“ทำไมมันง่วงอย่างนี้กัน”อาตบ่นออกมาระหว่างที่ฝึกใช้ภาษาอังกฤษ โดยเขาได้ฝึกแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกที่เขาได้ทักษะนี้มาแล้ว ซึ่งความสำเร็จของมันก็อยู่ที่ 92%แล้ว
“ถ้าตอนนี้ได้กาแฟสักแก้วก็คง……..จริงสิ! กาแฟไงละ ตอนนี้ร้านกาแฟนั่งชิวคงมีไม่เยอะอย่างในอนาคต ถ้าเราไปเปิดใกล้ๆ ม. คงทำกำไรได้ ….. แต่มันยังขาดจุดขายไปหน่อยแฮะ. มมม พูดถึงม.ก็ต้องเกี่ยวกับการเรียน ถ้าเรียนก็ต้องมีหนังสือ…… อ่าา! หนังสือไงละ ถ้าเราหาtextbooks และหนังสือแพงๆมาบริการคงดีไม่น้อย” อาตพูดออกมาด้วยความดีใจ ที่ผ่านมาเขาก็วางแผนการไว้มากมาย แต่สิ่งที่เขาคิดนั้นต่างก็ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมากทั้งนั้น นี่จึงนับได้ว่าจุดใต้ตำตอดีๆนี่เอง
“อีก3 อาทิตย์ เราก็ต้องไปเรียนแล้วดังนั้น เราคงต้องไปหาซื้อที่แล้วค่อยๆปรับปรุงร้านไปก็น่าจะโอเค”
“ก่อนอื่นเราก็ต้องมีทักษะการทำกาแฟก่อนสินะ แต่เราก็พึ่งกดเสี่ยงดวงไปเอง” อาตทำท่าครุ่นคิด แล้วอยู่ๆก็เหมือนจะคิดอะไรได้
“เห็นทีคงต้องลงทุนสักหน่อยละ” พูดจบอาตก็เปิดหน้าต่างเสี่ยงโชคขึ้นมา แล้วเริ่มกดปุ่มเสี่ยงโชค โดยแรกกับค่า luck 10 แต้ม แล้วในขณะนั้นเอง
= ท่านได้ทำการเสี่ยงโชคแบบเสียแต้มเป็นครั้งแรก โดยการเสี่ยงโชคแบบนี้นั้น ถ้ารูเล็ตตตกไปที่ค่า luck ท่านจะไม่ได้อะไรเลย กลับกันถ้าท่านได้ไอเทมอะไร ท่านจะได้มันอีกครั้งฟรีๆในทุกต้นเดือน =
“เอาก็เอาวะ” พูดจบอาตก็กดที่ปุ่มรูเล็ตในทันที
= เสียใจด้วยท่านไม่ได้รับอะไรเลย =
= เสียใจด้วยท่านไม่ได้รับอะไรเลย =
= เสียใจด้วยท่านไม่ได้รับอะไรเลย =
= เสียใจด้วยท่านไม่ได้รับอะไรเลย =
= ยีนดีด้วยท่านได้……=....
40นาทีให้หลัง
“แฮกๆ! ในที่สุดก็ได้มันมาซะที” อานพูดออกมาพร้อมกับหยิบ`หนังสือทักษะการทำอาหาร’ขึ้นมาเรียนในทันทีโดยทักษะนี้ถือว่าคุ้มค้าเป็นอย่างมากสำหรับเขา เพราะมันเต็มไปด้วยทักษะการทำอาหารในด้านต่างๆอย่างครบถ้วน แถมด้วยสูตรลับต่างๆที่มากพอจะทำให้เขากลายเป็นเชฟอันดับหนึ่งของโลกเลยก็ว่าได้ แต่สิ่งที่ต้องแลกมาก็คือเขาได้เสียค่า luck ไปถึง 1000 แต้ม แต่ก็ยังดีที่เขาได้หนังสือทักษะมา3 เล่มได้แก่ ทักษะศิลปะการต่อสู้มวยไทย ทักษะการมองเห็นโดยทักษะนี้จะทำให้เขาสายตาดีกว่าปกติ 4 เท่า ทักษะความจำ ทักษะนี้จะทำให้เขานั้นสามารถจำได้ทุกอย่างเพียงแค่มองและสามารถเข้าถึงความจำเหล่านั้นได้ง่ายๆ และอย่างสุดท้าย ไอเทมกล่องแห่งโชค โดยเขาได้เรียนรู้ทักษะก่อนหน้าไปหมดแล้ว ก็เหลือแต่ของชิ้นนี้ที่เขายังไม่ได้ทำอะไรกับมัน
“กล่องแห่งโชค ถ้าให้ฉันเดามันคงจะเพิ่มโชคให้ฉันสินะ เอาละลองเปิดดูดีกว่า” พูดจบ อาตก็เปิดมันในทันที
= ยินดีด้วยท่านได้รับค่า luck 300 แต้ม =
“จริงๆด้วยแฮะ อย่างงั้นฉันก็จะได้ค่า luck ฟรีๆในทุกเดือนเลยสินะ” อาจยิ้มออกมาอย่างดีใจ
หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ อาตก็ได้ไปบอกแม่เขาเกี่ยวกับการที่เขาจะไปมหาลัยก่อนกำหนด โดยเขาได้ให้เหตุผลว่าจะต้องไปหาหอพัก และต้องการสำรวจพื่นที่ก่อน
“ลูกแน่ใจแล้วแน่นะ”
“ครับแม่ ผมแน่ใจแล้วครับ”
“งั้นลูกก็ไปเถอะ แต่อย่าทำอะไรเกินตัวโดยไม่บอกแม่ก่อนนะรู้มั้ย”
“ครับแม่” อาตพูดพร้อมกับเกาแก้มอย่างอายๆ โดยก่อนหน้าเขาได้บอกแม่เขาไป ว่าตัวเองถูกหวยและได้นำเงินไปซื้อที่หมดแล้ว และแน่นอนว่า เขานั้นถูกแม่ดุเป็นการใหญ่ ถึงจะเป็นอย่างนั้น เขาก็ได้รู้ถึงความภูมิใจในน้ำเสียงของแม่เขา
แต่ในความโชคดีก็ยังมีความโชคดีอีกอย่าง นั้นก็คือ ที่ดินที่เขาซื้อมา ได้มีกลุ่มธุรกิจมาขอเช่ากับเขา โดยเขาแปลกใจเป็นอย่างมากที่มีคนกล้าเช่า ในภาวะเศรษฐกิจแบบนี้ แต่ยังไงมันก็เป็นผลดีสำหรับเขา โดยเขาได้เซ็นสัญญาเช่าที่ดินทั้งสองแห่งเป็นจำนวนเงิน 30 ล้านบาทต่อปี โดยเขาได้มอบเงิน10ล้านให้กับแม่ของเขาไป ซึ่งนั้นทำให้เธอดีใจเป็นอย่างมาก
“อ๊ะ! เกือบลืมไปถ้าไม่โทรไปบอกเด็กน้อย มีหวังได้โกรธแหงๆ” อาตพูดออกมาพร้อมกับโทรศัพท์ไปหาฟ้า
ตู๊ด
ตู๊ด
“สวัสดีคะ ฟ้ารับสายคะ”
“ฟ้า นี่เราเองนะ”
“อ้าวอาตมีอะไรอย่างงั้นเหรอถึงโทรหาเรา”
“คือว่าพรุ่งนี้เราว่าจะไปเชียงใหม่ เลยก็จะโทรมาบอกสักหน่อย เดี๋ยวเป็นห่วงเอา”
“อะไรนะ! ไปเชียงใหม่ ทำไมไปเร็วจัง”
“เราก็จะไปหาหอพักนะ แล้วก็ว่าจะไปสำรวจพื้นที่นิดนึง”
“สำรวจพื้นที่หรือไปสำรวจสาวกัน อย่าให้รู้นะว่าไปทำชีกอแถวนั้น ถ้ารู้นะน่าดู”
“ใครจะไปกล้าทำยังกัน มีแฟนสวยอยู่แล้วทั้งคน” อาจพูดออกไปพร้อมกับมีเหงื่อไหลออกมา
“พูดแล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้รอฉันก่อนนะ เดี๋ยวจะไปส่งนายที่สถานีรถไฟ”
“ได้สิ!ขอบคุณนะฟ้า”
“อือ”
หลังจากที่เขาวางสายไปแล้ว อาตก็ได้ไปจัดเสื้อของเขาใส่กระเป๋า โดยมีแม่ของเขาเป็นคนช่วย
“รู้ตัวอีกทีลูกแม่ก็โตขึ้นมากแล้วสินะ” ในระหว่างเก็บของ อยู่ดีๆแม่ของเขาก็พูดขึ้นมา
“แม่ครับ”
“แม่รู้ว่าลูกเก็บความลับบางอย่างไว้อยู่ แต่แม่จะไม่ถามมันหรอกนะ ถ้าลูกยังไม่พร้อม ก็ค่อยบอกแม่ก็ได้”
“แม่ครับ” พูดจบ อาตก็ได้เข้าไปกอดแม่ของเขา
“ทำอะไรของลูกกัน ใหนบอกว่าโตแล้วกัน”แม่ของอาตก็ได้แต่ยืนปลอบลูกชายของเธอไป
วันรุ่งขึ้น ณ สถานีรถไฟ
“ขอบคุณแม่มากเลยนะครับที่มาส่ง แล้วก็เธอด้วยฟ้า”อาตพูดออกมา
“อือ ไม่เอาความสำเร็จมาให้ได้นะลูก”แม่ของอาตพูดออกมาอย่างอาลัย
“ครับ”
“เดี๋ยวอาทิตย์ หน้าฉันก็จะไปหาแล้ว นายอย่าริหนีเที่ยวไปไหนละ” ฟ้าพูดออกมาอย่างดุๆ
“แฟนหวงซะขนาดนี้ ใครจะกล้าหนีเที่ยวกัน”
“ดีมากเจ้าหมี” ฟ้าพูดออกมาแบบยิ้มๆ
ในขณะนั้นเอง
[เรียนผู้โดยสารที่กำลังจะไปเชียงใหม่ รถไฟของท่านกำลังจะออกแล้ว กรุณาขึ้นรถด้วย]
“แม่ ฟ้า,ผมไปก่อนนะ”
“ดูแลตัวเองด้วยนะ” “อือ”
พอลาอีกฝ่าย อาตก็รีบขึ้นไปบนรถไฟ โชคยังดีที่มีที่ว่างเหลืออยู่ เขาจึงเดินไปนั่งที่กำลังว่างอยู่ แล้วก็เป็นเวลาเดียวกับที่รถไฟก็เริ่มเคลื่อนขบวนพอดี
อาตยื่นตัวโพล่ออกมานอกหน้าต่าง แล้วโบกมือให้กับทั้ง2
1K
