ในคืนนั้น ยูฟี่ถูกพาตัวเข้าไปในพระราชวัง ได้กินเค้กตามที่หวัง ทั้งยังอร่อยมากด้วย ทว่ายังไม่เห็นใครออกมาเซอร์ไพรส์กันเลย ัน้อยไม่คิดมาก คิดว่าเป็งานวันเกิดที่จัดยาวนานไปหลายวัน ทุกคนคงจะออกมาเซอร์ไพรส์กันในภายหลัง ซึ่งเป็ตอนไหน...ไม่มีใครทราบ
"ท่าน้าให้มีพิธีเฉลิมฉลองในฐานะที่ท่านได้เป็เ้าของงานวันเกิดไหมครับ"
"ยูฟี่เป็เ้าของงานวันเกิดั้แ่แรก ไม่ต้องไปป่าวประกาศหรอกค่ะ"
นั่นเป็บทสนทนาของยูฟี่กับบริวาร เขาเข้ามาปรึกษาระหว่างที่เธอกำลังกินเค้กก้อนโตอยู่ ทั้งยังมีเค้กอีกมากมายวางบนโต๊ะยาวในห้องรับประทานอาหารของาา มันอร่อยจนหยุดสั่งให้พ่อครัวทำมาเพิ่มไม่ได้ โดยตอนนี้ัน้อยเขมือบเค้กไปทั้งหมด 147 ก้อนแล้ว คงหิวจากการไม่ได้กินอะไรเลยขณะหลับนาน 4,000 ปี
"เอ่อ...ตี 3 แล้วนะครับ ถ้าไม่นอน ท่านยูฟี่จะไม่สบายเอานะครับ" บริวารคนเดิมเตือน
"รู้แล้วๆ แต่ขอกินนี่ให้หมดก่อน" เธอต่อรอง
บริวารกิ้งก่าเงยหน้าขึ้นมองเค้กสูง 18 ชั้น หากจะกินให้หมดคงใช้เวลาถึงเช้าพอดี เขาเตือนอีกฝ่ายด้วยความหวังดี แต่จะไปห้ามกษัตริย์คงเป็ไปไม่ได้ หากโดนเกลียดเข้าก็ไร้ทางรอด เธอดูไม่สนใจอะไรเลยนอกจากเค้กที่กำลังกินอยู่ตรงหน้า
แต่ความจริงแล้วเธอกำลังรอใครสักตัวมาเซอร์ไพรส์ ัน้อยเหลียวมองรอบตัวอยู่ตลอด แต่จนถึงวินาทีนี้ ไม่มีใครเลยที่แสดงตัวออกมา ไม่มีัที่ยูฟี่รู้จักเลย...นั่นทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว แม้จะมีบริวารล้อมรอบคอยเอาใจใส่ก็ตาม
'ทุกตัวอยู่ไหนกัน วันนี้ไม่มีใครมาอวยพรในวันเกิดยูฟี่สักตัวเลยนะ'
เมื่อเค้กสูง 18 ชั้นถูกเขมือบหมดแล้ว ัน้อยก็ไปนอนบนเตียงแสนนุ่มและหรูหราตามสัญญา ในห้องนอนของาานั้นเงียบสงบ แต่ไม่มีจูบราตรีสวัสดิ์เหมือนอย่างเคย เธอรอแล้วรออีก...จนเผลอหลับไปเอง ก็ไม่มีใครเข้ามาเซอร์ไพรส์แม้แต่ตัวเดียว
เช้าวันต่อมา
