ห้าวันราวกับลมผ่าน เขาตกลงกับที่บ้านของว่าที่เ้าสาวเื่น้องชายของนางอย่างราบรื่น เพราะความจริงแล้วเขาได้พูดเกริ่นเื่นี้ก่อนที่ว่าที่เ้าสาวของเขาจะนัดเจอเขาเสียอีก ส่วนหนึงก็เพราะเขาได้รับปากกับคุณตาของเธอไว้
แต่ก่อนตอนที่เขายังเป็เด็ก เขามักไปเที่ยวเล่นที่บ้านตาของเธอ บ้านเขาครอบครัวค่อนข้างยากจน เขามีน้องชาย2คน และน้องสาวอีก 2คน เรียกได้ว่าตอนเด็กเขาอดมื้อกินมื้อ ทำงานหนัก ร่างกายผอมแห้ง คุณตาของเธอเอ็นดูผมมาก เขามักให้ให้ขนม ข้าวปลาอาหาร ให้ที่พักยามที่พ่อกับแม่ไม่ลงรอยกัน เขารอดตายมาได้เพราะตาของนาง จะกล่าวเช่นนี้ก็ไม่เกินจริง แต่หลังจากที่เขาได้ไปเป็ทหารกลับมาจากสนามรบ เขาได้ไปเยี่ยม และตอบแทนเขาได้เดือนเดียว คุณตาก็ได้จากไป ก่อนจากไปเขาห่วงเพียงหลานสาวและหลานชายเท่านั้นจึงฝากเขาให้ดูแล ผมได้รับปาก ก่อนที่ท่านจะเสีย
ก่อนหน้านี้เขาได้เจอกับนางในงานจัดพิธีศพของคุณตา นางดูเศร้ามาก เมื่อเทียบกับรอยยิ้มตอนเด็กของนางที่อยู่ในความทรงจำของเขา และเมื่อห้าวันก่อนนางก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง นางช่างน่าสนใจจริงๆ
.
.
ในที่สุดก็ถึงเวลาพิธี อดตื่นเต้นไม่ได้เลย ั้แ่เช้าฉันโดนปลุกชนิดที่เรียกกว่ายังไม่ทันได้หลับด้วยซ้ำ แม่เลี้ยงตามแม่ๆของเพื่อนข้างบ้านมาขัดเนื้อตัว แต่งหน้าแต่งตัวั้แ่พลบค่ำ ถึงแม้ว่ามันออกจะแต่งประหลาดไป แต่ก็เข้าใจได้เพราะหน้าจะแต่งแบบนี้แค่ใช้ในพิธีนี้เท่านั้น ชุดแต่งงานสีแดงที่แต่งก็คล้ายชุดแต่งงานจีนโบราณ ทำเอาฉันสับสนยุคสมัยนี้มากๆ มันยังไงกันแน่นะ ทั้งที่ชุดที่ใช้ในปัจจุบันออกจะกึ่งทันสมัยด้วยซ้ำ
ฉันแทบจะหลับก่อนจะถึงพีธีแต่ง ตอนนี้ฉันเดินทางมาถึงบ้านสามี พิธีดำเนินการอย่างเรียบง่ายและรวดเร็ว ไม่ทันจะเที่ยงวันพิธีต่างๆก็เรียบร้อย เหลือเพียงการเลี้ยงฉลอง และเข้าหอ ฉันที่เป็เ้าสาวก็หมดหน้าที่ เหลือเพียงนั่งรอในห้องกับญาติที่มีแม่เลี้ยงกับน้องชาย
แม่เลี้ยงที่เห็นว่าซูเจียวไม่ได้มีท่าทีขัดขืนเหมือน่ที่ลี่จิ่นมาสู่ขอ ก็ทำให้นางวางใจ และออกไปร่วมงานกินเลี้ยง
“พี่….พี่หิวไหม” น้องชายที่รู้ว่าฉันไม่ได้ทานอะไรเลยั้แ่เช้า ถามฉันเสียงอ่อน
“หิวสิ แถวนั้นมีขนมหรืออาหารบ้างไหม น้ำก็ยังดี พี่คอแห้งมาก” ฉันที่อยู่ในผ้าคลุมหน้ามองเห็นแค่แสงรอดผ่านเท่านั้น จริงๆก็อยากจะเปิดนะ แต่ฉันก็เชื่อเื่อะไรแบบนี้เหมือนกัน เลยไม่อยากเปิดเองชีวิตนี้ก็อยากมีสามีและครอบครัวที่ดีๆกับเขาเหมือนกัน เื่แค่นี้พอทนได้อยู่แล้ว
“มีๆ มีขนมกับน้ำ เดี๋ยวเอามาให้” เสียงฝีเท้าที่เดินห่างออกไปแล้วกลับมา
“อย่าวิ่ง เดี๋ยวล้มเอานะ” ฉันส่งเสียงเตือนเพราะเสียงฝีเท้าที่เร็วนั้น และเป็ดังคาด เสียงฝีเท้านั่นก็ช้าลง
.
.
