ตำนานรักต้องห้ามของหมอหญิงชิงลั่ว..

         ณ ห้องโถงภายในจวนเสนาบดีลิ่วยามนี้ อวี้ชิงลั่วกำลังนั่งวิตกกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่อวี้ชิงหนานหนีหายออกไปอยู่

        “ชิงลั่วเอย เจ้าอย่าพึ่งร้อนใจไปเลย หนานหนานไปไหนได้ไม่ไกลหรอก อีกไม่นานก็น่าจะกลับมาแล้ว ข้าเองกำลังให้คนออกไปตามหาอยู่” เสนาบดีลิ่วเอ่ยขึ้นในขณะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นาง

        “ชิงลั่วขอบใจท่านเสนาบดีมาก ๆ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็อดห่วงหนานหนานไม่ได้อยู่ดี”

        “นั้นสินะหัวอกคนเป็นมารดา บุตรหายไปทั้งคนย่อมเป็นรู้สึกเช่นนี้อยู่แล้ว ว่าแต่เจ้ากับหนานหนานมีเรื่องอันใดกันรึ? พอจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่” พอได้ยินคำถามของเสนาบดีลิ่ว อวี้ชิงลั่วถึงกับหน้าแดงก่ำ เพราะนางไม่สามารถบอกเล่าออกได้ว่ายามนั้น ตนเองเกือบจะถูกบุตรชายที่โกรธจนขาดสติข่มเหงย่ำยี สาเหตุก็เพราะเรื่องการแต่งงานของอวี้ชิงหนาน กับอี้หนิงเอ๋อ

        “เอ่อ...คือเรื่องนั้นข้า....”

        “ใต้เท้าแย่แล้วขอรับ!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!” ยังไม่ทันที่อวี้ชิงลั่วจะได้พูดต่อ จู่ ๆ พ่อบ้านประจำจวนก็วิ่งหน้าตาตื่นพร้อมส่งเสียงร้องดังลั่น มุ่งตรงมาหาคนทั้งสองอย่างร้อนรน

        “เกิดอันใดขึ้นพ่อบ้าน ซุนหม่า ส่งเสียงดังราวกับมีไฟไหม้จวน”

        “มิใช่ไฟไหม้ขอรับ พอดีมีจดหมายผูกติดกับก้อนหินถูกโยนมาที่หน้าประตูจวน และเนื้อความก็เขียนถึงคุณชายอวี้ชิงหนาน!!” พออวี้ชิงลั่วได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับบุตรชาย นางก็พลันลุกเจ้าเก้าอี้ และพุ่งมาคว้าจดหมายในมือของพ่อบ้านหม่ามาอ่านทันที

        “หากต้องการบุตรชายของเจ้ากลับคืนไป จงนำตำราแพทย์ต้องห้ามมาแลกตัวมัน สถานที่คือวัดร้างทางใต้นอกเมืองหลวง ภายในยามอู่(11:00-13:00)ของวันพรุ่งนี้ ที่สำคัญต้องมาคนเดียว ห้ามพาทหารมาด้วย ไม่งั้นบุตรชายของเจ้าจะได้กลายเป็นผีเฝ้าวัดแห่งนี้ไปตลอดกาล..” 

        “มันต้องการสิ่งใดหรือชิงลั่ว”

        “มันต้องการตำราแพทย์ต้องห้ามของบิดาข้าเพื่อแลกกับตัวหนานหนาน”

        “ตำราแพทย์? หรือจะเป็นพวกเดียวกับที่บุกกระท่อมเจ้าก่อนหน้านี้”

        “ข้าเกรงว่าน่าจะเป็นเช่นนั้นท่านเสนาบดี”

        “แต่ตำราเล่มนั้นสำคัญมากไม่ใช่หรือ หากพวกมันได้ไปล่ะก็ ข้าเกรงว่าจะคนอีกมากมายต้องเดือดร้อน” เสนาบดีลิ่วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง อวี้ชิงลั่วจึงระบายยิ้มบาง ๆ ก่อนจะบอกกลับว่า

        “ชีวิตของหนานหนานมีค่าเหนือตำราเล่มนั้น หากข้าไม่ยอมเขาคงไม่รอดแน่” เสนาบดีลิ่วที่ได้ฟังก็เข้าใจความรู้สึกของนางที่เป็นห่วงบุตรชายดี แต่เขาก็อดเป็นห่วงอวี้ชิงลั่วไม่ได้

        “เช่นนั้นชิงลั่วขอตัวไปเอาตำรา และจะออกเดินทางเลย พวกมันบอกว่าช่วงยามอู่ของวันพรุ่งนี้ แต่ข้าหารอได้ไม่”