ัน้อยตื่นขึ้นพร้อมมีความคิดใหม่ในหัว เธอใช้สิทธิ์ในการเป็เ้าของงานวันเกิดเรียกแขกมารวมตัวกัน ซึ่งเป็แขกในงานวันเกิดตามที่ยูฟี่คิด แต่สำหรับคนอื่นคือประชาชนทั้งเมือง กิ้งก่าทุกตัวในพระราชวังจึงวิ่งวุ่นไปหมดเมื่อมีงานด่วนเข้ามา
ซ่า ซ่า ซ่า
กว่าจะเตรียมการเสร็จก็ตกค่ำไปแล้ว ฝนก็ยังตกอยู่ ประชาชนกิ้งก่าทุกตัวมารวมตัวที่ลานกว้างหน้าพระราชวัง โดยมีเวทีตั้งรอไว้ก่อนพร้อมโพเดี้ยม เพราะเ้าของงานวันเกิดคนปัจจุบันมีเื่จะประกาศด้วยตัวเอง และเ้าตัวได้มาเดินทางมาถึงหลังเวทีเรียบร้อยแล้ว
'มีแขกมางานวันเกิดยูฟี่เยอะจัง แต่แค่มากินของฟรีในงานคนอื่นสินะ ไม่เห็นมีใครให้ของขวัญสักตัวเลย' ัน้อยมองประชาชนที่มารวมตัวกันอย่างล้นหลาม
แต่นั่นก็ไม่ทำให้เธอเปลี่ยนใจในสิ่งที่จะทำเลย ยูฟี่เดินต้วมเตี้ยมขึ้นเวที ยืนหลังโพเดี้ยมเตี้ยๆ สำหรับเด็กพร้อมขยับไมค์เล็กน้อย แล้วก็กวาดสายตามองประชาชนที่ตัวเองคิดไปเองว่าเป็แขกในวานวันเกิด ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออก จากนั้นเสียงของัน้อยแสนใสซื่อก็เปล่งออกมา
"ขอบคุณที่มางานวันเกิดของยูฟี่นะคะ ยูฟี่ดีใจที่สุดเลย แต่ต้องจากลากันแล้ว เพราะหนูต้องไปทักทายแขกตัวอื่นๆ ด้วยค่ะ ขอให้แขกทุกตัวในที่แห่งนี้มีความสุขกับงานวันเกิดของหนูต่อไปนะคะ ลาก่อน"
พอพูดจบ ยูฟี่ก็เดินลงจากเวทีทันที ซึ่งหมายความว่าบรรลุจุดประสงค์ในการรวมตัวนี้แล้ว กิ้งก่าทุกตัวสามารถกลับไปนอนพักผ่อนได้ตามอัธยาศัย แต่ยังไม่มีใครกลับไปเพราะยังงุนงงกับสถานการณ์เมื่อครู่กันอยู่
เธอลืมเปิดไมค์โครโฟน อันที่จริงไม่รู้ด้วยซ้ำมันคืออะไรกันแน่
กระนั้นัน้อยก็ไม่กลับไปแก้ไขความผิดพลาด เอาแต่รีบเร่งบริวารทั้งหลายเพื่อทำในสิ่งที่้า ไม่ฟังคำเตือนของพวกเขาเลยว่าการปราศรัยเมื่อครู่มีความผิดพลาด ทว่าก็ยังไม่หยุด จนกระทั่งเดินทางมาถึงสนามบิน ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่รู้เื่อะไรเลยเกี่ยวกับสนามบิน
"ไปไหนกันดีอะ" ยูฟี่ถามบริวารรอบกาย
"ฮะ!?" พวกเขาเอ๋อแดกไปสักพัก แผนการเดินทางไม่ได้ถูกกำหนดไว้หรือ?