“นี่พี่ค่อยๆดื่มน้ำนะ ยังพออุ่นๆอยู่กำลังดีเลย” ฉันรับถ้วยใบเล็ก และเอามาใต้ผ้าคลุม ดื่มลงไปโดยไม่รอช้า
“ขออีกถ้วย” น้องตัวเล็กรินน้ำให้ใหม่ เป็แบบนี้หลายครั้งก็พอหายคอแห้งหน่อย
“พี่หิวใช่ไหม มีขนมอี๋อยู่นะ แต่มันตั้งอุ่นบนเตาในห้องครัวนั่นตลอด มันน่าจะยังร้อน น่ากินมาก”
“ได้ๆ พี่รองท้องซักหน่อย แค่น้ำเปล่าคงไม่ไหว”
“ดีเลย เดี๋ยวตักให้”เสียงฝีเท้าห่างออกไปอีกครั้ง
“ค่อยๆตักนะ ระวังอย่าให้โดนลวก”
“ได้!” เสียงะโที่เสียงห่างออกไปตอบนางกลับมา ทำเอานางอารมณ์ดี
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าที่หนัก และมั่นคงค่อยๆเข้ามาใกล้
“ใคร…นั่นใคร” ทำไมต้องมาที่อาโยวไม่อยู่ด้วยนะ
“ผม…เอง” เสียงที่มาพร้อมๆกับผ้าคลุมหน้าค่อยๆเปิดขึ้น
ฉันเงยหน้ามอง เขานั่นเอง ว่าที่ เอ่อ ไม่สิ สามีของฉัน เขาตัวสูงใหญ่จริงๆ รูปร่างก็ดูแข็งแกร่ง แม้จะใส่ชุดแต่งงานที่ดูเหมือนว่าจะพรางรูปร่างนั้นไปมากแล้ว
“ทำไม่ให้สุ่มให้เสียงเลย ใหมดเลยค่ะ” เขาเอาผ้าคลุมหน้าออก เขามองปิ่นบนหัวของฉันจำนวนมาก
“ผมช่วยคุณปลดปิ่นออกดีไหม” เขาพูดพร้อมทำท่าจะดึงออก
“ดีสิคะ หนักมาก เจ็บหนังหัวไปหมด ถึงจะสวยก็เถอะ” เขายิ้มอ่อนกับท่าทางของฉัน จากนั้นก็ค่อยๆช่วยดึงปิ่นออกจากบนหัวของฉัน
“พี่ข้าตักมาแล้ว” ประตูถูกดันเข้ามาพร้อมเสียงเจื้อยแจ้ว เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น”พี่เขย!! ข้าขอ…”
“ถือดีๆ! ระวังหก!” น้องชายฉันทำหน้าตาดูไม่ได้เลย เหวออะไรขนาดนั้น ”เอามาให้พี่มา” ฉันลุกขึ้นไปหา
“ด..ได้ นี่..นี่พี่” ดูก็รู้ว่าพยายามลบสายตา หน้าที่ค่อยแดงทำเอาน่าแกล้งสุดๆ ฉันรับถาดที่ถือขนมมาไว้ที่มือ
“เป็อะไร หืม?”
“ไม่เป็อะไร ขอโทษที่มาขัดพวกพี่ๆ..” เ้าน้องชายตัวดีพูดเสียงเบา แล้วขดตัวลงเหมือนจะมุดหนีลงดินไป น่าแกล้งจริง ก่อนที่ฉันจะได้คิดอะไร ความหมั่นเขี้ยวก็ทำให้ฉันหอมหัวทุยนั่น “อายอะไรขนาดนั้นเนี่ย 555”
“พี่!!!!” คนตัวเล็กตรงหน้าทำหน้าเหลอหลา ”อย่าทำแบบนี้พี่มีพี่เขยแล้วนะ เดี๋ยวพี่เขยโกรธ”
เ้าตัวเล็กตรงหน้ากดเสียงให้เบาลงราวกับกระซิบเตือนพี่สาวของตน พรางมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งบนเตียงในห้อง
“คุณไม่หึงกับอะไรแบบนี้หรอกใช่ไหมคะ” หญิงในชุดเ้าสาวของเขากล่าวเช่นนั้น แล้วเขาจะหึงหวงได้อย่างไร อีกอย่างนั่นก็น้อยชายที่นางเลี้ยงดูกับมือ จะเอ็นดูมากหน่อยก็ไม่แปลก
“ไม่หรอก แต่ต่อไปอาเจียว เรียกผมว่าลี่จิ่นเถอะนะ” เขามองเธออย่างอ่อนใจ เขาไม่รู้ว่านางจะยอมรับเขามากแค่ไหนเพิ่งเจอกันนับครั้งได้ หน้าตาเขาก่อนเป็ทหารก็ยังพอดูได้ หลังกลับจากสนามรบเขากลับมีรอยแผลมีดกรีดบนหน้าและตามตัวอีกทั้งยังมีรอยมีด และรอยที่เกิดจากะุปืนอีก ไม่มีส่วนไหนที่เรียกว่างดงามได้
ขนาดชาวบ้านที่หมู่บ้านนี้ ยังว่าเขาเสียโฉม ถึงขั้นอัปลักษณ์ ถึงแม้ร่างกายจะยังแข็งแรงทำงานได้ แต่เขาก็ไม่มั่นใจน่าตาตัวเองมาตลอด เพราะไม่เคยมีผู้หญิงมาสนใจเขาสักคน
“ได้สิคะลี่จิ่น” นางสังเกตุถึงสายตาที่หม่นหมองลงขอเขา แกล้งเขาซะหน่อยดีกว่า
ฟอด!
