บทที่ 4 แผนการจับชู้
ในเมื่อจ้าวหนิงเอ๋อยังไม่ตาย อู๋ซิงเยว่ก็คิดแผนใหม่ขึ้นมาอีก หากใช้ขนมกุ้ยฮวาผสมพิษกับเครื่องสำอางผสมพิษฆ่าจ้าวหนิงเอ๋อไม่ได้ นางจึงจะใช้แผนจับชู้เพื่อไล่จ้าวหนิงเอ๋อออกจากจวนไปอย่างไร้เกียรติ
"เสี่ยวฉี เ้าเอาเงินนี่ไปจ้างชายป่าเถื่อนมาหนึ่งคน ให้ชายผู้นั้นมานอนกับจ้าวหนิงเอ๋อให้ได้ด้วยกำยานนี่ พวกเขาจะต้องมีสัมพันธ์กันแน่ แล้วข้าจะพาองค์ชายหกไปจับชู้ ทำให้องค์ชายหกได้เห็นกับตาตัวเอง พระองค์จะได้ไล่จ้าวหนิงเอ๋อออกจากจวนนี้ไปสักที"
อู๋ซิงเยว่ยื่นถุงเงินและโถกำยานให้สาวใช้ไปทำตามแผนที่นางวางเอาไว้ พร้อมกำชับอย่างหนักแน่นว่าอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้แผนนี้ได้ และจะต้องทำแผนนี้ให้สำเร็จเท่านั้น
"รีบไปจัดการตามที่ข้าบอก"
"เ้าขาชายยารอง"
เสี่ยวฉีไม่พอใจที่จะรับใช้อู๋ซิงเย่วเลยสักนิด แต่นางก็ไม่สามารถขัดคำสั่งนี้ได้ เนื่องจากว่าเป็คำสั่งขององค์ชายหกให้นางมาช่วยดูแลอู๋ซิงเยว่
เสี่ยวฉีออกมานอกจวนอย่างลับ ๆ นางเดินทางมาที่ตลาดมืดพบชายแก่ผู้หนึ่งที่หน้าทางเข้า นางจ่ายเงินเป็ค่าผ่านทางให้ชายแก่แล้วนางก็เข้าไปด้านในตลาดมืด
ใช้เวลาไม่นานมากนางก็ออกมาจากตลาดมืดพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งคาดว่าชายผู้นี้น่าจะเป็คนที่เสี่ยวฉีว่าจ้างให้มานอนกับจ้าวหนิงเอ๋อตามแผนการของอู๋ซิงเยว่
วันนี้จ้าวหนิงเอ๋อกับสวี่จื่อลู่ไม่อยู่เรือนพอดี เป็โอกาสให้เสี่ยวฉีได้ลอบเข้ามาวางกำยานและสั่งให้ชายที่นางว่าจ้างแอบซ่อนตัวอยู่ในเรือนรอจ้าวหนิงเอ๋อกลับมา
จากนั้นเสี่ยวฉีก็ไปรายงานอู๋ซิงเยว่ว่าได้ทำตามแผนทุกอย่างแล้ว รอเพียงเวลาให้จ้าวหนิงเอ๋อกลับมาที่เรือนของนางเท่านั้น มันก็จะเป็ไปตามแผนที่วางเอาไว้
อู๋ซิงเยว่ยิ้มพอใจกับการรายงานความคืบหน้าแผนการของเสี่ยวฉี นางรีบไปหาหลี่ห่าวหรานที่เรือนใหญ่ทันที รอเวลาให้จ้าวหนิงเอ๋อกลับมานางก็จะพาหลี่ห่าวหรานไปจับชู้ตามแผน ครั้งนี้จ้าวหนิงเอ๋อต้องถูกไล่ออกไปจากจวนแน่
จ้าวหนิงเอ๋อกลับมาถึงเรือนนางยืนอยู่หน้าประตูก็ได้กลิ่นของกำยานแปลก ๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นเดิมที่นางเคยใช้ลอยออกมา นางจึงยังไม่เข้าไปในเรือน นางเลือกพาสวี่จื่อลู่ไปนั่งแยกสมุนไพรไพรที่ศาลาริมสระน้ำแทน เพราะนางพอจะเดาได้ว่าต้องเป็แผนร้ายของอู๋ซิงเยว่อีกแน่
"ทำไมพระชายาไม่เข้าไปข้างในเรือนหรือเ้าคะ"
