ตอน 16 ของผมคนเดียว
"เทาหานตั้ว!! ไอ้คนเล่ห์เลี่ยมนายไม่เคยจริงใจกับเธอเลยสักครั้งครั้งนี้นายกลับมาทำให้เธออับอายขายขี้หน้า!!" แจ้หลีจะเรียกใช้งานเธอแต่ไม่เห็นผิงหว่าน เขาเดินออกจากมาตามหาเธอ แต่ต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจประธานแจ้หลีหึงเงียบแทบตาย ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง พิงพนักพิงมองพวกเขาจากชั้นบน!
"ไม่ได้!! ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้!!"แจ้หลีสังเกตเห็นสายตาของพนักงานนับร้อยมองพวกเขาอย่างน่าสมเพชแจ้หลีคนนี้เป็ห่วงภาพลักษณ์ของเธอ เขารีบเดินลงจากชั้นบน ใช้โอกาสนี้หึงหวงและปกป้องผู้ช่วยพิเศษคนนี้เต็มที่
"ท่านประธานขอโทษค่ะ นี่เื่ส่วนตัวของฉัน ต่อไปฉันจะไม่ให้เกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีก" ผิงหว่านเห็นแจ้หลีเดินมา เธอเกรงใจมากเริ่มทำตัวไม่ถูก รีบผลักหานตั้วออกห่างโค้งคำนับขออภัยไม่หยุด
"ไม่ต้องทำแบบนี้หรอกผู้ช่วยผิงมันไม่ใช่ความผิดของคุณ!!" แจ้หลีพูดน้อยแต่ดูเท่
"ผิงหว่าน!! นี่คุณกล้าผลักผมเพราะไอ้คนๆนี้นะหรอคุณชอบมันใช่ไหม!! วันที่เราทะเลาะกันที่คอนโด ผมเห็นคุณขึ้นรถไปกับมัน!!"หานตั้วปากเปราะพูดจาไม่ดูสถานที่ ทำให้แฟนสาวของเขาอับอายมาก
"หานตั้ว!! นี่คุณพูดอะไร หยุดนะระหว่างฉันกับเขาแค่เ้านายเท่านั้น ทำไมคุณไม่ไว้หน้าฉันเลย!!"ผิงหว่านน้ำตาคลอ รีบวิ่งปาดน้ำตาหนีไป
"หึ!!! นายมันก็แค่ไอ้หมาขี้แพ้ หมดยุคของนายแล้วระวังตัวเองไว้เถอะ... แฟนของนายฉันจะดูแลเอง"แจ้หลีเดินเข้าหาใช้มือตบหัวไหล่ของเขาเบาๆสองสามทีทิ้งท้ายด้วยการกระซิบข้างหูด้วยประโยคที่เจ็บแสบหานตั้วเองทำอะไรไม่ได้ทำได้แค่กำกำปั้นแน่น
"เ้าหน้าที่!! ลากผู้ชายคนนี้ออกไปห้ามให้เขาเข้ามาที่นี่อีก!!" แจ้หลีเดินหันหลังไปแบบคนคลูออกคำสั่งแค่ประโยคเดียว เ้าหน้าที่นับสิบรุมลากตัวเขาออกไปให้พ้นหน้า
"จำเอาไว้ไอ้คนเลว !!ไม่ให้ฉันเข้าที่นี่ฉันก็ไม่เข้า แต่ฉันไม่ยอมปล่อยมือเธอง่ายๆแน่!!"หานตั้วะโกลับมายั่วโมโหแจ้หลี
"ชวนกง... ไปหาข้อมูลมาให้ผมว่าผู้ชายคนนี้ทำงานที่ไหน ผมจะไปซื้อที่นั่นและไล่เขาออกซะ "
"สิ่งที่ผม้าให้เขาเป็ที่สุด คือเป็ไอ้ขี้แพ้!!"แจ้หลีโคตรร้าย บทได้โหดก็ไม่แพ้ใคร
"ส่วนพวกคุณ เลิกนินทาคนของผมได้แล้วถ้าผมได้ยินใครพูดเื่นี้อีกแม้แต่คนเดียว ผมไล่ออก!! ไม่ว่าเหตุผลอะไรผมไม่สนใจ" แจ้หลีปกป้องเธอทุกทางจริงๆ
"ห้าม!! รังแกคนของผม!! "แจ้หลีออกกฎใหม่ด้วยตัวเอง
