พ่อลูกสองคนกำลังยืนเงยหน้ามองดูหอโอสถที่ตกแต่งภายนอกได้เสร็จสมบูรณ์ เครื่องมือเครื่องใช้ที่จำเป็ทยอยส่งเข้าไปถูกจัดวางตามการออกแบบทุกอย่างเป็ไปตามเวลาที่นาง้า ่สุดท้ายของการเคลื่อนย้ายค่อนข้างลำบากเล็กน้อยเนื่องจากมิ้าให้ภายนอกรับรู้ สิ่งต่างๆร้านค้านำมาส่งถึงในพื้นที่จวนด้านหน้า จากหน้าจวนถึงหอโอสถจึงเป็คนภายในจวนที่ต้องช่วยกันยก ลาก แบก มา ขาดเพียงการคัดสรรคนที่จะเข้าไปช่วยนางระหว่างปรุงโอสถ และสมุนไพรที่ต้องจัดเตรียม เงินที่นางหามาได้จากการขายโอสถทั้งสองครั้งยามนี้ถูกใช้ไปเกือบหมดเหลือเพียงไม่กี่พันตำลึงทอง (ชาวบ้านทั่วไปสามารถใช้เลี้ยงชีพได้ทั้งครอบครัวหลายสิบปี) นางกำลังจะยากจนอีกแล้วนี่เป็เื่ในใจที่มิเอ่ยให้ท่านพ่อฟังโดยเด็ดขาดนางรู้ดีหากท่านได้ยินต้องกังวลใจและคงอดบ่นนางมิได้ ใครใช้ให้นางใช้เงินได้คล่องมือจ่ายไปกับสิ่งของตกแต่งที่มีราคาสูงจำนวนมากเช่นนี้
“นี่คงเป็หอโอสถที่สวยงามเทียบเท่าตำหนักของจวนอ๋องเลยก็ว่าได้นะ เยว่เอ๋อร์”
“ย่อมต้องงดงามแน่นอน ข้าออกแบบทุกสิ่งเองกับมือเชียวนะ ไม่ดีหรือเ้าคะ”
“ดี เ้าว่าดี พ่อก็ว่าดี”
“แน่นอนเ้าค่ะ”
“เ้าจะเริ่มปรุงโอสถเมื่อใด "
“คาดว่าจะไม่เกินหนึ่งเดือนหลังจากนี้เ้าค่ะ ขาดเพียงสมุนไพรหายากที่ต้องใช้เวลา ท่านพ่อมีสิ่งใดในใจหรือไม่เ้าคะ”
“เยว่เอ๋อร์ พ่อเป็ทหาร บ้านเมืองดูเหมือนสงบดีหากแต่ตามชายแดนยังคงมีการปะทะกันเป็ครั้งคราว หากข่าวที่ได้รับจากหน่วยสอดแนมไม่ผิดพลาดในเวลาอีกไม่นานอาจมีาชิงบัลลังเกิดขึ้นในแคว้นจ้าว เมื่อเบื้องบนไม่สงบสุขต้องกระทบเบื้องล่างแน่นอน หากสถานการณ์รุนแรงมากชาวบ้านย่อมได้รับความเดือดร้อน เมืองเจี่ยซินเป็หัวเมืองอุดรที่ติดกับชายแดนเมืองกานลู่ของแคว้นอู๋เราย่อมต้องได้รับผลกระทบไปด้วย ที่นั่นอาจเกิดภาวะข้าวยากหมากแพงชาวบ้านย่อมต้องอพยพหนีไฟกลางเมือง อีกทั้งโรคภัยไข้เจ็บโรคติดต่ออาจมีมาด้วย พ่อกังวลใจหากเกิดขึ้นจริงพ่อของเ้าอาจจะต้องไปที่นั่น”
“ท่านพ่อ หากท่านไปข้าขอติดตามไปด้วยได้หรือไม่”
“เอาไว้ถึงเวลานั้นพวกเราค่อยคุยกันอีกครั้ง ยามนี้ยังมิมีสิ่งใดเกิดขึ้นยังมิมีเื่ให้เ้าต้องกังวลใจ”