สิ่งที่ัน้อยอยากทำมีเพียงการเดินทางไปต่างแดนเท่านั้น เพื่อตามหาเพื่อนๆ และพ่อแม่ที่อาจหลบซ่อนอยู่บนดาวดวงนี้ แต่ไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะไปที่ไหนก่อน จึงให้กิ้งก่าตัวอื่นช่วยคิดด้วย เพราะอย่างไรกิ้งก่าในท้องถิ่นย่อมรู้ดีกว่าัจากต่างดาว
"นี่ค่ะ หนังสือแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว" บริวารสาวคนหนึ่งยื่นหนังสือแก่กษัตริย์
ยูฟี่รับมาเปิดอ่าน พลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ ส่วนบริวารก็ต้องยืนรอตามระเบียบ แต่เพียงสถานที่ท่องเที่ยวแห่งแรกที่หนังสือแนะนำ มันก็กุมหัวใจของัน้อยไว้อยู่หมัด จนต้องเอ่ยปากบอกบริวารอย่างรวดเร็ว
"ยูฟี่จะไปเยอรมัน"
ความ้าของเธอคือสิ่งสำคัญที่สุด บริวารหลายคนวิ่งไปหาเครื่องบินส่วนตัวคุณภาพดีที่สุดในสนามบินแห่งนี้ ซึ่งกว่าจะหาเครื่องบินมาได้ก็เสียเวลาไปครึ่งชั่วโมง ทว่าปัญหามันไม่ได้หมดเพียงเท่านี้ อีกทั้งปัญหานี้ยังเกิดจากตัวยูฟี่เองด้วย
"นั่นมันอะไรอะ นึกว่าจะต้องนั่งเรือไปซะอีก ที่นี่ไม่ใช่ท่าเรือเหรอ?" ยูฟี่เอียงคอด้วยความสงสัย
"เครื่องบินไงคะ เอ่อ...ยานพาหนะที่ทำให้เราบินบนฟ้าได้" บริวารสาวข้องใจกับสติปัญญาของาามาก
"บิน...อ้อ นั่นปีกที่ใช้สำหรับบินใช่ไหม ยูฟี่อยากขี่มันจัง" เธอดูดีใจกว่าเดิมเมื่อรู้ความจริง
"ท่านไม่ต้องขี่หรอกค่ะ ท่านแค่นั่งสบายๆ ก็พอ และการขับเครื่องบินเป็งานของผู้เชี่ยวชาญนะคะ"
"อือ...งั้นเหรอ"
ยูฟี่เดินตามบริวารขึ้นเครื่องบินไป แต่ก็ต้องใกว่าเดิม
"เดี๋ยวๆ เราต้องไปนั่งบนหลังมันไม่ใช่เหรอ พวกคุณกล้าผ่าท้องมันได้ยังไงคะ มันอุตส่าห์มาช่วยเรานะคะ"
ัน้อยใใหญ่เมื่อรู้ว่าต้องเข้าไปข้างในเครื่องบิน ทั้งยังไม่ยอมเข้าไปในตัวเครื่องบินด้วย เธอจินตนาการถึงเครื่องในของสิ่งมีชีวิตตัวั์นี้ไว้รอแล้ว มันต้องน่าขยะแขยงมากแน่ ยูฟี่ไม่เคยไปล่าเหยื่อกับครอบครัวเลยเพราะเหตุนี้
"มันเป็เครื่องจักรนะคะ มันไม่มีชีวิต เราไม่ได้ผ่าท้องมันค่ะ" บริวารสาวตัวเดิมอธิบาย
"จริงอะ…" ัน้อยหรี่ตามองเครื่องบินอย่างตั้งใจ
เพราะในยุคที่เธอยังไม่หลับไปนาน 4,000 ปี คำว่าเครื่องจักรยังไม่แพร่หลายนัก แน่นอนว่ายังไม่มีการประดิษฐ์เครื่องบินขึ้นด้วย อีกทั้งที่นี่คือดาวดวงอื่น เทคโนโลยีย่อมแตกต่างกับดาวตัวเองอยู่แล้ว
สุดท้ายยูฟี่ก็ต้องยอมเข้าไปข้างใน มันไม่มีเครื่องในน่าขยะแขยงอย่างที่คิดไว้ ค่อนข้างหรูหราเลยด้วยซ้ำ มีเก้าอี้นุ่มๆ เครื่องดื่มเย็นๆ ที่ขาดไม่ได้สำหรับาาองค์ใหม่คือเค้ก ทำให้ยอมเชื่อแล้วว่าเครื่องบินไม่ใช่สิ่งมีชีวิต จึงสั่งให้รีบออกเดินทางโดยทันที
"ง่ำๆ นี่เป็วันเกิดที่ดีที่สุดเลย" เธอชักชอบเค้กของที่นี่แล้ว
8 ชั่วโมงต่อมา
