หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        ณ เมืองอวิ๋นเมิ่ง

        ภายในวังหลวง

        สนมซูกำลังรอให้บุตรชายของนางเดินทางเข้าวังเพื่อทานอาหารกลางวันด้วยกัน

        ข่าวที่นางได้ยินมาวันนี้ทำให้นางกังวลใจยิ่งนัก

        เด็กคนนี้ดื้อรั้นจริงๆเหตุใดถึงชอบลงมือโดยไม่ปรึกษานางก่อน?

        หากก้าวผิดเพียงก้าวเดียวข้างหน้าอาจเป็นเหวลึกก็ได้ เหตุใดถึงไม่รู้จักไตร่ตรองให้ดี?

        ‘ข้าควรทำอย่างไรเพื่อให้เจ้าปราศจากความกังวลไปตลอดชีวิต?’

        นางกำลังกังวลมาก

        ตอนที่นางอยู่ในจวนเสนาบดีนางมักเอาชนะเย่ฮูหยินได้เสมอ แต่เมื่อเข้ามาอยู่ในวัง ผู้คนรอบตัวก็เพิ่มขึ้นยิ่งไปกว่านั้นหญิงงามก็พบได้ทุกที่

        เป็นเวลากว่าสองเดือนแล้วที่ฝ่าบาทไม่ได้ถามถึงนางแม้แต่คำเดียวยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเสด็จมาที่ตำหนักของนางเพื่อร่วมทานอาหารหรือพักผ่อนสักคืนเลย

        นางไม่อยากคิดเรื่องนี้

        ฝ่าบาทเปลี่ยนไปมากจริงๆ

        ตอนนี้นางมีเพียงเด็กคนนี้เท่านั้น

        สิ่งที่นางทำได้คือปกป้องเด็กคนนี้ให้ดี

        ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่เหลือนางไม่กล้าคาดหวัง

        ‘เมื่อก่อนข้าหวังว่าบุตรชายของข้าจะได้สืบทอดตำแหน่งของบิดาถึงอย่างไรเขาก็เป็นบุตรชายที่บิดาโปรดปรานที่สุด’

        อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าวังแล้วเย่เช่อกลับได้รับตำแหน่งอ๋องอวิ๋นเมิ่ง

        ทุกคนรู้ว่าตำแหน่งอ๋องอวิ๋นเมิ่งอยู่ห่างจากตำแหน่งไท่จื่อเพียงก้าวเดียวถึงอย่างไรบุตรชายของนางก็ได้เป็นองค์ชายเหยียนแล้ว แต่ต่อให้นางเกลี้ยกล่อมอย่างไรเขาก็ยังคงดื้อรั้น

        เดิมทีเขาสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบและมีความสุขในตำแหน่งองค์ชาย

        นางเคยพูดคุยกับเขาหลายครั้งแล้วแทบทุกครั้งนางจะบอกเป็นนัยๆ ว่าอย่าคิดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ 

        แต่เห็นได้ชัดว่าคำพูดของนางไม่มีผล

        นางควรทำอย่างไร?

        นางควรเกลี้ยกล่อมให้เขาใช้ชีวิตอย่างสงบ

        หรือควรเกลี้ยกล่อมให้เขาวางมือโดยเร็วที่สุด?

        นางควรเลือกทางไหน?

        สนมซูกำลังสับสน

        ขณะที่นางกำลังใช้ความคิดนางกำนัลก็เดินเข้ามากระซิบบางอย่างที่ข้างหู

        ทันใดนั้นอารมณ์ของนางก็ย่ำแย่ลงทันที

        ปรากฏว่าสนมเซี่ยกำลังตั้งครรภ์!

        ไม่ว่าจะเป็นเรือนหลังของจวนเสนาบดีหรือวังหลังไม่มีอนุหรือสนมคนใดตั้งครรภ์มาหลายปีแล้ว

        นี่ถือเป็นลูกคนที่สามของฝ่าบาท

        ‘ฝ่าบาทคงมีความสุขมากใช่หรือไม่?’

        บุตรชายของนางจะทำอย่างไรหากรู้เรื่องนี้?

        พวกเขาต้องแข่งขันกันอีกหรือไม่?

        สุดท้ายแล้วนางควรทำอย่างไร?

