ศิษย์หลัก
“มีแววดี” อู๋กังไห่ยิ้มออกมา สายตากลับมาตกลงที่กู้เฉิน เขามองดูกู้เฉินอย่างละเอียด ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ
ในสายตาของเขา กู้เฉินเป็อัจฉริยะอย่างแน่นอน อายุเพียงสิบเก้าปี แต่กลับมาถึงระดับปราณปฐีได้เช่นนี้ ในอาณาจักรัซ่อนแห่งนี้ มีน้อยคนที่ทำได้
“ศิษย์กู้เฉิน เ้ามัวทำอะไรอยู่ ท่านผู้นี้คือท่านรองเ้าสำนักซ้ายอู๋กังไห่ของสำนักกระบี่ดาราเรา รีบคารวะทักทายสิ” เก้อถูเห็นกู้เฉินยืนนิ่ง ไม่ไหวติงราวกับรูปปั้น เขาก็อดพูดออกมาไม่ได้
กู้เฉินฟื้นความรู้สึกของเขา รีบคารวะทักทายอู๋กังไห่อย่างรวดเร็ว “ศิษย์ในกู้เฉิน รู้สึกเป็เกียรติที่ได้พบท่านรองเ้าสำนักอู๋”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดีๆ” อู๋กังไห่หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เขาจะไม่มีความสุขได้ยังไง ที่มีอัจฉริยะปรากฏตัวขึ้นมาในสำนักกระบี่ดาราเช่นนี้
ความคิดหนึ่งพลันกระพริบวาบเข้ามาภายในหัวของอู๋กังไห่
‘นางเฒ่าซู ดูเถิด สองปีก่อนเ้าพบศิษย์อัจฉริยะและรับเป็ศิษย์ หลายคราได้แต่ยกตนว่ามีศิษย์อัจฉริยะมาข่มข้า ว่าไร้ศิษย์อัจฉริยะ บัดนี้สองปีต่อมา ข้าก็พบศิษย์อัจฉริยะเช่นกัน!’
หลังจากความคิดนี้พัดผ่าน อู๋กังไห่ก็พูดในทันที “กู้เฉิน เ้ายินดีเป็ศิษย์ของรองเ้าสำนักผู้นี้หรือไม่?”
ทันทีที่คำพูดนี้ถูกพูดออกมา เก้อถูก็ตกตะลึงไป เขาคิดไม่ถึงว่ารองเ้าสำนักอู๋ที่ไม่เคยรับศิษย์มานานนม วันนี้จะเกิดอยากรับศิษย์ขึ้นมา
แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่ากู้เฉินเป็อัจฉริยะ เขาก็เข้าใจได้ไม่ยากว่าทำไม อู๋กังไห่ถึงอยากที่จะรับกู้เฉินเป็ลูกศิษย์
ทางด้านกู้เฉินแข็งค้างไป เขาคาดคิดไม่ถึงอย่างชัดเจนว่าอู๋กังไห่อยากที่จะรับเขาเป็ลูกศิษย์
สมองเขาหมุนวนคิดอย่างรวดเร็ว เดิมทีเขาไม่มีความคิดที่จะกราบไหว้ใครเป็อาจารย์ เนื่องจากเขามีระบบอยู่ จะไม่มีอาจารย์ก็ได้
แต่มีอาจารย์ก็ดีเหมือนกัน มันไม่ใช่เื่เสียหายอะไร กลับกัน เป็ผลดีต่อเขาด้วยซ้ำ ด้วยความที่มีอาจารย์เป็ถึงรองเ้าสำนักกระบี่ดารา
เขาสามารถทำอะไรได้สะดวกขึ้นในสำนักกระบี่ดารา ด้วยฐานะศิษย์ของรองเ้าสำนัก เวลาเข้าไปภายในป่าร้อยอสูร คงไม่มีใครกล้ามีความคิดที่จะปล้นเขาอีก
