The lost Child
เด็กชายลืมตาตื่น
เด็กชายผมสีเงิน เงางามราวกับแร่แพลทินัม ดวงตาสีน้ำเงินแซฟไฟร์ ได้มองไปรอบ ๆ สถานที่ ที่เต็มไปด้วยไม้สนสูงใหญ่ราวกับผืนป่าทางตอนใต้ของอาณาจักรแวนเดล เด็กชายรู้สึกมึนงง และปวดหัวในเวลาเดียวกัน ก่อนหน้าที่จะตื่น เขาจำได้ลางๆว่ารอบ ๆมันเป็ทุ่งหญ้าเขียวขจีทอดยาวสุดจะมองเห็น
เด็กชายเดินไปตามทางที่มีกรวดราดยาวเป็หลายกิโล เขาเดินมาระยะนึงจึงเห็นโรงเตี๊ยม มันดูเก่าแก่และชวนดึงดูดให้เข้าไปลิ้มรสบางสิ่ง มีป้ายเก่าๆเขียนไว้ว่า โรงเตี๊ยมเฮอร์ราฟ “นั้นคงเป็ชื่อของที่นี้ซินะ เฮอร์ราฟงั้นเรอะ”
เด็กชายเดินเข้าไปผ่านประตูไม้รวดลายนกฮัมมิ่งเบิร์ด เห็นชายหนุ่มยืนอยู่หลังบาร์ ผมทองสลับดำ มีเคราหยิกยาว รูปร่างคล้ายนักรบไวกิ้งทางตอนเหนือ เด็กชายคิดในใจว่า คงไม่ใช่หรอก คงเป็แค่พวกบ้านักรบเท่านั้น บนผนังด้านหลังของชายหนุ่ม มีขวานสองด้าวแขวนไขว้กันอยู่ มันดูน่าเกรงขามสำหรับผู้มาใช้บริการโรงเตี๊ยมทีเดียว คงไม่มีคนบ้าที่ไหนกินแล้วไม่จ่าย ไม่งั้นขวานนั้นคงจะปักอยู่บนหัวแน่นอน
“ฮา ฮ่า ขอต้อนรับสู่โรงเตี๊ยมสุดวิเศษแห่งป่าไวด์วอร์ดข้า จา-นูเอล เฮอร์ราฟ จะเรียกข้าว่าเฮอร์ราฟก็ได้หนุ่มน้อย” เด็กชายสะดุ้งกับเสียงดุดันของเฮอร์ราฟเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อนมัน
“จา-นูเอลงั้นเหรอ เ้าเป็อะไรกับพวกจา-นูเอลที่อยู่หมู่บ้านแอร์โรว์-เลค กัน”
“แอร์โรว์-เลคงั้นเรอะ เป็ชื่อที่ข้าไม่ได้ยินมานาน ไม่ได้เป็อะไรกับพวกนั้นทั้งนั้น” เฮอร์ราฟพูดด้วยความหงุดเล็กน้อย ก่อนจะปรับอารมณ์กลับมา “เ้าชื่ออะไรหนุ่มน้อย”
“เวกซ์ ข้าชื่อเวกซ์”
เขาคิดในใจ เป็ชื่อที่แปลกดีจริง ๆ “แล้วเ้ามาทำอะไรเวกซ์ คงไม่ได้มากินอะไรใช่มั้ยละ” เด็กชายคิดดีใจ ที่เ้าเครานั้นถามตรงประเด็กสักที
“ที่นี้มันที่ในกัน” เวกซ์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น จากสีหน้าที่ดูเรียบเฉย
“ที่นี้เรอะ ก็ป่าไวด์วอร์ดทางตอนไหนของอาณาจักรแวนเดลยังไงละ เ้ามาที่นี้คนเดียวโดยไม่รู้ว่าป่าแห่งนี้มีสิ่งมีชีวิตอะไรอาศัยอยู่งั้นเรอะ” ชายหนุ่มถามด้วยความประหลาดใจ ที่เวกซ์ผ่านทางมาครบสามสิบสอง
“ก็ใช่ไง” เวกซ์ตอบด้วยความซื่อตรง
“แล้วเ้าจะเดินทางไปที่ไหนกัน เวกซ์”
“เออ……แล้วถ้าข้าเดินตามกรวดนั้น ยาวไป มันจะถึงอาณาจักรเรวาร์รินหรือเปล่า?”
เฮอร์ราฟมีสีหน้าที่ใอย่างมากเมื่อได้ยินชื่ออาณาจักรที่ล่มสลาย ที่เหลือเพียงแค่เื่เล่าแห่งนี้
“จะ...เ้า รู้จักอาณาจักรที่ล่มสลายไปกว่า 200 ปีด้วยเรอะ? อายุเ้าก็ยังดูไม่แก่เท่าไหร่เลยนะ”
“200 ปี!! เ้าว่ายังไงนะ.....” สีหน้าเด็กชายดูซีดลงทันใด เฮอร์ราฟเห็นได้อย่างชัดเจน
“แล้วนี้มันปีไหนกันเฮอร์ราฟ!!”
“1786 V.A ทำไมงั้นเรอะ” เด็กชายกลับมีสีหน้าเ็าอีกครั้งและเดินออกจากโรงเตี๊ยมโดยไม่พูดอะไร
“ข้านึกออกเล้วละ ก่อนข้าจะลืมตาตื่น”
100