หญิงสาวเดินไปประคองแก้มชายหนุ่ม แล้วหอมไปที่หน้าผากของเขาฟอดใหญ่ ทำเอาคนที่โดนมองภรรยาที่ยังไม่ได้เข้าหอของเขาอย่างใ เธอจะใจกล้าเกินไปแล้ว
เด็กน้อยเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างหน้าแดง แถบจะม้วนตัวเองมุดลงชุดที่สวมอยู่
“อาโยว ออกไปก่อนเถอะ”
“อ่า….ครับ” หลังจากที่ผงกหัวราวกับลูกเจี๊ยบ ก็วิ่งออกไป
“คุณ อ่า…คุณ” สามีของนางกล่าวไม่เป็ภาษาออกมา เอาหล่ะฉันต้องจัดการกับสามีคนนี้หน่อย
“คะ?” หญิงสาวกับราวกับเหตุการณ์นั้นไม่มีอะไร ”ทำไมลี่จิ่นเรียกฉันแบบนี้ล่ะ ทั้งๆที่ให้เรียกลี่จิ่นแล้วแท้”
ชายหนุ่มยิ่งเห็นการกระทำออดอ้อนยิ่งทำให้เขายิ่งใ ภรรยาเขาก็มีด้านนี้เหมือนกันสินะ
“ผมแค่ในิดหน่อย”
“ใอะไรคะ ปกติสามีภรรยาก็น่าจะแบบนี้หรือเปล่า มันไม่เหมือนหนังสือที่อ่านหรือพวกละครหรอกเหรอ” หญิงสาวพูดเสียอ่อนพรางถอยหลังไป ”คุณโกรธเหรอคะ”
"ไม่…ไม่ใช่อย่างนั้น" เขาเดินมาใกล้มองตาของเธอ "ผมชอบมัน เพียงแต่ไม่อยากให้คุณทำแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นๆ " หน้าของเขาแม้จะสีจริงจัง แต่กลับแดงจนแทบจะเหมือนกับชุดที่พวกเขาใส่
เขาดึงตัวเธอเข้ามาชิด ตัวเล็กจริงๆ เอวบางจนมือเขาแทบจะรอบเอวของเธอ เขายื่นหน้าเข้าไปหาภรรยา แน่นอนนั่นเพื่อเขาจะจัดการเธอที่ทำให้เขากระสับกระส่ายเช่นนี้
โครก~
ภรรยาตัวน้อยของเขาหน้าแดงขึ้น ม้วนตัวซบกับซอกคอของเขา มือของเขาก็พรางรวบตัวเธอมานั่งบนตัก
“อาเจียวของข้าหิวแล้วสินะ”เขาเอ่ยแซวนาง
“อื้อ~”ร่างเล็กบนตักของเขาขยับเพื่อซุกเขาหาเขาเพิ่มอีก น่ารักจริง ขอบคุณคุณตาที่ฝากเธอไว้กับผม ทั้งไม่รังเกียจหน้าตา รูปร่าง อีกทั้งฐานะหลังจากแต่งไปก็ใช้ชีวิตแค่พออยู่พอกิน ทั้งๆที่หน้าตานางสวย รูปร่างส่วนที่ต้องนูนก็นูน ที่ต้องคอดก็คอดสวย ไม่มีตำหนิใดๆทั้งสื้น
เขาก้มมองเธอที่เมื่อครู่ยังใจกล้าแกล้งเขาอยู่ ตอนนี้ตัวเองกับอายขดจนเป็ก้อนกลม เขาพรางถอดปิ่นบนหัวทีละชิ้นอย่างไม่รีบ และไม่ช้า ทำให้ผมดำขลับทิ้งตัวลง
“ลุกก่อนดีไหม ผมไปยกขนมที่น้องคุณยกมา อาเจียวก็กินเล่นก่อน เดี๋ยวผมไปตักอาหารในครัวมาให้”
“ดีเลยค่ะ” ร่างเล็กขยับยุกยิก เขาจึงอุ้มเธอวางบนเตียง ก่อนเดินออกจากห้อง
ถึงแม้จะรับคำว่าจะทานขนม แต่เมื่อร่างเล็กที่ได้เอนนอนบนเตียงนุ่น ก็เคลิ้มเพราะแทบไม่ได้ตอนั้แ่เมื่อคืน สายลมอ่อนพัดไหวเบาๆยิ่งทำให้นางหลุดเข้าไปในห้วงนิทรา
#ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
184
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