นอกจากนี้การปฏิเสธไม่ใช่เื่ดี เพราะมันจะทำให้อู๋กังไห่เสียหน้าได้ การทำให้อู๋กังไห่ขุ่นเคือง ไม่ใช่เื่ดีสำหรับเขา
ใครจะรู้ว่าถ้าเขาปฏิเสธ เขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
ดังนั้น เขารีบโค้งศีรษะลง พร้อมกับประสานมือ “ศิษย์ยินดี”
“ประเสริฐ! เช่นนั้นก็ติดตามข้าไปที่เขตศิษย์หลัก” อู๋กังไห่ยิ้มออกมาอย่างเบิกบาน จากนั้นเขาก็เดินไปตบไหล่เก้อถู
“เก้อถู เ้าทำได้ดีมาก ตำแหน่งผู้ช่วยของผู้าุโหอคัมภีร์ศิษย์หลักว่างอยู่พอดี ข้าจะเสนอชื่อของเ้าไปก็แล้วกัน”
“ขอบคุณท่านรองเ้าสำนักอู๋” ร่างกายของเถ้อถูสั่นสะท้าน เร่งรีบขอบคุณอู๋กังไห่อย่างตื่นเต้นอย่างถึงขีดสุด
หัวใจภายในร่างกายของเขาเต้นถี่รัว ความ
รู้สึกของเขาในตอนนี้ล้วนสุขเกินจะบรรยายออกมาเป็คำพูดได้
เขารู้ดีว่าการได้เข้าไปอยู่ในเขตศิษย์หลักหมายความว่าอย่างไร มันหมายความว่าเขาจะได้รับโอกาสในการทะลวงไปยังระดับปราณนภา!
เพราะมีแต่ผู้าุโที่มีพื้นฐานฝึกตนระดับปราณนภาเท่านั้น ถึงจะสามารถเข้าไปอยู่ในเขตศิษย์หลักได้
เถ้อถูคิดไม่ถึงว่าเขาจะโชคดีขนาดนี้ ดูเหมือนว่าการตัดสินใจของเขาจะถูกต้องที่ติดต่อไปบอกอู๋กังไห่ เื่กู้เฉิน
อู๋กังไห่พลันบอกลาเถ้อถู ก่อนที่จะพากู้เฉินเดินทางไปยังเขตศิษย์หลัก
ใช้เวลาไม่นาน กู้เฉินก็มาถึงเขตศิษย์หลักพร้อมกับอู๋กังไห่
เขตศิษย์หลัก ไม่ได้แตกต่างจากเขตศิษย์นอกและศิษย์ในมากนัก จะมีเพียงก็แต่มีระดับมากกว่าเท่านั้น รวมไปถึงมีพลังปราณในอากาศหนาแน่นกว่าด้วย คาดว่าถ้ำฝึกตนในเขตศิษย์หลักคงจะดีกว่าเช่นเดียวกัน
อู๋กังไห่พากู้เฉินไปทำเื่เป็ศิษย์หลักที่หอภารกิจศิษย์หลักด้วยตัวเอง เขาไม่ลืมที่จะแนะนำกู้เฉินกับผู้าุโหอภารกิจว่าเป็ลูกศิษย์ของเขา จนอีกฝ่ายตกตะลึงไปเป็เวลานาน
เนื่องจากเขาคิดไม่ถึงว่าอู๋กังไห่จะรับศิษย์ แต่มันก็เป็เช่นเดียวกันกับเถ้อถู ด้วยความที่กู้เฉินเป็อัจฉริยะ ไม่แปลกที่อู๋กังไห่จะยอมรับเป็ลูกศิษย์
หลังจากทำเื่เป็ศิษย์หลักเรียบร้อยแล้ว อู๋กังไห่ก็พากู้เฉินไปที่ถ้ำฝึกตน
ระหว่างทางก็ไม่ลืมที่จะอธิบายเื่ต่างๆ เกี่ยวกับศิษย์หลักให้เขาฟัง