"ข้าอยากจะมานั่งคัดแยกสมุนไพรที่ริมสระน้ำ นั่งชมดอกบัวในสระ ดื่มชาไปตัดแยกสมุนไพรไป เช่นนี้ไม่ดีหรอกหรือ"
"ดีเ้าค่ะ ข้าจะไปนำชามาให้นะเ้าคะ"
"รีบไปรีบมา จะได้มาช่วยข้าแยกสมุนไพร"
"เ้าค่ะ"
สวี่จื่อลู่รีบนำชามารินให้จ้าวหนิงเอ๋อ
"พระชายาเชิญดื่มชาเ้าค่ะ"
"ขอบใจมากจื่อลู่"
หลังจากนั้นไม่นานอู๋ซิงเยว่ก็พาหลี่ห่าวหรานมาจับชู้ที่เรือนเ้าหนิงเอ๋อ นางขยั้นขยอให้หลี่ห่าวหรานเปิดประตูเข้าไปด้านใน เพื่อที่จะได้จับชู้ได้คาหนังคาเขาเสียที
"เปิดประตูเข้าไปเลยเ้าค่ะ ป่านนี้พวกเขาคงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว ท่านจะปล่อยให้เป็เช่นนั้นหรือเ้าคะ"
อู๋ซิงเยว่คอยพูดเป่าหูหลี่ห่าวหรานให้คล้อยตามที่นางพูด นางคอยยุแยงให้หลี่ห่าวหรานหลงชื่อนางและทำให้หลี่ห่าวหรานเข้าใจผิดและเกลียดชังจ้าวหนิงเอ๋อเข้ากระดูกดำ
"รออะไรอยู่เ้าคะ ถ้าท่ารไม่กล้าเปิดซิงเยว่จะถือวิสาสะเปิดเข้าไปแทนเองเ้าค่ะ"
"ไม่ต้องหรอก ข้าจะเปิดเอง"
อู๋ซิงเยว่แสยะยิ้มพอใจที่ทุกอย่างเป็ไปตามแผน หลี่ห่าวหรานเปิดประตูเข้าไปด้วยความเกรี้ยวกราดเขาโกรธมากที่จ้าวหนิงเอ๋อกล้าพาชู้เข้ามาลักลอบมีความสัมพันธ์กันในจวนของเขา ช่างเหยียดหยามศักดิ์ศรีเขายิ่งนัก
...อ๊า...
"เสียงนี้มันช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก ใจเย็น ๆ นะเ้าคะ ทุกอย่างอาจจะไม่เป็อย่างที่เราคิดไว้ก็ได้ พระชายาอาจจะกำลังรักษากับหมออยู่ก็ได้เ้าค่ะ เสียงนั้นจะเป็เสียงพระชายามีสัมพันธ์กับชายชู้ได้อย่างไร"
อู๋ซิงเยว่พูดใส่ไฟเต็มที่ ฟังดูผิวเผินคำพูดของนางอาจจะช่วยแก้ตัวให้จ้าวหนิงเอ๋อ แต่ความจริงแล้วคำพูดของนางนั้นชักนำให้หลี่ห่าวหรานเข้าใจผิดในตัวจ้าวหนิงเอ๋อไปในทางที่ไม่ดี
หลี่ห่าวหรานที่หูเบาและกำลังโกรธ ความโกรธครอบงำเขาอยู่เต็มที่ เขาไม่มีสติไตร่ตรองในคำพูดของอู๋ซิงเยว่ ไม่ว่านางจะพูดอะไรเขาก็คล้อยตามเชื่อคำพูดของนางไปหมด เขาตัดสินใจเดินเข้าไปดูพบชายหญิงคู่หนึ่งกำลังมีสัมพันธ์กันอยู่บนเตียง เขาก็เข้าใจทันทีเลยว่าหญิงคนนั้นคือจ้าวหนิงเอ๋อ
"จ้าวหนิงเอ๋อ!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ เ้ากล้าทำหยามหน้าข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
หลี่ห่าวหรานตะหวาดเสียงดังจนทำให้ชายหญิงที่มีสัมพันธ์กันอยู่ใกลัว จ้าวหนิงเอ๋อที่คัดแยกสมุนไพรเสร็จแล้วกำเดินกลับมาที่เรือนกับสวี่จื่อลู่ได้ยินเสียงดังมาจากเรือนของนางจึงรีบวิ่งเข้ามาดูทันที
