**คำเตือนสำหรับน้องๆ หนูๆ ที่อายุไม่ถึง18 ปีตอนพิเศษนี้อาจติดเรทนิดนึ่ง ข้ามได้ข้ามนะจ๊ะ**
“เรียกที่รักเลยเหรอ เร็วไปปะ”
“จะช้าหรือเร็ว ยังไงพี่ก็ต้องเรียกเราว่าที่รักอยู่ดีขอเรียกตอนนี้เลยละกัน”
เรียวปากบางของเธอเม้มเข้าหากันเป็รอยยิ้ม และไม่ได้พูดตอบโต้อะไร
“พี่พูดแค่นี้ทำไมต้องยิ้มด้วย เขินเหรอ”
เปรี้ยวจี๊ดใ เขารู้ได้ยังไงว่ากำลังยิ้มอยู่พอหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างเท่านั้นแหละ ก็พบชายหนุ่มยืนมองเธอจากนอกรั้วประตูบ้านเธอรีบเปิดประตูออกไปหาเขาทันที
“รู้ได้ยังไง ว่าบ้านเปรี้ยวจี๊ดอยู่ที่นี้”
“ก็ขับรถตามมา ง่ายจะตาย”
“ทำไมเปรี้ยวจี๊ดถึงไม่รู้แหละ”
ปังปังเดินเข้าไปใกล้เธอ ที่อยู่อีกฟากของรั้วเขาใช้นิ้วดีดไปที่กลางหน้าผากเธอหนึ่งที “โอ๊ยเจ็บนะ”
“ก็เพราะว่าเรามันบื้อแบบนี้ไงพี่ขับตามมาตั้งนานยังไม่รู้ตัวอีก ถ้าเป็โจรคงไม่เหลือละมั้ง”
หญิงสาวทำหน้ายู่ยี่ให้เขา
“หิวน้ำจัง ขอเข้าไปดื่มน้ำข้างให้บ้านหน่อยสิ”
เธอเปิดรั้วประตูให้เขาเดินเข้ามาอย่างง่ายๆและพาเขาเข้าไปนั่งพักอยู่ในบ้าน “นั่งรออยู่ตรงนี้ไปก่อนนะเดี๋ยวยกน้ำมาให้ ”
สักพักเธอเดินออกมาจากห้องครัว และวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ ”ดื่มน้ำนี้เสร็จ ก็รีบกลับบ้านเถอะ มันดึกแล้ว”
“ไล่เฉย พี่อุตส่าห์นั่งรอเราโทรหาอยู่ในรถตั้งนานเจอหน้ากันแปบเดียวก็ไล่พี่กลับซะแล้ว เสียใจจัง”
“ไม่ได้เจอกันวันนี้เป็วันสุดท้ายซะหน่อยอยากมาเมื่อไหร่ก็มาสิ ไม่ได้ห้าม”
เปรี้ยวจี๊ดมองแววตาที่เร้าร้อนของเขาแววตานั้นกลับทำให้เธอร้อนรุมซู่ซ่าไปทั้งตัว ขืนจ้องนานกว่านี้ มีหวัง...
“กลับบ้านไปได้แล้วผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสองมันไม่ดี”
“ไล่อีกแหละ พี่กลับก็ได้” เขาค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น และบังเอิญสะดุ้งตากับแมวอ้วนขนฟู่ที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาข้างหลังเธอ“เปรี้ยวจี๊ดเลี้ยงแมวด้วยเหรอ”
หญิงสาวแลมองลูกรักอย่างเอ็นดูและพูดตอบกลับไปว่าใช่ขณะที่เธอเผลอชายหนุ่มแอบจุ๊บแก้มเธอทีหนึ่ง และลุกเดินไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้เปรี้ยวจี๊ดเองก็ใอยู่ไม่น้อยไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้แทนที่เธอจะโกรธแต่กลับเขินหน้าแดงซะงั้น
“พี่ไปก่อนนะ พรุ่งนี้พี่ว่างจะมารับไปดูหนัง”
เขากำลังจะเดินออกจากประตูไปทว่าหญิงสาวรีบลุกขึ้นแล้วพูดตามหลังเขาไป“พี่แอบชอบเปรี้ยวจี๊ดั้แ่เมื่อไหร่”
ปังปังหยุดเดิน เขาหันหน้ากลับไปมองเธออีกครั้งพร้อมกับโชว์พวงกุญแจในมือให้เธอดู “จำสิ่งนี้ได้มั้ยตอนนั้นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยื่นส่งมาให้ มันเป็่เวลาสั้นๆที่ทำให้ใจของเด็กผู้ชายคนหนึ่งหวั่นไหวจนเกิดเป็ความรักโดยไม่รู้ตัว”
“พี่คือเด็กผู้ชายที่อยู่หน้าร้านสหกรณ์โรงเรียน？”
“ใช่เด็กคนนั้นคือพี่เอง”
แทนที่เขาจะเดินออกไป แต่กลับเดินเข้าไปหาเธออีกรอบเขาลูบแก้มเธออย่างทะนุทะนอมพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนไปว่า“เป็แฟนพี่เถอะนะพี่คิดว่าเราสองคนรู้จักกันมามากพอแล้ว ไม่จำเป็ต้องศึกษาดูใจกันก็ได้ถึงยังไงพี่ก็ไม่มีวันทำให้เปรี้ยวจี๊ดเสียใจอย่างแน่นอน อย่าให้พี่รอนานอีกเลยแค่นี้พี่ก็จะตายอยู่แล้ว”
ทว่าจู่ๆหญิงสาวเขย่งเท้ายื่นหน้าเข้าไปจูบที่ปากหนานุ่มของเขาอย่างละนุ่มและนั้นมันคือคำตอบของเธอที่พร้อมจะเปิดใจรับเขาเข้ามาในชีวิตทามกลางการจุมพิตอันเร้าร้อนของหญิงชายเหมือนอยากกระหายกันมานานทั้งคู่มีความสุขร่วมกันบนเตียงนุ่มๆ ของเธอ ร่างกายของคนทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงนัวเนียคลอเคลียอย่างดุเดือดเหมือนงูที่รัดกันเกลี่ยวชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธออย่างนักหน่วง ส่วนหญิงสาวเธอค่อยๆหลับตาลง เคลิมเคลิ้มไปกับจุมพิตที่เร้าอารมณ์ของเขาทรวงอกกว้างขาวผ่องของปังปังสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะ เวลานี้ทั้งคู่แนบชิดติดกันจนไม่เหลือช่องว่างให้อะไรได้สอดแทรกลอดผ่านเข้ามาเตียงของเธอสั่นไหวเป็ระลอกพร้อมกับเสียงครวญครางเบาๆ สงสัยคงยันเช้าแหละทุกคน 55+
เป็ไงแหละ จะไล่เขากลับบ้านสุดท้ายก็ไม่ได้กลับดีนะวันนี้ที่พี่เธอไม่อยู่ งั้นคง…แน่เลยส่งสารแต่น้องแมวเหมียวที่เอาแต่นั่งรอพวกเขาอยู่หน้าประตูห้อง
42K