"อุบ...น...นี่เป็วันเกิดที่แย่ที่สุดเลย" ยูฟี่ปิดปากพูดออกมาอย่างทรมาน
เพราะไม่เคยขึ้นเครื่องบินหรือยานพาหนะใดๆ มาก่อนจึงไม่รู้เื่การทรงตัวที่ดี การเมาเครื่องบินก็สามารถเกิดขึ้นได้ง่ายๆ เหล่าบริวารก็ต้องมาคอยดูแลาาตัวน้อยอย่างช่วยไม่ได้ สีหน้าเธอดูไม่ดีเลยหลังลงจากเครื่องบิน
ออกตัวตอนกลางดึกก็มาถึงในตอนเช้าพอดี อย่างน้อยก็มาถึงเยอรมันตามที่หวังแล้ว แต่ปัญหาที่ตามมาคือต้องรับมือกับเหล่ากิ้งก่าจากต่างแดน พวกเขาจัดการต้อนรับาาจากประเทศงานวันเกิดอย่างยิ่งใหญ่ ตอนลงจากเครื่องมาก็พบพรมแดงปูไว้รอด้วย โดยมีประชาชนชาวเยอรมันยืนล้อมรอบขนาบพรมแดงยาวเหยียดเลย
จากนั้นก็มีกิ้งก่าหัวล้านกับกิ้งก่าสาวสวยเดินมาหา ทั้งคู่เดินบนพรมแดงเช่นเดียวกัน ไม่ได้ยืนอยู่นอกพรมแดงเหมือนประชาชนทั่วไป ทั้งฝ่ายชายยังสวมชุดสูทหรู ฝ่ายหญิงใส่เดรสกับเครื่องประดับราคาแพงเต็มตัว บ่งบอกว่าสองตัวนี้ไม่ได้มีฐานะธรรมดา ซึ่งยูฟี่จะได้รู้จักทั้งคู่ในวินาทีต่อมานี้เอง
"โอ้ ท่านคือเ้าของงานวันเกิดคนใหม่ซีนะ ยินดีที่ได้พบ ฉันคือพระาาของเยอรมันเอง" กิ้งก่าหัวล้านเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
"ดิฉันพระราชินี เยอรมันขอต้อนรับท่านพร้อมคณะ" กิ้งก่าสาวสวยหน้านิ่งไปหน่อยเหมือนไม่เต็มใจ
ัน้อยที่พึ่งลงจากเครื่องบินมานั้นแทบไม่มีแรงเดินอยู่แล้ว พร้อมอ้วกได้ตลอดเวลาเลยด้วยซ้ำ ที่ไม่อ้วกออกมาเพราะไม่้าให้ใครเห็นความอ่อนแอตามประสาเด็กๆ จึงไม่พร้อมนักสำหรับการพบหน้าใครนอกจากบริวารที่คอยดูแล และเมื่อได้ยินคำพูดของาาจากเยอรมันก็อดตอบโต้ไม่ได้
"ยูฟี่...เป็เ้าของงานวันเกิดมาั้แ่แรก" เธอยืนประจันหน้ากับอีกฝ่ายและเงยหน้ามองตรงๆ
"ฮ่าๆๆๆ ให้มันเป็อย่างนั้นก็ได้ เรารับได้กันอยู่แล้ว" าาเยอรมันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"ยูฟี่น่ะ...อ๊อก!" ยูฟี่ทนไม่ไหว จึงอ้วกออกมาทันทีต่อหน้ากิ้งก่ามากมาย
การอยู่ในสถานที่ที่แออัดไปด้วยกิ้งก่ามากมายย่อมไม่สามารถบรรเทาอาการเมาเครื่องบินของยูฟี่ได้ อ้วกจึงเลอะทั่วตัวคู่สนทนาอย่างาาแห่งเยอรมัน ซึ่งการกระทำนี้ควรจะมีจุดจบที่น่าขำขัน สามารถให้อภัยกันได้ ทว่ามันคือจุดเริ่มต้นของา
ซู่ ซู่ ซู่
"อ๊ากกกกกกกก! ช่วยด้วยยยย! ฉัน...ฉันจะละลายแล้ว! อ๊ากกกกกกกกกก!" กิ้งก่าหัวล้านร้องโหยหวนอย่างทรมาน
อ้วกของัน้อยเป็กรดร้ายแรง สามารถละลายได้กระทั่งโลหะ
"นั่นไม่ใช่กิ้งก่าแล้ว อาวุธชีวภาพชัดๆ"
"นั่นต้องเป็การประกาศาแน่เลย"
"เธอฆ่าาาของพวกเรา ตายอย่างน่าสังเวชเลยด้วย"
"ทั้งที่ประเทศเรามีความสัมพันธ์อันดีมาตลอด 120 ปีแท้ๆ กล้าหักหลังกันยังงี้ได้ไง"
"ประเทศงานวันเกิด้าาสินะ"
"ในเมื่อมาหยามด้วยการฆ่าาาของพวกเราถึงที่นี่ จะปล่อยให้กลับไปไม่ได้แล้ว"
"จับเธอ! จับเธอ!"