        ‘เหยียนเอ๋อเจ้าต้องการมีชีวิตแบบใดกันแน่?’

        ทันใดนั้นสนมซูก็ตระหนักว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมานางไม่เคยรู้สึกสิ้นหวังเช่นนี้มาก่อน

        สิ่งที่ควรจะเป็นของเหยียนเอ๋อจะถูกแย่งชิงไปหรือไม่?

        อีกสองปีนับจากนี้เหยียนเอ๋อจะได้เป็นใหญ่หรือไม่?

        นางควรทำอย่างไรเพื่อให้เขาได้อยู่ที่นี่ตลอดไป?

        ดูเหมือนว่ามีหลายอย่างที่นางต้องวางแผนเพื่ออนาคตของเขา

        เมื่อคิดเช่นนี้นางก็รู้สึกว่าท้องฟ้ากำลังมืดมนลงเรื่อยๆ

        เมื่อเย่เหยียนก้าวเข้ามาเขาก็ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงว่า “เสด็จแม่เป็นอย่างไรบ้าง?”

        สนมซูยิ้มและกล่าวว่า “ก็เหมือนทุกวันเพียงแต่คิดถึงเจ้ามากเท่านั้น เจ้าไม่ค่อยมาหาแม่เลย”

        เย่เหยียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ปกติเหยียนเอ๋อก็มาทุกวันไม่ใช่หรือ? เสด็จแม่มีอะไรอยากพูดคุยหรือไม่?”

        สีหน้าของสนมซูเปลี่ยนไป“เจ้าช่วยอธิบายให้แม่ฟังทีว่าเกิดอะไรขึ้น”

        เย่เหยียนรู้สึกงุนงง“เสด็จแม่หมายความว่าอย่างไร?”

        สนมซูกล่าวเสียงต่ำ “แม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ชายแดนเหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้?”

        จู่ๆสีหน้าของเย่เหยียนก็เปลี่ยนไป เขากล่าวว่า “เสด็จแม่กำลังกล่าวเรื่องอะไร?เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเหยียนเอ๋อแม้แต่น้อย”

        สนมซูไม่สนใจคำกล่าวของบุตรชายนางถามต่อว่า “บอกแม่ทีว่าเจ้าคิดอะไรอยู่?”

        ทันใดนั้นเย่เหยียนก็คุกเข่าลงเขาโขกศีรษะพร้อมกับกล่าวว่า “เสด็จแม่ต้องเชื่อใจเหยียนเอ๋อ บุตรชายของท่านย่อมไม่ทำเรื่องอุกอาจเช่นนั้นเป็นอันขาด”

        สนมซูพยุงบุตรชายให้ลุกขึ้นยืนด้วยความลำบากใจก่อนจะกล่าวว่า“เหยียนเอ๋อ แม่ย่อมเชื่อใจเจ้า แต่เจ้าต้องบอกแม่ก่อนว่าเจ้าคิดอะไรอยู่?”

        เย่เหยียนก้มหน้าลงและไม่กล่าวอะไร

        สนมซูกล่าวต่อว่า“อันที่จริงแม่หวังเพียงให้เจ้ามีชีวิตที่สงบและมีความสุข เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่?”

        เย่เหยียนเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ“เสด็จแม่ แต่ที่ผ่านมาท่านไม่ได้กล่าวเช่นนั้นกับเหยียนเอ๋อ”

        สนมซูรู้สึกอึดอัดอยู่พักหนึ่ง

        เดิมทีการไม่ได้รับความรักจากฝ่าบาทก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้นางทนไม่ได้แต่วันนี้นางกลับต้องเผชิญกับคำตำหนิจากบุตรชายอีก

        สนมซูอดไม่ได้ที่จะเสียใจ

        “แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเจ้าไม่รู้หรือว่าสนมเซี่ยกำลังตั้งครรภ์? แม่หวังว่าเจ้าจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและไม่ตกอยู่ท่ามกลางข้อพิพาทที่ไร้ความสงบสุขเหล่านี้”สนมซูกล่าวอย่างเศร้าสร้อย

        เสียงของนางแผ่วเบามาก

        บุตรชายคนนี้เป็นบุตรเพียงคนเดียวของนางเขาย่อมเป็นความหวังสุดท้ายในชีวิตของนาง

        แต่เหตุใดทุกอย่างในชีวิตของเด็กคนนี้ถึงไม่เป็นไปตามที่นางเคยคาดคิดเอาไว้?