        “หากเจ้ายืนกร้านจะไป ข้าก็คงห้ามไม่ได้ แต่ก่อนไปช่วยรอข้าสักประเดี๋ยวได้หรือไม่” ยามนั้นอวี้ชิงลั่วได้แต่ขมวดมุ่นคิ้วด้วยความงุนงง แต่ก็พยักหน้ารับคำ เสนาบดีลิ่วเดินหายไปสักพักก่อนจะกลับมา แล้วบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อวี้ชิงลั่วไม่ได้เอ่ยถามว่าเสนาบดีลิ่วหายไปทำสิ่งใดมา เพราะยามนี้นางร้อนใจอยากไปช่วยบุตรชายเต็มแก่ เมื่อกลับไปนำตำราแพทย์ต้องห้ามที่ห้องพักเรียบร้อย อวี้ชิงลั่วจึงเดินทางออกจากจวนทันที...

        นางใช้เวลาเดินทางไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็มาถึงที่หมายจนได้ วัดแห่งนี้ดูเหมือนจะร้างมานานแล้ว ภายนอกทรุดโทรมมีแต่ซากปรักหักพัง กวาดตามองไปทางใดก็เต็มไปด้วยฝุ่นพร้อมหยากไย่ ซึ่งในความเป็นจริงมันควรจะไร้ผู้คน ทว่า...กลับมีคนถือคบเพลิงเดินตรวจตราไปมาอยู่โดยรอบ อวี้ชิงลั่วเห็นเช่นนั้นก็ไม่คิดหลบซ่อน นางแสดงตัวออกมาอย่างชัดเจนพร้อมบอกว่าได้นำของแลกเปลี่ยนมาตามที่จดหมายระบุ พวกคนที่เฝ้ารอบวัดจึงพาตัวนางเข้าไปภายใน เมื่ออวี้ชิงลั่วเข้ามาถึง นางก็พบกับกลุ่มคนถืออาวุธยืนอยู่รอบ ๆ ราว สิบกว่าคนเห็นจะได้ และมีสองคนที่เคยบุกไปชิงตำราที่กระท่อมร่วมอยู่ด้วย ทว่า...ก็ยังมีอีกคนอีกผู้หนึ่งซึ่งทำเอาอวี้ชิงลั่วตะลึงไปชั่วขณะ มันเป็นชายอายุประมาณ หกสิบเศษ ๆ รูปร่างผอมสูงสวมใส่ชุดยาวสีเทาคล้ายพวกนักพรต ใบหน้าเรียวแหลม แววตาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย

        “ที่แท้เรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของสินะ อี้ซ่งเยี้ยน ข้านึกเอะใจอยู่แล้วว่าในแผ่นดินนี้ ยังจะมีผู้ใดต้องก่อนตำราแพทย์ต้องห้ามมากไปกว่าเจ้า” อวี้ชิงลั่วแค่นเสียงพูดด้วยความเดือดดาลก่อนเพ่งมอง อี้ซ่งเยี้ยนตาไม่กะพริบ

        “ยังปากเก่งเหมือนเดิมนะชิงลั่ว ยิ่งมองหน้าเจ้าเท่าไหร่ มันก็ช่างเหมือนข้าเห็นศิษย์พี่ใหญ่เหลือเกิน”

        “ศิษย์ใหญ่พี่กระนั้นหรือ? คนเนรคุณอาจารย์เช่น เจ้าบิดาข้าไม่นับเป็นพี่น้องหรอก”

        “ฮ่า ๆ ๆ ๆ จะนับหรือไม่นับก็ช่างปะไร ข้าไม่สนเพราะพวกมันทั้งคู่ล้วนไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว เอามาตำราแพทย์ต้องห้ามมา”

        “หนานหนานล่ะ” พออวี้ชิงลั่วเอ่ยถามถึงบุตรชาย อี้ซ่งเยี้ยนก็โบกมือให้คนของมันนำตัวอวี้ชิงหนานซึ่งโดนมัดอยู่ออกมา

        “ทะ..ท่านแม่...”

