ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “ท่านแม่เฒ่า ม้านั่งตัวนี้ข้าเป็นคนขนด้วยตนเอง มันเป็นของท่านตั้งแต่เมื่อใดขอรับ” ซ่งเฉวียนแบกจอบเดินมาจากฝั่งตรงข้าม เขาเปิดโปงแผนการของเฉียวซื่อทันที ทุกคนรู้กันดีว่านางชอบขโมยของเล็กๆ น้อยๆ แต่เขามิคิดว่านางจะแอบเอาม้านั่งที่เป็นสินสมรสของจิ่นเซวียนไปด้วย

        “เด็กบ้า เจ้าเลือดเย็นเสียจริง ดีร้ายอย่างไรข้าก็เป็นย่าของเจ้า เวลานี้กลับมิเรียกข้าว่าท่านย่าแล้ว” เฉียวซื่อเห็นหลานชายมิสนใจจะช่วย นางจึงโกรธขึ้นมาทันที

        “อาเฉวียน อากาศร้อนเช่นนี้ พวกเจ้ามิต้องไปทำงานที่ทุ่งแล้ว รอให้อากาศเย็นอีกหน่อยเถิด พวกเจ้าค่อยไปใหม่” จิ่นเซวียนมิคิดว่าพวกซ่งเฉวียนจะขยันถึงขั้นออกไปเด็ดวัชพืชในวันที่อากาศร้อนจัดเช่นนี้

        “ในทุ่งมีงานมิมากนัก พวกเราจึงอยากทำให้เสร็จแล้วค่อยกลับบ้านขอรับ” ซ่งเฉวียนพูดพลางนำจอบลงจากไหล่

        “คนอื่นๆ ไปที่ทุ่งกันหมดแล้วหรือ？” ซ่งจื่อเฉินถาม

        “ท่านปู่กับแขกมิกี่คนไปดื่มเหล้าที่บ้านของท่านอาอาทง ที่บ้านจึงเหลือเพียงหยวนหยวนกับท่านอาเล็กขอรับ พวกอาสะใภ้เป็นห่วงบ้าน เขาจึงให้ข้ากลับมาดูขอรับ” ซ่งเฉวียนมิคิดว่าจะกลับมาเห็นท่านย่าของเขากำลังยื้อแย่งของกับจิ่นเซวียน

        “เจ้าเหนื่อยแล้ว รีบเข้าไปพักผ่อนเถิด” จิ่นเซวียนบอกกับซ่งเฉวียนว่าอย่าไปสนใจเฉียวซื่อ แม้ซ่งเฉวียนจะตัดความสัมพันธ์ย่าหลานกับเฉียวซื่อแล้ว แต่เขาก็เคยเป็นหลานของเฉียวซื่อมาก่อน เขาจึงมิสะดวกออกหน้าให้จิ่นเซวียนในหลายๆ เรื่อง ในสายตาของเฉียวซื่อ พวกเขาสามีภรรยาเป็นคนเลว เช่นนั้นแล้วก็ให้พวกเขาทำหน้าที่คนเลวเองเถิด

        เฉียวซื่อเห็นซ่งจื่อเฉินมองนางด้วยสายตาเฉียบขาด นางจึงกลัวจนวางม้านั่งลง และบ่นพึมพำ “ขี้เหนียวเสียจริง ก็แค่ม้านั่งตัวเดียวมิใช่หรือ？พวกเจ้าเอาคืนไป”

        “ท่านแม่เฒ่า ปัญหามิได้อยู่ที่ขี้เหนียวหรือไม่ ปัญหาคือม้านั่งตัวนี้คือของของข้า ข้ามิยอมให้ท่านเอาไปอยู่แล้ว” จิ่นเซวียนใจกว้างกับผู้อื่นได้ แต่ต้องมิใช่กับผู้ที่เคยรังแกนางมาก่อน คนอย่างเฉียวซื่อ นางมิใจดีด้วยหรอก ให้เงินเท่าใดก็มิเคยพอใจ หลายปีมานี้เฉียวซื่อกินข้าวของซ่งผิง สวมเสื้อผ้าของซ่งผิง อยู่บ้านของซ่งผิง ประหยัดเงินของนางไปมากนัก

        เงินที่พวกลูกชายมอบให้ในฐานะผู้อาวุโส เฉียวซื่อก็เอาไปหมด นางมั่นใจเลยว่าเฉียวซื่อมีเงินเก็บมิต่ำกว่าหนึ่งร้อยตำลึง

        “สามี ท่านเปิดผ้านั่นดูว่ายังมีของของข้าอีกหรือไม่？” คำพูดของซ่งเฉวียนเมื่อครู่ช่วยเตือนสติจิ่นเซวียน ในบ้านมีเพียงซ่งหยวนหยวนกับซ่งเป่าจู ซ่งเป่าจูต้องอ่อนข้อให้เฉียวซื่อแน่ บางทีใต้ผ้าสีเทาผืนนั้นอาจจะยังมีของของบ้านซ่งอยู่

