เพลิงตราบาป
“ชื่ออะไรดีนะ”ไอ้จ้อยมองเด็กน้อยในเปลแล้วยิ้ม
“แป้งร่ำ”กมลเนตรยิ้มให้จ้อยพร้อมกับมองลูกรัก
“อีหนู นังแป้งนี่มันเลี้ยงง่ายนะ”
“จ้ะป้าสาว”
“นังสาว!” เสียงลุงมงเรียกอยู่หน้าบ้าน
“อะไรอีก” ป้าสาวะโตอบกลับ
“มีคนแปลกหน้ามาวนเวียนแถวนี้ว่ะ”
“โจรเหรอวะ” ป้าสาวทำสีหน้าใเพราะที่นี่เคยมีพวกโจรมาปล้นชาวบ้านหลายครั้ง
“เร็วๆเข้ามาอยู่ในบ้านก่อน”ป้าสาวรีบเรียกสามีขึ้นบ้านและปิดบ้านอย่างรวดเร็ว
“บ้านเก่าแบบนี้มันถีบประตูก็เข้ามาได้แล้ว”ลุงมงหันไปบอกเมียทันที
“เออแล้วจะให้มันมาตีหัวง่ายๆ รึไงวะอย่างน้อยมืดๆแบบนี้มันคงมองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ เงียบๆเถอะเสียงคนเดินมาแล้ว” ป้าสาวทำเสียงดุใส่ลุงมง
สักพักเสียงฝีเท้าคนเดินรอบๆบ้านพร้อมกับเสียงคุยกันดังพอสมควร
“บ้านเก่าแบบนี้ปล้นเสียเวลาไปที่อื่นเถอะ” เสียงฝีเท้าหายไปก่อนทุกคนจะค่อยๆออกมาด้านนอกอย่างโล่งอก
“เราคงอยู่ที่ลำบากแล้วล่ะ”ป้าสาวหันมาบอกลุงมง
“ข้าได้ข่าวว่าทางการเขาก็ตามจับพวกโจรอยู่นะแต่บ้านเราอยู่ในป่าแถมมีไม่กี่หลังเขาคงไม่สนใจหรอกมั้ง”
“ต้องทนไปก่อนไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน”ป้าสาวทำหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“แม่ไม่ต้องกลัวจ้อยจะช่วยพ่อดูแลแม่กับพี่เนตรและแป้งร่ำเอง”
“เออขอบใจไอ้จ้อย”ป้าสาวหันไปกอดลูกชายแม้คำพูดเล็กน้อยแต่ก็แสดงออกถึงความตั้งใจของไอ้จ้อยได้มากเลยทีเดียว
เช้าวันรุ่งขึ้น
ที่บ้านไม้หลังงาม
ลูกน้องของนายใหญ่กำลังวุ่นกับการเตรียมจัดพื้นที่สำหรับงานแต่งของลูกชายเพียงคนเดียวของเ้าของบ้านกับลูกสาวเ้าของโรงงานผลไม้ส่งออกรายใหญ่ของจังหวัด
“ไอ้ติณแกทำหน้าดีๆได้ไหมพ่อรำคาญมากเลยจะแต่งเมียหน้ายังกะจะลาตาย”
“พ่อก็รู้ผมไม่อยากแต่งงานตอนนี้”
“ั้แ่นังเด็กนั่นหนีไปแกก็มีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเลยถึงเวลาต้องแต่งงานแล้วทางนั้นเขารวยจะได้ช่วยเกื้อกูลเราได้ในอนาคต”
“เราก็รวยนะพ่อ” ติณภัทรเถียงทันที
“รวยแต่ไม่พอ ต้องต่อยอดแกจำไว้ต้องต่อยอด”
“ผมยังหาเอ่อ… เนตรไม่เจอเลยพ่อ”
“ไม่ต้องหาแล้วป่านนี้มีผัวไปหลายคนแล้วล่ะ”
“แล้วเนตรจะอยู่ยังไงพ่อ เนตรท้องนะ”
“นังเด็กนั่นคงไม่โง่ขนาดเอาตัวไม่รอดหรอกป่านนี้แล้วถ้าไปไม่รอดคงซมซานกลับมาหาแล้วล่ะ ถ้าเด็กนั่นท้องจริงๆนะ”
“พ่อไม่สงสารเนตรเหรอ เนตรท้องนะพ่อ”
“เออสงสาร แต่หาไม่เจอจะให้ทำไงล่ะ พ่อกะว่าจะให้เงินสักก้อนให้เด็กนั่นไปตั้งตัวหากไม่อยากอยู่ที่นี่แต่หาไม่เจออีกอย่างถ้ามันคลอดลูกแล้วเป็ลูกเอ่อ…เป็เืเนื้อเชื้อไขของเราจริงพ่อก็ไม่ได้ใจดำจะทิ้งขว้างนะ ทรัพย์สมบัติที่มีพ่อต้องแบ่งให้บ้างอยู่แล้วถ้าเป็เืเนื้อเชื้อไขของเราจริง” นายตุรงค์พูดไปมองหน้าลูกชายไปพลางชายสูงวัยเต็มไปด้วยประสบการณ์มองเื่ราวทั้งหมดแทบทะลุปรุโปร่งว่าเกิดอะไรขึ้นขาดแค่เพียงกมลเนตรมายืนยันเท่านั้นเอง
“นายใหญ่คะ”วาสนาที่ยืนฟังอยู่มุมห้องเดินเข้ามาพร้อมกับกอดแขนชายสูงวัยทันที
“แกไปจัดการเื่ชุดให้เรียบร้อยอีกสามวันก็แต่งแล้วนะไอ้ติณ”