        “หนานหนานเจ้าเป็นอย่างไรบ้างเจ็บตรงไหนหรือไม่ พวกมันทำร้ายเจ้าหรือเปล่า” อวี้ชิงลั่วเอ่ยถามบุตรชายด้วยความเป็นห่วงไม่ขาดปาก ทว่า...อวี้ชิงหนานนั้นรู้สึกผิดกับเรื่องที่มันทำลงไปทั้งหมด มันจึงไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา

        “โอ้ ไม่ต้องห่วงไปชิงลั่วข้าไม่ได้ทำอันตรายบุตรชายเจ้าแม้แต่น้อย ทว่า....หากเจ้ายังไม่ส่งตำรามาอีก บางทีข้าอาจจะสร้าวรอยแผลบนหน้า บนแขนของมันก็เป็นได้” อี้ซ่งเยี้ยนแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหยิบมีดสั้นคมกริบขึ้นมาแล้วจ่อไปที่แก้มของอวี้ชิงหนาน

        “มอบ ข้ามอบ ตำราอยู่นี้ ยื่นหมูยื่นแมวปล่อยตัวลูกข้า แล้วข้าจะโยนตำราให้” อวี้ชิงลั่วล้วงมือเข้าไปในเสื้อก่อนจะหยิบตำราแพทย์ต้องห้ามออกมาชูขึ้นเหนือหัว เมื่ออี้ซ่งเยี้ยนเห็นสองตาของมันก็สาดประกายแห่งความโลภชัดเจน

        “โอ้ตำราเล่มนั้นของอาจารย์... เฮ้ย! ส่งไอ้เด็กเวรนี้คืนให้แม่มันไป” อี้ซ่งเยี้ยนร้องสั่ง ลูกน้องของมันจึงผลักอวี้ชิงหนานให้เซถลาไปหาอวี้ชิงลั่ว ก่อนที่อี้ซ่งเยี้ยนจะแบมือเชิงบอกให้อวี้ชิงลั่วโยนตำราไปให้มัน ใจจริงนางไม่อยากโยนเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น จะหนีด้านหลังมีคนของอี้ซ่งเยี้ยนถือดาบคุมเชิงอยู่ หากคิดเช่นนั้นคงทำไม่สำเร็จแถมอาจมีอันตรายได้

        “รับไปเจ้าคนสารเลว” อวี้ชิงลั่วแค่นเสียงพูดก่อนจะโยนตำราแพทย์ต้องห้ามไปให้อี้ซ่งเยี้ยน มันรับอย่างแม่นยำก่อนพลิกเปิดเพื่อดูว่าเป็นของจริงหรือไม่ ส่วนอวี้ชิงหนานพอเห็นอวี้ชิงลั่วมันก็เอ่ยเสียงแผ่วเบาออกมา

        “ท่านแม่คือข้า....” 

        “มีอะไรไว้ค่อยกลับไปพูดกันที่จวน” อวี้ชิลั่วตอบเสียงห้วน ๆ ก่อนจะประคองร่างของบุตรชายเพื่อเดินออกจากวัด ทว่า....ก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น เมื่อคนของอี้ซ่งเยี้ยนซึ่งเฝ้าประตูทางออกอยู่ กลับไม่ยอมหลีกทางให้ อวี้ชิงลั่วจึงพลันหันกลับไปถามอี้ซ่งเยี้ยนว่าเพราะเหตุใด

        “เจ้าต้องการอะไรจากข้าอีก ตำราก็ได้ไปแล้วไยจึงไม่ปล่อยข้ากับลูกไป”

        “อวี้ชิงลั่ว... อวี้ชิงลั่ว...หมอหญิงอันดับหนึ่งของแผ่นดิน สตรีผู้สามารถรักษาได้ทุกโรค สตรีผู้มีสมญาว่าหมอปีศาจ มีความสามารถจนผู้คนกล่าวขวัญไปทั่วหล้า... ส่วนหมออี้ซ่งเยี้ยนก็เป็นแค่หมอฝีมือรอง วิชาแพทย์มิอาจเทียบเคียงกับได้แม้แต่ปลายก้อย เจ้าเคยได้ยินประโยคเหล่านี้จากผู้คนหรือไม่.... คงไม่สินะ แต่ข้าได้ยิน!! ได้ยินมาตลอดชีวิต ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริง ข้าผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาจารย์อาของเจ้าควรจะเก่งกว่าแท้ ๆ แต่กลับ....”