        “ข้ามิให้ดู” ซ่งจื่อเฉินเอื้อมมือจะดึงผ้าออก แต่เฉียวซื่อรีบกางแขนบังอยู่หน้ารถ มิให้จิ่นเซวียนและซ่งจื่อเฉินดูของใต้ผ้าสีเทาผืนใหญ่

        “ถอยไป” ซ่งจือเฉินตะโกนด้วยเสียงเฉียบขาดแล้วดึงผ้าสีเทาออก เมื่อผ้าสีเทาผืนใหญ่คลายออก ผ้าพับบนรถเตะตานางยิ่งนัก ผืนหนึ่งคือผ้าต่วนลายที่จิ่นเซวียนมอบให้ซ่งผิง อีกผืนคือผ้าต่วนสีฟ้า ผ้าต่วนสีฟ้าผืนนี้เป็นของพานซื่อกับสามี เฉียวซื่อมีกุญแจห้องของพวกเขา ของมีค่าในห้องจึงถูกนางขโมยไปหมด

        “ปิ่นปักผมในกล่องคือของพี่สะใภ้สาม” ซ่งจื่อเฉินเปิดห่อผ้าออก เขาพบว่าปิ่นเงินและกำไลเงินที่อยู่ในห่อคือของพานซื่อ ปิ่นเงินด้ามนั้นเป็นของที่จิ่นเซวียนมอบให้นางเมื่อพิธีมอบของขวัญ นอกจากนี้กล่องเครื่องประดับสินสมรสของพานซื่อยังถูกเฉียวซื่อเอาไปด้วย

        เฉียวซื่อผู้นี้เป็นหัวขโมยชัดๆ หน้ามิอายเกินไปแล้ว

        “สิ่งนั้นคือของข้า พวกเจ้าห้ามรื้อ” เมื่อเฉียวซื่อถูกจับได้ นางก็รีบแย่งของกลับไปด้วยสีหน้ามิพอใจ

        “ท่านแม่เฒ่า หากท่านเอาของของตนเองไป พวกเราย่อมมิขัดขวาง แต่ท่านขโมยสมบัติของผู้อื่น มันผิดกฎหมาย” จิ่นเซวียนปรายสายตาดุดันมองเฉียวซื่อ แล้วให้ซ่งเฉวียนไปเรียกพานซื่อกลับมาตรวจดูของว่าใช่ของนางหรือไม่

        ที่นาของตระกูลซ่งอยู่ใกล้บ้าน พานซื่อ เฉินซื่อและซย่าตงชิงจึงตามซ่งเฉวียนกลับบ้านมาในเวลามินาน

        พวกนางกังวลว่าแม่สามีชั่วร้ายจะเอาของของพวกนางไปด้วย

        “ท่านแม่เฒ่า เอาของของผู้อื่นไปมิถามเช่นนี้ ท่านก็คือหัวขโมย ท่านส่งกุญแจมา” พานซื่อกลับมาเห็นของมีค่าของนางถูกเฉียวซื่อห่อบรรจุขึ้นรถ จึงโกรธจนหน้าแดง

        เฉินซื่อกับซย่าตงชิงกลับไปดูที่ห้องของพวกนางพบว่าห้องถูกงัดแงะ แต่ของยังอยู่ครบถ้วน

        “พวกเจ้ามันเนรคุณ รังแกยายแก่อย่างข้า” เฉียวซื่อนั่งลงกับพื้นตบขาสาปแช่งเมื่อเห็นพานซื่อเอาของกลับไป 

        “ท่านแม่เฒ่า ข้าลืมบอกท่านไป หูซานจากหมู่บ้านของข้า เขาถูกขังในข้อหาลักทรัพย์และถูกตัดสินให้ต้องโทษหลายปี หากท่านชอบติดคุก ข้าจะส่งท่านไปอยู่ที่นั่นสักพักโดยมิคิดค่าใช้จ่าย” จิ่นเซวียนมิอยากพูดจาไร้สาระกับเฉียวซื่ออีก นางจึงใช้เรื่องของหูซานมาเตือนเฉียวซื่อ หากเฉียวซื่ออ่านสถานการณ์ออกก็ควรรีบออกไปจากบ้านของพวกนางไปได้แล้ว

        “เจ้ามันเลว” เฉียวซื่อรู้เรื่องที่จิ่นเซวียนกับซ่งจื่อเฉินค้างคืนที่บ้านนายอำเภอสวี่แล้ว นางจึงมิกล้าหาเรื่องจิ่นเซวียนต่อ และยอมลุกขึ้นจากพื้นอย่างว่าง่าย จากนั้นก็หยิบเอาเฉพาะของของตนเองไป