**********
"ผิงหว่าน... คุณโอเคไหม?" แจ้หลีขึ้นไปที่ดาดฟ้าเพื่อปลอบใจเธอ
"ฉันโอเคค่ะ ฉันไม่เป็อะไรคุณอย่าเข้ามานะคะ" ผิงหว่านอายมาก ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา
"ไม่ต้องกังวลหรอก ไม่มีใครกล้าพูดถึงเื่นี้อีก " แจ้หลีเดินเข้าโอบกอดเธอจากด้านหลังแบบไม่เกรงใจลูบหัวปลอบใจอย่างอบอุ่น
แค่กอดเดียวเท่านั้นผิงหว่านหันกลับมากอดกลับ ร้องไห้โฮออกมาไม่หยุด คล้ายๆว่าได้รับการปลดปล่อย
**********
เช้าวันต่อมา...ระหว่างที่ผิงหว่านเดินออกจากบริษัทเพื่อไปซื้อของใช้ส่วนตัวแต่เธอไม่รู้ว่าหานตั้วดักรอเธออยู่แล้ว
"ผิงหว่าน!! ผมคิดถึงคุณ ยกโทษให้ผมได้ไหม"หานตั้วะโออกมาจากมุมที่เขาหลบอยู่ ท่าทางเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากคนโรคจิตตามราวีเกาะแกะไม่เลิก จนผิงหว่านเริ่มรู้สึกรำคาญ
"หานตั้ว!! ทำไมคุณเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ฉันไม่เคยเห็นคุณเป็แบบนี้มาก่อน" หานตั้วเริ่มงี้เง้าไร้เหตุผลบังคับให้เธอลาออกจากที่นี่ เพื่อที่เธอจะได้ตีตัวออกห่างจากแจ้หลีกลับไปเป็คนที่ให้ความสำคัญกับเขาคนเดียวเหมือนเมื่อก่อน
"หานตั้ว เป็ไปไม่ได้หรอกได้ทำงานที่นี่เป็เหมือนความฝันของฉัน อีกอย่างระหว่างฉันกับเขาไม่มีอะไรทั้งนั้นคุณคิดมากเกินไป คุณช่วยไว้ใจฉันไม่ได้เลยหรือไง " ผิงหว่านเริ่มแข็งข้อทั้งที่เธอไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน!!
หานตั้วหมดหนทางจะข่มขู่กระทั่งเขายอมลงมือกับเธอเพื่อให้ทุกอย่างเป็ไปตามที่เขา้า
หานตั้วจิกหัวตบหน้าผิงหว่านหลายที!!
แน่นอนว่าแรงผู้หญิงสู้ผู้ชายไม่ได้
"ผมบอกแล้วใช่ไหม!!! ว่าให้ลาออกจากที่นี่ซะ!" หานตั้วไม่สนสายตาใคร ความชุลมุนนี้เริ่มเป็จุดสนใจกระทั่งเื่นี้ถึงหูแจ้หลี เขารีบวิ่งพรวดลงจากห้องทำงานวิ่งมาที่นี่ด้วยความร้อนใจ
"โถ่โว้ย!! ไอ้เศษสวะ !!กล้าทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง แกไม่คู่ควรกับความรักของเธอแม้แต่นิดเดียว"ทันทีที่แจ้หลีไปถึง เขารีบง้างหมัดซัดหน้าหานตั้วไม่ยั้ง จนเขาฟันร่วงก่อนจะพูดสั่งสอนและถอดเสื้อโค้ทผืนใหญ่คลุมตัวให้เธอ
ท่านประธานผู้เ็ากับคนทุกคนไม่ปล่อยผ่านให้เธอต้องเ็ป เขาอุ้มเธอขึ้นในอ้อมกอดพาเธอเข้าบริษัทแบบไม่สนทุกสายตา แจ้หลีเดินสับๆพาเธอขึ้นไปที่ห้องทำงานเขาทำแผลฟกช้ำให้เธอด้วยตัวเอง วินาทีนั้นสาวๆในออฟฟิศต่างอิจฉาผิงหว่านใจจะขาด
"ชวนกง !! ตกลงได้ข้อมูลมาหรือยังผมเริ่มจะทนไม่ไหวกับเขาคนนี้แล้ว"แจ้หลีเข้ากระชากคอชวนกงเร่งให้ไปจัดการซื้อบริษัทที่หานตั้วทำงานอยู่ให้เรียบร้อย
