เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังก้องไปทั่วหุบเขาเล็กๆ
ฝุ่นดินคละคลุ้งขณะที่กลุ่มของเซียฉินกำลังรุมล้อมสัตว์อสูรระดับสองขั้นกลาง —"หมีเกราะหิน"
“มันเร็วผิดปกติ!”หงเทียนสบถ เสี้ยววินาทีก่อนจะโดนกรงเล็บตะปบ
ฉู่เหยียนะโเข้าแทนทันเสียงโลหะกระทบดัง เคร้ง!
หอกของเขาปัดกรงเล็บไปได้เพียงเล็กน้อย
“หันซ้าย!ด้านหลังมันเปิด!” ไป๋อี้หานะโพร้อมพุ่งเสียบกระบี่เข้ากล้ามเนื้อสีเทาแข็ง
เืสีคล้ำพุ่งกระเซ็นหมีอสูรร้องคำรามและกระหน่ำโจมตีหนักขึ้น
เซียฉินยังอยู่แนวหลัง คอยช่วยโจมตีด้วยกระบี่
และเตรียมเข้าไปช่วยเพื่อนตอนที่าเ็ด้วยสมุนไพร
—
???? ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้น
“โฮ่~ เ้าเด็กน้อยทั้งหลายยังมีแรงกันอีกหรือ?”
เสียงเย้ยหยันคุ้นเคยของ หยูซ่งดังขึ้น
กลุ่มของเขา 5 คน ปรากฏจากเงาไม้มองลงมาอย่างไม่เกรงใจ
เสี่ยวเหวิน หัวเราะพลางหาว
“หมีแค่นี้ ยังต้องรุมอีกเหรอ น่าสมเพช”
หงเทียนหันขวับ ดวงตาแดงเรื่อ “ไม่ต้องให้พวกเ้าช่วยข้าจะล้มมันให้ดูเดี๋ยวนี้แหละ!”
“ข้าไม่ได้พูดว่าข้าจะช่วยนิ”เสี่ยวเหวินหัวเราะหยัน
เซียฉิน ชำเลืองมองกลุ่มนั้น แต่ไม่พูดอะไรเพียงจดจ่อกับการประสานกลยุทธ์ให้เพื่อนต่อสู้
—
???? เสี้ยววินาทีหนึ่งระหว่างที่หมีอสูรกำลังสะบัดหลี่เหยินออกจากตัว
ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งฝ่าอากาศลงมา!
ฟิ้วววววววว—
แต่ไม่พุ่งใส่หมี...
มันพุ่งเฉียงเข้าแขน เซียฉิน อย่างแม่นยำ!
ฉู่เหยียน หันขวับ “เซียฉิน!!”
เซียฉินทรุดฮวบลงทันที ใบหน้าซีดเผือด
ไป๋อี้หานหันขวับมองต้นทางลูกธนู“ใครยิง!?”
หยูซ่งรีบยกมือขึ้น “อา ข้าขอโทษ!ลูกธนูของข้ายิงพลาด ข้าแค่จะช่วย!”
สีหน้าเขาดูใแต่ในดวงตา...กลับแฝงรอยบางอย่าง
ฉู่เหยียนคำราม “ช่วยบ้าอะไรยิงกลางหลังพวกข้า?”
เสี่ยวเหวินแกล้งทำหน้าใ“แค่พลาดจริง ๆ นะ”
หงเทียนปรี่จะเข้าไปทันทีแต่ไป๋อี้หานยกมือกันไว้
“ตอนนี้...ต้องช่วยเซียฉินก่อน”
—
เซียฉินกัดฟันแน่น ดวงตาเริ่มพร่ามัวมือสั่น แต่ยังไม่หมดสติ
ริมแผลเริ่มมีสีม่วงคล้ำจาง ๆ — ไม่ใช่แค่ลูกธนูธรรมดา
“พิษ...” เขาพึมพำ
ฉู่เหยียนตาแดงก่ำ“ข้าไม่ปล่อยพวกมันแน่!”
“ใจเย็นก่อน!”ไป๋อี้หานพูดเสียงเย็น “ถ้าเราตอบโต้ตอนนี้ จะกลายเป็ความผิดเรา — จำกฎสำนัก”
หงเทียนกัดฟัน “แล้วจะทำยังไง?”
เซียฉินยกมือช้า ๆ ควานหาถุงสมุนไพร
“ให้...ใบกลีบม่วงกับรากเหอเซียน...บดรวมกัน...ทา…”
หลี่เหยินรีบทำตามคอยปรุงยาอย่างลนลาน
ไม่นานพิษเริ่มลดลงสีหน้าเซียฉินดีขึ้นเล็กน้อย แต่ยังอ่อนแรง
—
หยูซ่งและพรรคพวกยังยืนมองอยู่ห่าง ๆก่อนเสี่ยวเหวินจะพูดเบา ๆ
“เสียดาย ยิงไม่เข้ากลางหลัง…”
หยูซ่งแค่นเสียง “ครั้งหน้าจะไม่พลาด”
—
สิ้นเสียงบทสนทนาอันเ็า
ลมเย็นเริ่มพัดผ่านป่าอีกครั้ง...
กลิ่นเืและกลิ่นพิษยังไม่จางหาย
และไฟในใจของกลุ่มเซียฉิน...ก็เริ่มลุกโชนเงียบๆ แล้ว
816