        จิ่นเซวียนกับซ่งจื่อเฉินกลับเข้าบ้านหลังจากเฉียวซื่อจากไป เมื่อเข้ามาพบว่าซ่งเป่าจูกับซ่งหยวนหยวนนอนฟุบหมดสติอยู่บนโต๊ะ มองแวบเดียวก็รู้ว่าพวกนางถูกวางยา เพื่อจะได้ขโมยของอย่างสะดวก เฉียวซื่อถึงกับใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้ เลือกที่จะทำให้เด็กทั้งสองคนสลบไป

        “ท่านอาห้า พวกท่านกลับมาแล้ว” ซ่งจื่อเฉินหยิบขวดกระเบื้องเคลือบขึ้นมาเปิดออกให้ซ่งเป่าจูกับซ่งหยวนหยวนดม ซ่งหยวนหยวนตื่นขึ้นมาคนแรก นางตกใจยิ่งนัก เมื่อเห็นจำนวนคนมากมายที่อยู่ในห้องโถงหลัก

        “พี่ห้า ข้าเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ ข้ารู้สึกเวียนหัวยิ่งนัก” ซ่งเป่าจูก็ตื่นแล้วเช่นกัน เรื่องของเฉียวซื่อ นางมิได้อ่อนข้อให้แม่ของนางจริงๆ นางคิดมิออกเลยว่าดื่มเหล้าหวานชามหนึ่งแล้วสลบไปได้อย่างไร

        “พวกเจ้าถูกแม่เฒ่าวางยา หากพวกเรามิกลับมา ของในบ้านคงถูกนางขนไปหมดแล้ว” ซย่าตงชิงดุซ่งหยวนหยวนกับซ่งเป่าจูอย่างมิพอใจ

        “พี่ตงชิง เรื่องนี้โทษเป่าจูกับหยวนหยวนมิได้หรอกเจ้าค่ะ แม่เฒ่าเจ้าเล่ห์เกินไป พวกนางสองคนจึงรับมือมิไหว” จิ่นเซวียนแอบดีใจที่ซ่งเป่าจูมิได้ส่งเสริมเฉียวซื่อ อย่างน้อยๆ ซ่งเป่าจูก็ยังพอสอนได้ หากนางรู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดมิควร นางจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

        “พี่สะใภ้ห้า ข้าได้ยินพี่ใหญ่บอกว่าพวกท่านช่วยรักษาท่านพ่อของใต้เท้านายอำเภอสวี่ เขาป่วยเป็นโรคใดหรือเจ้าคะ？” จิ่นเซวียนช่วยออกหน้าให้ซ่งเป่าจู ซ่งเป่าจูรู้สึกขอบคุณเล็กน้อย นางกำลังกังวลอยู่ว่าจะอธิบายกับจิ่นเซวียนอย่างไร เพราะนางบกพร่องในหน้าที่จริงๆ

        “โรคกระดูกสันหลังส่วนเอวเสื่อม ในมือข้ามิมียารักษา จึงวางแผนกับพี่ห้าของเจ้าว่าจะขึ้นเขาไปขุดสมุนไพร นำกลับมากลั่นยาให้นายท่านผู้เฒ่าสวี่” จิ่นเซวียนเห็นซ่งเป่าจูคุยอย่างเป็นกันเองกับนาง สมดังคำกล่าวที่ว่ามือที่ยื่นมาย่อมมิตบผู้ที่ส่งยิ้มให้[1]

        “คนส่วนใหญ่ย่อมเป็นโรคนี้กันทั้งนั้น ขนาดพี่ใหญ่ของเจ้าทำงานเหนื่อยๆ เขายังร้องปวดหลังเลย” เฉินซื่อคิดว่าการป่วยเป็นโรคนี้เป็นเรื่องปกติ มิจำเป็นต้องรักษา

        “แม้โรคนี้จะพบได้บ่อย แต่เมื่ออาการกำเริบแล้วจะปวดมากยิ่งนัก ข้ากับพี่จื่อเฉินจึงไปเดินรอบๆ เมืองที่ตั้งอำเภอมา และวางแผนกันว่าจะทำการค้าขนาดเล็กในอำเภอเมือง  พวกท่านหยุดทำงานในบ้านชั่วคราวก่อน หรือเชิญผู้ใดมาทำแทนได้ก็เชิญมา พวกข้าไปเดินเขากันช้าหน่อยก็ได้ เพราะข้าจะพาพวกท่านไปหาสมบัติก่อน” สมบัติมีอยู่ทั่วในชนบท หญ้าหลายชนิดที่ถูกชาวบ้านมองข้ามไป ความจริงคือสมบัติ ทำเงินได้

เชิงอรรถ

[1] มือที่ยื่นมาย่อมมิตบผู้ที่ส่งยิ้มให้ หมายถึง เมื่ออีกฝ่ายทำดีด้วยหรือสำนึกผิดก็มิอาจมิทำดีด้วยได้