เมื่อมาถึงถ้ำฝึกตน อู๋กังไห่ก็บอกลาเขา ก่อนไปอีกฝ่ายไม่ลืมมอบแหวนช่องว่างมิติระดับสี่ให้กับเขา โดยอู๋กังไห่บอกว่าเป็ของขวัญแรกพบให้กับศิษย์ของเขา
กู้เฉินย่อมพูดขอบคุณไปหลายคำ ในความคิดของเขา อู๋กังไห่อาจจะเห็นว่าเขาถือของจำนวนมาก เลยมอบแหวนช่องว่างมิติให้กับเขา
สำหรับเื่นี้ กู้เฉินรู้สึกขอบคุณอู๋กังไห่อย่างมาก อาจจะจริงที่ว่าเขามีแหวนช่องว่างมิติอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถใช้มันได้อย่างอิสระ ได้แต่ปิดซ่อนมันเอาไว้ตลอดเวลา เพื่อไม่ให้คนอื่นมองเห็น
เพราะแหวนช่องว่างมิติของเขาเป็แหวนช่องว่างมิติระดับสิบ ถ้าเกิดว่าคนอื่นเห็นเข้าแล้วรู้ว่ามันเป็ของวิเศษระดับสิบ เกรงว่าจะเกิดปัญหาเอาได้และมันอาจจะสร้างความยุ่งยากให้กับเขา
ด้วยแหวนช่องว่างมิติที่อู๋กังไห่มอบให้ เขาสามารถใช้มันได้อย่างอิสระ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น
เมื่อเป็แบบนี้ เขาจะไม่รู้สึกขอบคุณอู๋กังไห่อย่างมากได้อย่างไร?
หลังเดินเข้ามาภายในถ้ำฝึกตน กู้เฉินก็ถอนหายใจออกมาด้วยอารมณ์ความรู้สึก รู้สึกว่าในตอนนี้ชีวิตในโลกะของเขาเป็ไปด้วยดีอย่างมาก
เส้นทางฝึกตนเองก็ราบรื่นมาก ถ้าเขาไม่ได้พบกับเย่เฟิง เขาคงจะคิดว่าตัวเองเป็บุตรแห่งโชคชะตาไปแล้ว
“พรุ่งนี้ต้องไปหาอู๋กังไห่ตอนบ่าย เพื่อทำการคำนับเข้าเป็ศิษย์ของอีกฝ่ายอย่างเต็มตัว” เมื่อนั่งลงที่เตียงหิน กู้เฉินก็พึมพำเล็กน้อย
เื่ธรรมเนียมปฏิบัติการรับเป็ศิษย์ ไม่อาจขาดได้ อู๋กังไห่ได้กำชับเขาอย่างดีในระหว่างเดินมาที่ถ้ำฝึกตน
เขาแน่นอนว่าจะไม่ลืมไปหาอู่กังไห่พรุ่งนี้ตอนบ่าย
“เอาล่ะ มาดูของที่ได้มาวันนี้กัน” กู้เฉินพลันนึกถึงเื่นี้ รอยยิ้มก็เบ่งบานอยู่บนใบหน้าของเขา
มือต้องโบกสะบัดครั้งหนึ่ง แหวนช่องว่างมิติสีฟ้าที่นิ้วมือขวาของเขาก็สว่างวาบขึ้น
แหวนช่องว่างมิติอันนี้ ย่อมเป็แหวนช่องว่างมิติระดับสี่ที่อู๋กังไห่มอบให้กับเขา สิ่งของจำนวนหนึ่งพลันปรากฏขึ้นมาบนเตียงหินของกู้เฉิน
ประกอบด้วย หินลมปราณห้าพันก้อน คัมภีร์วิชากายาเหล็กดำ คัมภีร์ทักษะเงาร่ายรำ กระบี่ระดับสาม ชุดศิษย์หลักและป้ายหยกศิษย์หลัก
จบบทที่ 29
208