ประชาชนชาวเยอรมันต่างวิ่งเข้ามาหายูฟี่เพื่อทำการแก้แค้นอย่างไม่คิดชีวิต ทำให้เธอต้องหนีไปโดยให้บริวารคอยถ่วงเวลาเอาไว้ แต่จะไปทำร้ายประชาชนประเทศอื่นก็ไม่ได้ จึงทำได้เพียงห้ามปรามในขณะที่อีกฝ่ายกะเอาถึงตาย ัน้อยตกอยู่ในสถานการณ์คับขันเสียแล้ว
"โฮฮฮฮฮฮฮ เธอฆ่าผัวดิฉันทำไม รถก็ยังผ่อนไม่หมดเลย แล้วใครจะจ่ายให้ล่ะทีนี้ โฮฮฮฮฮฮ"ราชินีร้องห่มร้องไห้จะเป็จะตาย เข่าทรุดลงไปกอดร่างสามีที่นอนกับพื้น
"ฉ...ฉันยังไม่ตาย พา...ฉ...ฉันไปหาหมอ...ฉ...ฉัน…" าาแห่งเยอรมันในอ้อมกอดพยายามเอ่ยออกมาทั้งที่อ้วกกำลังละลายร่างกาย
"โฮฮฮฮฮฮฮ ดิฉันได้ยินเสียงเขาจากบน์ เขาบอกว่าความศรัทธาไม่มีวันตาย" กิ้งก่าสาวสวยอยู่ท่ามกลางประชาชนที่ส่งเสียงดังไปหมด จึงได้ยินไม่ชัด
"โอ๊ยยยย…" คราวนี้กิ้งก่าหัวล้านโอดโอยเพราะอย่างอื่นมากกว่า
ส่วนยูฟี่ขึ้นมาบนเครื่องบินอีกครั้งโดยล็อกตัวเองไว้ข้างใน ตอนแรกก็คิดว่าจะให้กัปตันพาหนีไป แต่ประชาชนต่างก็มาขวางทางเครื่องบินเอาไว้ ทำให้เธอไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย จึงต้องกลับมาฉุกคิดว่าควรทำอย่างไร
"ในเมื่อแขกไม่ชอบยูฟี่ งั้นก็...ฟู่วววววว" เธอเป่าฟองสบู่ใหญ่ๆ ออกมา
จากนั้นยูฟี่ก็ก้าวเข้าไปในฟองสบู่ แล้วบังคับให้มันลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าทะลุหลังคาเครื่องบินท่ามกลางสายตาของหลายๆ ฝ่าย ัน้อยเลือกหนทางที่ทุกตัวคาดไม่ถึง อีกทั้งทางเลือกนี้ยังต้องละทิ้งสิ่งที่ต้องทำไปด้วย
ยูฟี่แก้ปัญหาโดยการหนีออกไปจากดาวดวงนี้
(จบตอน)
เป็หวัด+ี้เีอะ เลยไม่ได้ลง
294