แจ้หลีโชว์แมนปกป้องเธอด้วยการเล่นงานหานตั้วแทนเธอให้ชีวิตของเขาย่อยยับเป็ร้อยเป็พันเท่าไม่เกินสองวันหลังจากที่หานตั้วบุกทำร้ายร่างกายเธอแจ้หลีซื้อบริษัทเล็กๆที่หานตั้วทำงานอยู่และไล่เขาออกซะ แค่นั้นยังไม่พอไม่ว่าหานตั้วจะไปสมัครงานที่ไหน แจ้หลีก็ตามไปซื้อบริษัทพวกนั้นและไล่เขาออกไปเรื่อยๆชนิดที่ว่า ชาตินี้ทั้งชาติไม่ให้ไอ้นี่ได้ผุดได้เกิด
ผิงหว่านดันไปได้ยินเื่นี้ตอนที่แจ้หลีคุยกับชวนกงเธอไม่พอใจมาก เธอคิดว่านี่เป็สิ่งไม่ถูกต้องและไม่ยุติธรรมกับหานตั้วอย่างแรงเพราะเธอเกลียดที่สุดคือการรังแกคนไม่มีทางสู้เธอเองไม่สนว่าที่ผ่านมาจะถูกหานตั้วทำให้เสียใจอะไรบ้างแต่เธอเลือกจะปกป้องเขาและยอมแตกหักกับแจ้หลี!!
"ผิงหว่าน... ใจเย็นๆลงก่อนได้ไหมที่ผมทำไปทั้งหมดก็เพื่อคุณ " แจ้หลีพยายามจะอธิบายและรั้งเธอเขากอดเธอจากด้านหลังแน่นแต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้เธอเปลี่ยนใจ
"ปล่อยมือค่ะแจ้หลียังไงคุณกับฉันก็แค่หัวหน้ากับลูกน้อง " ผิงหว่านพูดซะแจ้หลีจุกอกกระทั่งเขายอมคลายมือออกจากเธอ
ผิงหว่านเดินหันหลังให้เขาเข้าห้องปิดประตูกระแทกอย่างแรง ตลอดทั้งคืนนั้นแจ้หลีเลือกไม่รบกวนเธอเพราะ้าให้เธออยู่กับตัวเองให้ได้มากที่สุด คิดทบทวนกับตัวเองให้ดีแต่นั่นมันดันเป็ช่องโหว่ เปิดโอกาสให้เธอคิดฟุ้งซ่านมากกว่าเดิม
ผิงหว่านรีบเก็บเสื้อผ้าข้าวของทั้งหมดแอบออกจากคอนโดของแจ้หลีในคืนนั้น ลากกระเป๋าใบใหญ่กลับคอนโดตัวเองกะทันหัน
**********
"โถ้เว้ย!! นี่มันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้น!!" หานตั้วเริ่มสุขภาพจิตย่ำแย่กระทั่งเขาเริ่มบ้า คลุ้มคลั่งทำร้ายข้าวของจนของในคอนโดพังเละกระทั่งนิติบุคคลต้องเร่งแจ้งเื่ให้กับผิงหว่านทราบเพราะคอนโดห้องนั้นเป็ชื่อเธอ
ั้แ่นั้นเป็ต้นมาเผื่อความอยู่รอดของชีวิต เทาหานตั้วเริ่มทำตัวเป็แมงดา ใช้ความหล่อให้เกิดประโยชน์หลอกล่อเอาใจผู้หญิงไปทั่ว หลับนอนกับคนพวกนั้นไม่เลือกหน้าเพื่อให้ได้เงินมาประทังชีวิต
ทันทีที่ผิงหว่านกลับถึงคอนโดเธอกลับต้องอึ้งจนตัวแข็ง พูดอะไรไม่ออกทั้งนั้นแม้กระทั่งกระเป๋าเดินทางหนักๆล้มทับเท้า เธอยังไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียวทั้งตัวและใจมันชา ชาไปหมด
สิ่งที่ผิงหว่านเห็นกับตาคือแฟนสุดที่รักของตัวเองที่เธอเฝ้าประคับประคองมานานหลายปีกำลังเล้ารักอันแสนร้อนแรงกับผู้หญิงอีกคนบนเตียงของเธอ
4K