"พวกเ้าลงมาจากเตียงเดี๋ยวนี้!!" องค์ชายหกตะหวาดเสียงดังออกคำสั่งหญิงชั่วกับชายชู้
"องค์ชายหกมาเอะอะเสียงดังอะไรในเรือนของข้าหรือเ้าคะ"
จ้าวหนิงเอ๋อเอ่ยขึ้นทันทีที่หลี่ห่าวหรานตะหวาดเสียงดัง ทำให้หลี่ห่าวหรานหันกลับมามองด้านหลังของเขาทันที เขาพบจ้าวหนิงเอ๋อกับสาวใช้ยืนอยู่ด้วยกันในมือของพวกนางเต็มไปด้วยห่อสมุนไพรมากมาย
อู๋ซิงเยว่ใที่เห็นจ้าวหนิงเอ๋อยืนอยู่ตรงหน้าแล้วหญิงที่อยู่บนเตียงคือผู้ใดกันแน่ ทำไมถึงได้ผิดแผนของนางได้เช่นนี้
"ทำไมไม่อยู่บนเตียงล่ะ" อู๋ซิงเยว่เอ่ยเบา ๆ
"ซิงเยว่เ้าว่าอะไรนะ" หลี่ห่าวหรานหันไปจ้องนางด้วยสายตาพิฆาต
"ซิงเยว่แค่สงสัยว่าผู้อยู่บนเตียงเ้าค่ะองค์ชาย" นางหลบสายตาหลี่ห่าวหรานด้วยความกังวล
"เช่นนั้นหรือ" หลี่ห่าวหรานยังไม่หายสงสัยแต่ก็ซักถามต่อ
"นี่เ้า!! ...เ้ายืนอยู่ตรงนี้ แล้วที่เตียงของเ้าคือผู้ใดกัน" หลี่ห่าวหรานพูดจาติด ๆ ขัด ๆ กลบเกลื่อนท่าทีที่ตัวเองเสียหน้า
"องค์ชายหกสงสัยว่าหญิงที่อยู่บนเตียงเป็ข้าเช่นนั้นหรือเ้าคะ" จ้าวหนิงเอ๋อจ้องหน้าหลี่ห่าวหรานโดยที่ไม่เกรงกลัวเขาเลยสักนิด
"คือข้า!! เอ่อ...นี่คือเรือนของเ้าย่อมทำให้ข้าคิดเช่นนั้น" หลี่ห่าวหรานหาคำพูดมาแก้ตัว
"ข้าคงจะทำให้ท่านผิดหวังแล้วเ้าค่ะ เพราะหญิงที่อยู่บนเตียงผู้นั้นมิใช่ข้า" จ้าวหนิงเอ๋อพูดจบนางก็เบือนหน้าหนี
"นี่เ้า!! กล้าพูดประชดประชันข้าเชียวหรือ" หลี่ห่าวหรานอารมณ์หงุด
"ข้าไม่กล้าหรอกเ้าค่ะ ข้าพูดไปตามความจริง ที่ท่านมาที่เรือนของข้า ก็ตั้งใจมาจับผิดข้าไม่ใช่หรือ บุกเข้ามาในห้องของข้าตะหวาดเสียงดังเรียกชื่อข้าให้ลงมาจากเตียง เสียงนั่นดังไกลถึงศาลาริมสระเช่นนั้น ท่านคงจะมั่นใจมากว่าเป็ข้าแล้ว ไม่รู้ว่าท่านรู้ได้อย่างไร เอาข่าวมากจากที่ใด ท่านถึงได้มั่นใจเพียงนี้"
จ้าวหนิงเอ๋อพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำพูดจบก็ปลายตาไปมองอู๋ซิงเยว่ด้วยสายตาดุดัน ทำให้อู๋ซิงเยว่หวาดหวั่นหลบสายตาจ้าวหนิงเอ๋อ นางกลัวว่าจ้าวหนิงเอ๋อจะเผยไต๋นางให้หลี่ห่าวหรานรู้ความจริงว่าเป็ฝีมือนาง
"ท่านอย่าได้หลงเชื่อคำพระชายานะเ้าคะ ไม่ใช่ว่าพระชายารู้ก่อนว่าท่านจะมาจับผิดหรอกหรือ พระชายาถึงได้หาทางหลบหลีกทันเช่นนี้" อู๋ซิงเยว่พยายามเป่าหูหลี่ห่าวหราน