        “ที่แท้เจ้าก็อิจฉาริษยาข้านี่เอง... ไม่ผิดจากเรื่องที่พ่อข้าเล่าสักนิดว่าเจ้าเป็นคนจิตใจชั่วร้าย ละโมบโลภมาก ชอบนำวิชาแพทย์ไปใช้หาประโยชน์เข้าตัวเอง ข้าไม่แปลกใจที่อาจารย์ปู่ขับเจ้าออกจากการเป็นศิษย์”

        “หึ โลภแล้วไง หาประโยชน์เข้าตัวแล้วอย่างไร โลกนี้มีใครบ้างไม่ทำเพื่อตนเอง ทำตัวเป็นคนดีอย่างพ่อเจ้า อย่างตัวเจ้า เมื่อไรจะร่ำรวยมีเงินทอง เมื่อไรจะได้เสพสุขไปชั่วชีวิต มีสุดยอดวิชามันก็ต้องนำมาใช้ให้ตนเองมีความสุขถึงจะถูก "เจ้ามันเสียสติไปแล้วสักวันฟ้าดินจะลงเจ้าเป็นแน่" "ลงโทษข้ากระนั้นรึ์ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ก็เอาสิข้าก็อยากเห็น้หมือนกัน แต่น่าเศร้าเพราะเจ้าคงไม่มีโอกาศอยู่เห็นวันนั้น ฆ่านางซะ...” สิ้นคำสั่ง คนของอี้ซ่งเยี้ยนที่ถือดาบอยู่ตรงประตูก็เงื้อมือขึ้น และฟันลงมาใส่อวี้ชิงลั่วอย่างไม่ลังเล ทว่า....ในเวลานั้นอวี้ชิงหนานก็พลันพุ่งเข้าไปกอดมารดา ก่อนที่มันจะรับคมดาบเข้าไปเต็ม ๆ หลัง อวี้ชิงลั่วถึงกับตื่นตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่นางจะหวีดร้องออกมาสุดเสียง

        “หนานหนาน...!!!!!”

        “ท่านแม่...ข้าขอโทษ ท่านแม่ ข้ารัก....ท่าน” นั้นเป็นสองคำสุดท้ายที่ออกมาจากปากของอวี้ชิงหนานก่อนที่สองตาของมันจะปิดลง อวี้ชิงลั่วยามนั้นร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดแทบขาดใจ

        “โอ้ ซาบซึ้งยิ่งนัก บุตรชายเอาตัวเข้าไปรับคมดาบแทนมารดา เช่นนี้เจ้าก็ต้องอยู่ลำพังสินะชิงลั่ว น่าสงสารจริง ๆ งั้นข้าจะช่วยให้เจ้าไปพบกับลูกชายในปรโลกก็แล้วกัน จัดการนาง..” อี้ซ่งเยี้ยนเอ่ยสั่งอีกครั้ง ซึ่งชายคนเดิมที่ถือดาบก็พยักหน้า ก่อนที่มันจะเงื้อดาบขึ้น และเตรียมฟันใส่อวี้ชิงลั่วอีกรอบ ทว่า....ในยามนั้นก็พลันเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ฉึก!!

        เสียงธนูดอกหนึ่งถูกยิงมาปักเข้ากลางหลังของชายคนนั้นจนมันล้มลงกระแทกพื้น จากนั้นก็ตามมาด้วยชายฉกรรจ์อีกหลายคนซึ่งบุกเข้ามาในวัดพร้อมอาวุธในมือ อี้ซ่งเยี้ยนตกใจมาก

        “พะ...พวกแก....เป็นใครกัน” มันเอ่ยถาม แต่ชายหนุ่มผู้ซึ่งเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มกลับไม่ตอบ เขาเพียงแค่ออกคำสั่งสั้น ๆ ว่า “อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้!!” จากนั้นพรรคพวกของเขาก็พุ่งตรงเข้าปะทะกับคนของอี้ซ่งเยี้ยน จนเกิดการต่อสู้ชุลมุนวุ่นวายไปหมด

        “หนานหนานเป็นอย่างไรบ้าง รีบพาตัวเขาไปรักษาเร็วเข้า” ชายหนุ่มผู้นั้นหันมาทางอวี้ชิงลั่วก่อนจะเอ่ยขึ้น ซึ่งนางก็มองกลับทั้งน้ำตาที่อาบสองแก้ม แล้วเอ่ยถามว่า

        “จะ..เจ้ามาได้อย่างไร เสวี้ยอี้”

        “เพราะพิราบสื่อสารของท่านเสนาบดี พอได้รับมันข้าก็รีบนำคนมาที่นี่ทันที เจ้าอย่าพึ่งถามมาก ความรีบนำตัวหนานหนานไปก่อนเร็วเข้า ที่นี่ข้าจัดการเอง” เสวียอี้ร้องสั่งอีกครั้ง อวี้ชิงลั่วพยักหน้ารับ จากนั้นก็มีคนของสำนักคุ้มภัยกิเลนทองมาช่วยประคองร่างของอวี้ชิงหนานออกจากวัดร้างไป...

        จบบท