“รู้แล้วพ่อ”ติณภัทรหงุดหงิดและรีบออกไปจากบ้านทันที
“คุณติณนี่ใจร้อนนะคะ” วาสนาทำหน้าตาไม่ยินดียินร้ายกับงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
“เออมันไม่อยากแต่งงาน”
“เป็วาสจะรีบแต่งเลยค่ะเ้าสาวรวยแบบนั้น”
“ไปห้องเธอ ฉัน้าพักผ่อน”
“ค่ะ”ดวงตาที่หยาดเยิ้มตอบรับเชื้อเชิญอย่างรู้ใจกันก่อนทั้งคู่จะลงไปที่บ้านหลังเล็กโดยไม่ได้สนใจสายตาของป้าเอียดที่มองอยู่ไกลๆ
“สงสารนังหนูเนตรเป็ไงบ้างนะป่านนี้แล้วป้ามันปากหนักไม่ยอมบอกไปสักทีเื่ท้อง” ป้าเอียดได้แต่โทษตัวเองลำพังจะไปบอกตรงๆก็ไม่กล้าพอเพราะยังไงเื่นี้กมลเนตรต้องเป็คนบอกความจริงด้วยตัวเอง
ในขณะที่ทางด้านติณภัทรกำลังยุ่งเื่แต่งงานส่วนกมลเนตรก็ยุ่งกับลูกที่เพิ่งเกิดมาไม่กี่วัน
“นังหนูไม่คิดจะส่งข่าวหาญาติพี่น้องของผัวบ้างรึวะ”ป้าสาวถามด้วยแววตาฉงน
“ไม่จ้ะป้า ไม่รู้จะไปบอกทำไมลูกหนูคนเดียวแค่ไม่มีพ่อเองนะป้า”
“เออๆอยู่แบบจนๆลำบากแต่ก็ไม่ถึงกับอดตายหรอกวะนังเนตร”
“จ้ะป้าหนูจะอดทนช่วยงานป้าให้ได้มากที่สุดจ้ะขอแค่หนูมีที่ซุกหัวนอนก็พอหนูขอแค่นี้จริงๆ”
“เวรกรรมแท้ๆพ่อมันไม่น่าด่วนตายเลยป่านนี้นั่งมองลูกเมียบน์คงร้องไห้แล้วมั้ง
“…”กมลเนตรได้แต่นิ่งเมื่อป้าสาวเอ่ยถึงใครบางคนใบหน้าเข้มชัดเจนในความทรงจำทันที
‘คุณไม่คู่ควรเป็พ่อของแป้งร่ำ ไม่คู่ควรแม้แต่น้อย’
งานแต่งที่เต็มไปด้วยแเื่ที่มีฐานะเ้าบ่าวเ้าสาวสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกเสียงพูดคุยจอแจและเสียงชื่นชมไม่หยุดเมื่อทุกคนต่างยินดีกับคู่บ่าวสาวที่เหมาะสมกันทั้งหน้าตาและฐานะ
“คุณนุชกับคุณติณเหมาะกันมากนะคะ” เสียงแขกที่มาร่วมงานพูดชื่นชม
“ขอบคุณค่ะ” นีรนุชสาวสวยวัย28ปีที่เพียบพร้อมทุกอย่างยิ้มอย่างหน้าชื่นตาบานเมื่อได้รับคำชม
“มีลูกไวๆนะครับ”แขกอีกคนรีบพูดเสริมบ้าง
“ค่ะจะรีบมีเลยค่ะ”นีรนุชยิ้มแก้มแทบปริต่างกับเ้าบ่าวที่ยิ้มเจื่อนๆ ราวกับไม่อยากรับรู้อะไรมากไปกว่านี้
“ไปทางโน้นกัน”ติณภัทรสะกิดเ้าสาวแล้วพากันเดินไปหาแขกอีกโต๊ะ
งานเลี้ยงจบสิ้นลงอย่างราบรื่นเ้าบ่าวเ้าสาวถูกส่งตัวเข้าห้องหอซึ่งก็คือห้องนอนของติณภัทรนั่นเองเพียงแต่คืนนี้ถูกตกแต่งสวยงามผิดหูผิดตาไปกว่าทุกวัน
“คุณติณคะที่จริงไปจัดที่โรงแรมจะดีกว่านี้นะคะพอจัดที่บ้านสวนงานเลยดูไม่ใหญ่โตสมฐานะเราสองคนเลยนะคะ คุณพ่อของคุณติณก็เชิญแขกไม่เยอะนุชยังแปลกใจอยู่เลย” นีรนุชมองเ้าบ่าวที่กำลังเอนหลังลงอย่างเมื่อยล้าที่เก้าอี้ไม้ตัวยาวริมหน้าต่างภายในห้อง
“ครับ”เขาตอบทั้งที่หลับตานิ่งราวกับ้าจะทบทวนบางอย่าง
“ที่จริงก็ไม่ได้คิดมากหรอกค่ะแต่งงานแบบเงียบๆก็ไม่เป็ไรแค่เรารักกันก็พอ ไปอาบน้ำแล้วนอนกันค่ะ นุชเหนื่อยมาก”
“อาบเลยผมของีบตรงนี้สักพัก”
“แต่ว่าเอ่อ…”นีรนุชรู้สึกไม่ชอบใจทันทีเมื่อเ้าบ่าวทำทีจะนอนตรงหน้าต่างแทนที่จะเป็บนเตียงนอนนุ่มๆที่จัดเตรียมไว้
“งั้นนุชอาบน้ำนะคะเหนียวตัว”นีรนุชหายไปในห้องน้ำสักพักก่อนจะออกมาพร้อมชุดนอนซีทรูสีชมพูอ่อนที่บางจนแทบจะเห็นหมดทุกสัดส่วน
138K
