ในวันหนึ่งตอนอายุ 5 ขวบที่ผมเริ่มจะจำความได้ และลืมเลือนเื่ราวในอดีตชาติของตัวเองอยู่นั้น
แต่แล้วผมก็รู้สึกคันหูขึ้นมา ผมเอามือเขี่ยหูไปมาและคิดว่า
"โลกใบนี้ไม่มีนวัตกรรมที่เรียกว่าไม้เขี่ยหูหรือไงกันนะ ...คันหูไม่ไหวแล้วโว้ยย"
"คุณชายน้อยคะ อย่าทำพฤติกรรรมไม่เหมาะสมแบบนั้นซิคะ" แม่ของผมกล่าวตักเตือน
แมรี่ ไม่ทราบนามสกุล อายุประมาณยี่สิบต้นๆ
เธอเป็ผู้หญิงที่สวยและสง่างามคนหนึ่ง เท่าที่ผมเคยเห็นมา
แต่เธอเอาแต่เรียกผมว่าคุณชายๆ กิจกรรมยามว่างของเธอนอกจากดูแลผมแล้วก็ถักไหมพรม
ตอนนี้เธอกำลังถักถุงเท้าไหมพรมอันจิ๋วๆให้ผมอยู่ ผมเป็เด็กที่ได้รับความรักที่ดี
"ม้าม๊าาาา"ผมวิ่งเตาะแตะไปกอดขาเธอตามประสาเด็กน้อย
"คุณชายต้องทำตัวให้น่ารักกว่านี้ซักหน่อยเพราะเดี๋ยวแม่จริงๆเขาจะไม่รักคุณชายเอานะคะ
"มาม๊าา"ผมพูดภาษาของโลกนี้ได้แค่คำเดียว รู้สึกงงงวยเล็กน้อย
เด็กตัวน้อยขมวดคิ้วนิดๆ
"ม้าม๊าาหม่ำๆ"
คุณชายอายุ 5ขวบแล้วนะคะ ทำไมยังพูดไม่ได้อีก"
เธอถอนหายใจเบาๆ และอุ้มผมขึ้นมากอด
"ฟังนะคะ ดิฉันเป็แม่นมของคุณ และอาจจะโดนกล่าวโทษได้ว่าเลี้ยงคุณชายได้ไม่ดี
ที่คุณชายยังพูดไม่ได้เป็เพราะปัญหาด้านสุขภาพของดิฉัน"
"ม้าม๊าา" ผมเอื้อมมือไปจับหน้าเธอ
อะไรคือแม่นม ไม่เห็นเข้าใจเลย....มันเป็คำศัพท์เฉพาะของโลกนี้หรือวะ
ที่หมายความว่า แม่ผู้มีพระคุณเพราะมีน้ำนมให้ลูกได้ดื่มกินหรือเปล่า
"ไหนลองพูดคำว่า ป๊ะป๊า ซิคะ"
"หม้าม้า"
"คุณพ่อของคุณชายจริงๆแล้วเป็บุคคลที่ยิ่งใหญ่มากนะคะ"
"หม้าม้า หม่ำๆ"
หมายถึงะพ่อที่ไม่เคยเลี้ยงลูก ไม่เคยโผล่หน้ามาให้ผมเห็นนะเหรอ
พ่อแบบนั้นเป็พ่อที่ไม่ดีหรอก
แล้วจะยังมี พี่ ไหนลองพูดคำว่าพี่ซิคะ
โถ่เอ้ย ผมสบถออกมาเป็เสียง
"หม้าม้า" "
หมอคนไหนๆก็รักษาพัฒนาการของคุณชายไม่ได้
หรือคุณชายจะพูดไม่ได้แล้วจริงๆ
เดี๋ยวคุณชายต้องไปเรียนกับเหล่าพี่ๆแล้วนะคะ ถึงตอนนั้นจะต้องลำบากแน่ๆค่ะ
เรียนเหรอ ผมไม่ชอบการเรียนหรอก แต่ออกไปวิ่งเล่นกับเพื่อนบ้างก็ดี
อยู่แต่ในห้องแบบนี้ ผมมองไปรอบๆที่เป็ห้องเด็กหรูหราโอ่โถงห้องหนึ่ง
เดาได้ว่าผมได้เกิดเป็ลูกคนรวย แต่แมรี่คงเป็เมียเก็บของใครซักคน
นานๆทีแมรี่ถึงจะอุ้มผมไปตากแดดที่สนามหญ้า ที่มีสาวใช้เดินไปเดินมา
หวังว่าจะไม่มีใครมากำจัดผมทิ้ง
เพราะเหตุผลด้านการเมืองอะไรแบบนั้นเหมือนในหนังหรอกนะ
ขอเสวยสุขสักครั้งเถอะชาตินี้