าในใจเท่านั้น
“เฮ้อ ี้เีบ่นแล้ว จะอยู่ก็อยู่แต่พรุ่งนี้ต้องรีบกลับนะ ฉันไม่อยากเป็ขี้ปากชาวบ้าน”
ฉันพูดพลางก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือ
“ครับ”
เ้าตัวขานรับ ก่อนจะลุกขึ้นเอาโทรศัพท์มาส่งให้ฉัน
“อะไรอีกล่ะ”
“สั่งอาหาร”
“นายก็สั่งเองสิ”
“หึ สั่งไม่เป็เธออยากกินอะไรก็สั่งเลย”
ตอแหล ตอแหลลลล
สั่งไม่เป็อะไรของนายยะฉันยังเห็นถุงเดลิเวอรี่ในคอนโดอยู่เลย
ฉันส่ายหน้าด้วยความหน่ายใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาสั่งข้าวต้มกิมจิ 2 ชุด ไม่นานก็มีคนมาส่ง เ้าตัวอาสาไปรับเพราะบอกว่าไม่อยากให้ผู้ชายเห็นฉัน
....คิดว่าคนอื่นจะมาฉุดฉันหรือฉันจะไปฉุดคนอื่นยะ
หลังกินอาหารเสร็จ เขาก็กลับไปนอนที่เดิม ฉันนั่งทำงานไปเรื่อย ไม่นานตาก็พร้อมจะปิดลงด้วยความที่ฉันไม่ชิน กับการเข้ากะดึกฉันก็ทนความง่วงไม่ไหว เลยแอบงีบบนโต๊ะทำงาน
---------------------------------------------------------------------------------------
ชเวฮัลวอล Said
วันนี้ผมเลิกงาน ก็ตรงดิ่งมาที่ห้องพยาบาลเพื่อมาอยู่เพื่อนคนตัวเล็ก เธอพยายามไล่ผมทุกวิถีทางจนผมหงุดหงิดอยากจะจับเธอมาตีก้นซะให้เข็ดผมแกล้งหลับเพราะี้เีฟังเธอบ่นเธอแอบมาจิ้มแก้มผม ผมเลยถือโอกาสคว้าตัวเธอ ลงมากอดบนเตียง
ั้แ่เมื่อกลางวันที่เธอไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่นแถมยังนัดกันหลังเลิกงานอีก มันทำให้ผมโมโหจนอยากเข้าไปกระชากคอไอ้หมอหน้าหล่อนั่นใจผมเต้นรัว โดยที่ยังไม่เข้าใจการกระทำของตัวเอง
ผมคิดถึงััของเธอ กลิ่นของเธออ้อมกอดอุ่นๆ ของเธอ
ผมขอโอกาสเธอได้แค่แป๊บเดียว แค่แป๊บเดียวเท่านั้นเพื่อเช็คให้แน่ใจ ว่าเธอยังเป็เ้าของหัวใจผมอยู่ไหมและคำตอบคือ....ใช่ครับ
ใจผมเต้นโครมครามอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนผมโหยหาเธอ อยากได้เธอกลับมาแต่ผมยังไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดีหรือต้องทำยังไงดี เพราะดูเหมือนเธอจะมูฟออนจากผมไปแล้ว
ผมนอนเล่นอยู่บนเตียง แอบชะโงกหน้าไปดูก็เห็นยัยหมอตัวแสบของผมฟุบหลับบนโต๊ะเรียบร้อย ผมไปอุ้มเธอมานอนบนเตียง ห่มผ้าให้เธอและนั่งมองใบหน้าเล็กๆ ที่กำลังหลับพริ่มไม่รู้เื่รู้ราว
“ก็หลับลึกซะขนาดนี้ ใครเข้าหาเธอจะไประวังตัวยังไงทัน ยัยหมอดื้อ”
ผมแอบจิ้มแก้มนุ่มๆ นั่นคืน ก่อนจะลูบเบาๆ ที่ฝีปากกระจับบางของเธอ
…ผมคิดถึง จูบของเธอเหลือเกิน
...ถ้าผมจะลองเห็นแก่ตัว สักครั้งดีไหมนะ
...ถ้าจะลอง เข้าข้างตัวเองโดยไม่สนใจความรู้สึกเธอ จะดีไหมนะ
ผมค่อยๆ ก้มไปประทับริมฝีปากเธอเบาๆ ไออุ่นของริมฝีปากบาง กำลังดึงดูดให้ความรู้สึกของผมถลำลึกขึ้นไปเรื่อยๆ ก่อนจะต้องรีบถอน จูบออกเพราะเธอขยับตัว
“...ปล้ำซะดีมั้ง”
ความคิดชั่วๆ ผมดังขึ้น ก่อนจะลุกไปห้องน้ำเพราะตอนนี้เป้าผมตุงจนซิบแทบจะแตกแล้ว
“แม่งเอ้ย กว่าจะหาทางง้อได้ มือด้านก่อนแน่”
ผมเร่งไปทำกิจลูกผู้ชายที่ห้องน้ำคิดถึงใบหน้านวลและจูบอุ่นๆ ที่เธอเคยให้ผมตอนเรายังรักกันดี
ผมยอมรับครับ ว่า่ที่เลิกกันไปผมไปซื้อกินอยู่บ้าง ก็นะ ผมเป็ผู้ชายนิ แถมชอบเื่อย่างว่า จะให้ผมไปนั่งสมาธิดับกิเลส
มันก็ไม่ใช่ทางของผมแต่สุดท้ายแล้วภาพที่ผมโหยหาที่จะเห็นใต้เอว คือ ดายอน คนเดียวเท่านั้น
“อืมมม ดา ยอน ซี้ดด ”
ผมสาวเ้าัลูกรักขึ้นลงคิดถึงกลิ่นของเธอ จนร่างกายเริ่มเกร็งและขึ้น์สมใจผมก้มมองมือที่เต็มไปด้วยน้ำขาวขุ่น
“ถ้าฉันได้กินเธอเมื่อไรละก็เธอตายคาเตียงแน่ ดายอน”
---------------------------------------------------------------------------------------
1K