"คนที่รู้ดีและหาทางหลบหลีกได้น่าจะเป็เ้ามากกว่านะถึงได้พาองค์ชายหกมาถึงที่นี่ได้" จ้าวหนิงเอ๋อรีบพูดขัดอู๋ซิงเยว่
"เหลวไหล!! ซิงเยว่นางสงสัยถึงได้พาข้ามาตรวจสอบ" หลี่ห่าวหรานพูดแก้ตัวให้อู๋ซิงเยว่ทันที
"หากจะลุ่มหลงนารีก็หัดแยกแยะถูกผิดและอยู่กับความเป็จริงบ้างนะเ้าคะ จะได้ไม่ดูโง่ในสายตาบ่าวรับใช้ที่จ้องมองอยู่มากมายเต็มไปหมด" จ้าวหนิงเอ๋อพูดจาถากถางหลี่ห่าวหรานด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"นี่เ้า!! กล้าต่อว่าข้าหรือ พ่อบ้านเข้ามาจับนางไปโบย!!" หลี่ห่าวหรานออกคำสั่งด้วยความโมโห
อู๋ซิงเยว่ยิ้มเยาะพอใจที่จ้าวหนิงเอ๋อจะถูกโบย นางรู้สึกว่านางเป็ผู้ชนะ เพราะถึงนางจะพูดหรือทำอะไร หลี่ห่าวหรานก็จะยอมเชื่อและสนับสนุนนางโดยง่าย
"โบย!! จะโบยข้าในข้อหาอะไรหรือเ้าคะ โบยที่ข้าพูดความจริง โบยที่ข้าตักเตือนสวามี หรือโบยที่ข้าเป็พระชายาพระราชทานสมรสจากฝ่าา ถือเป็การแย่งตำแหน่งพระชายาไปจากหญิงสาวอันเป็ที่รักของท่าน" จ้าวหนิงเอ๋อสู้กลับโดยไม่เกรงกลัวหลี่ห่าวหราน
"นี่เ้า!! เหตุใดถึงได้กล้ามาเถียงข้าเช่นนี้ แต่ก่อนเ้าไม่เป็เช่นนี้เลย เ้าเชื่อฟังอย่างว่าง่ายมาตลอด อยู่ ๆ ก็มาเถียงกับข้าเ้ามีแผนอะไรอย่างนั้นหรือ" หลี่ห่าวหรานหงุดหงิดในใจ
"แต่ก่อนข้าอาจจะยอมถูกรังแกได้ง่าย ๆ แต่ตอนนี้ข้าแค่สู้กลับด้วยความจริงเพียงเท่านั้นเ้าค่ะ" จ้าวหนิงเอ๋อมีสีหน้าเรียบเฉยจนทำให้หลี่ห่าวหรานประหลาดใจ
"องค์ชาย!! พระชายามีใจคิดต่อต้านท่านเ้าค่ะ มิเช่นพระชายาจะกล้าพูดเช่นนี้กับท่านได้อย่างไร" อู๋ซิงเยว่เห็นท่าว่าจะไม่ดีนางจึงรีบเป่าหูหลี่ห่าวหราน
"มีใจต่อต้านอย่างนั้นหรือ ข้าเป็ถึงพระชายาถูกท่านไล่มาอยู่ในเรือนเล็กท้ายจวนข้าก็ทำตามอย่างว่าง่าย พอข้าทักท้วงว่ามันผิดกฏท่านก็สั่งโบยข้า ท่านให้หญิงหอนางโลมโคมแดงเข้าจวนมาแล้วท่านแต่งตั้งนางเป็ชายารองเองข้าก็ไม่ขัด แต่พอข้าทักท้วงถึงโทษหลอกลวงเบื้องสูงท่านก็สั่งโบยข้า และยังมีเื่อื่น ๆ อีกมากมายที่ท่านเหยียดหยามเกียรติของข้า ลงโทษข้า ข้าจะไม่ถือสาสิ่งที่ผ่านมา ต่อจากนี้ไปเราต่างคนต่างอยู่เถิดเ้าค่ะ"
จ้าวหนิงเอ๋อพูดจบนางก็เบื่อหน้าหนีทันที เพราะนางเกลียดหลี่ห่าวหรานมาก ถึงแม้ว่าความรักที่มีต่อหลี่ห่าวหรานของเ้าของร่างเดิมจะคงหลงเหลืออยู่เต็มหัวใจ แต่นางก็เลือกข่มความรู้สึกนั้นเอาไว้ การใจแข็งและเ็าน่าจะส่งผลดีในการใช้ชีวิตต่อไปในอนาคต
8K