        ในอดีตนางหวังว่าเด็กคนนี้จะก้าวเข้าสู่เส้นทางขุนนางและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดเช่นเดียวกับบิดาของเขา

        หลังจากเข้าวังมานางย่อมคิดอยู่แล้วว่าสักวันหนึ่งนางจะได้ปกครองวังหลัง

        แต่ต่อมาเมื่อความรักความโปรดปรานจากฝ่าบาทจืดจางลงนางก็หวังเพียงให้บุตรชายได้ใช้ชีวิตอย่างสงบและมีความสุข

        อยู่ห่างจากข้อพิพาทที่ไม่จบสิ้นเหล่านั้น

        หัวใจของมารดายิ่งใหญ่ดุจมหาสมุทร

        ทันใดนั้นเย่เหยียนก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของผู้เป็นมารดา

        เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสนมเซี่ยที่มีอายุมากกว่าเขาเพียงไม่กี่ปีตั้งครรภ์แล้วตอนนี้ดูเหมือนนางจะเป็นสนมที่ฮ่องเต้โปรดปรานที่สุด

        ถ้านางมีลูกสถานการณ์ของเขากับมารดาจะยิ่งลำบากกว่านี้ใช่หรือไม่?

        ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจความคิดของผู้เป็นมารดาแล้ว

        “เสด็จแม่ต้องเชื่อใจเหยียนเอ๋อเหยียนเอ๋อจะมีชีวิตที่ดีแน่นอน”

        ...

        ในภูเขาท่ามกลางป่าทึบ ดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้นได้ไม่นาน

        รองเท้าและถุงเท้าของอวิ๋นจื่อเปียกชื้นกลิ่นของมันทำให้นางเริ่มหมดความอดทน แสงแดดยามเช้าและความชื้นจากน้ำค้างทำให้ร่างกายเหนียวเหนอะหนะและไม่สบายตัว

        ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าป่าแห่งนี้จะไม่มีที่สิ้นสุด

        ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะออกไปได้?

        ไม่มีใครตอบได้

        อวิ๋นจื่อรู้สึกอึดอัดมาก

        ในที่สุดหลังจากคำนวณเส้นทางที่เดินมานางก็กล่าวขึ้นว่า 

        “เราพักก่อนดีหรือไม่ซูเจิน?”อวิ๋นจื่อถามอย่างเขินอาย

        ซูเจินกล่าวว่า “รีบเดินต่อในขณะที่ยังเช้าอยู่เถอะ”

        “คนที่รู้วิชากระบี่ก็เป็นมนุษย์เหมือนกันซูเจินข้าอยากพักสักหน่อย” อวิ๋นจื่อพูดด้วยท่าทีขุ่นเคือง

        หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย แต่เสียงเกือกม้าค่อยๆเงียบลงแล้ว

        นี่ทำให้อวิ๋นจื่อรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

        ดูเหมือนว่าจิตใต้สำนึกของนางจะต้องการหลีกหนีจากฝูงชนโดยเฉพาะฝูงชนที่นางไม่รู้ว่ามีเจตนาใด

        การหลบหนีออกจากเมืองอวิ๋นเมิ่งในครั้งนั้นช่างง่ายดายยิ่งนัก

        ทว่าการหวนกลับไปช่างยากเย็นเหลือเกิน

        แต่นางเป็นผู้เลือกเส้นทางนี้ด้วยตนเอง

        ไม่สินางไม่มีทางเลือกต่างหาก

        ‘ตระกูลอวิ๋น...ข้ากลับมาแล้ว’

        ‘เมืองอวิ๋นเมิ่ง...ข้ากลับมาแล้ว’

        จู่ๆเรื่องประหลาดก็เกิดขึ้น หมอกเริ่มรวมตัวกันอย่างหนาแน่น

        ดูเหมือนว่ามีพลังบางอย่างคอยควบคุมมันอยู่

        แต่อวิ๋นจื่อและซูเจินที่กำลังเดินตรงไปข้างหน้าไม่ได้ตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลงนี้เลย