เดิมทีนางจะใช้เพียงสมุนไพรจากร้านค้าของจวนแม่ทัพ คือ ร้านค้าสมุนไพรที่เปิดแล้วก่อนหน้านี้เกือบครึ่งปีก่อนก็เพียงพอกับการปรุงโอสถเพื่อหาเงินเข้ามาเพิ่มแล้ว แต่เมื่อฟังการคาดเดาของท่านพ่อนางจำเป็ต้องปรับแผนอย่างมาก สมุนไพรยามบ้านเมืองสงบสุขอาจหาได้ทั่วไป หากมีาเกิดขึ้นการรวบรวมสมุนไพรกลับเป็เื่ที่ยากเย็นทั้งราคาที่ต้องจ่ายอาจเกินความจำเป็ทั้งคุณภาพอาจไม่ดีเท่าใดนัก ที่สำคัญสมุนไพรเก็บรักษาไว้ได้ไม่นานการดูแลสมุนไพรจำนวนมากเป็เื่ยากลำบาก หากปรุงเป็โอสถนอกจากประสิทธิภาพจะสูงขึ้นยังสามารถเก็บได้ง่ายและยาวนานกว่า ที่สำคัญราคาอาจจะสูงขึ้นแบบประเมินมิได้ด้วยซำ้ นางจำเป็ต้องรีบเปลี่ยนรายละเอียดแผนเป็อย่างมากแค่คิดนางก็มีความสุขกับเงินที่คาดเดาได้ว่าจะเข้ามาอยู่ในคลังของนาง (ฮ่าฮ่าฮ่า หัวเราะเสียงดังในใจ)
หน้าร้านสมุนไพรอวิ๋นสยา ่นี้ยุ่งวุ่นวายมากกว่าปกติชาวบ้านที่เดินผ่านไปมายังสังเกตุได้ มีชาวบ้านที่ปลูกสมุนไพร เก็บสมุนไพรจากป่า พ่อค้าสมุนไพรต่างเมืองเดินเข้าๆออกๆ เกือบทั้งวันล้วนนำสมุนมาขายส่วนใหญ่เป็จำนวนมากเรียกได้ว่าใครมีมาขายหากคุณภาพได้ตามที่กำหนดหลงจู๊ของร้านรับซื้อไว้ทั้งหมด ในร้านใช้เงินออกไปจำนวนมากสมุนไพรก็ขนเข้ามามากมาย ส่วนนางก็ทำหน้าที่หาเงิน แน่นอนนางย่อมต้องอาศัยหอดับแสง เม็ดโอสถที่นางจัดเตรียมในระดับหนึ่งถูกนำไปประมูลอีกครั้งเพื่อให้เงินเพียงพอกับการจ่ายออก
ภายในร้านค้าสมุนไพรการคัดเลือกสมุนไพรเป็งานที่ต้องพิถีพิถัน คนงานของร้านค้าสมุนไพรอวิ๋นสยานอกจากรับซื้อและขายสมุนไพร ยังต้องเจียดเวลาเพื่อเลือกและบรรจุแยกอย่างละเอียด เขียนข้อความกำกับเพื่อป้องกันความสับสนในการจัดเก็บเมื่อมาถึงหอโอสถ หลิวหลี่และหลิวิ่สองสาวใช้คนสนิทของนางถูกส่งมาควบคุมงานทุกวัน โดยมีขุนพล อวี่หลงที่ท่านพ่อไว้ใจมากและองค์รักษ์ของจวนที่พ่อบ้านฉินแบ่งมาให้อีกหลายคนมาช่วยดูแลความปลอดภัยด้วยเงินที่หมุนเวียนเป็จำนวนมากหลายพันตำลึงทองอาจมีคนคิดร้ายปล้นชิงขึ้นมาก็ได้ ร้านค้ารอบๆ พลอยได้รับผลดีตามไปด้วยร้านน้ำชา ร้านขายของกินเช่นซาลาเปา เซาปิ่ง แม้แต่ถังหูลู่ก็ยังพากันมายืนขายถัดออกไปไม่ไกล การค้าขายเงินสะพัดข้าวของขายดีตามๆกันไป ร้านค้าที่ได้รับผลเสียก็มีด้วยเช่นกัน
การขยายสาขาของร้านสมุนไพรเดิมไม่เคยอยู่ในใจนาง กลับเป็สิ่งที่นางต้องคิดมากขึ้นเมื่อหลงจู๊ของร้านเอ่ยปากขึ้น ดังนั้นเพื่อสะดวกในการตามหาสมุนไพรสำคัญ นางจึงต้องหาทำเลเปิดร้านค้าสมุนไพรเพิ่มขึ้นอีกสองร้านทำให้สองสามวันนี้วุ่นวายกับการเดินทางเพื่อออกไปดูที่ตั้งร้านค้าที่นายหน้านำมาเสนอขาย จนในที่สุดนางก็ได้ร้านค้าใหม่ที่ถูกใจอีกฟากหนึ่งของเมืองห่างจากจวนไปใช้เวลาเดินเท้าเพียงครึ่งชั่วยาม เดิมเป็ร้านค้าธัญพืชที่เ้าของกำลังจะย้ายที่อยู่ไปต่างเมืองจึงขายร้าน
เพียงสองวันหลังจากทำเื่สัญญาซื้อขายที่ศาลาว่าการ ร้านค้าสมุนไพรอวิ๋นสยาแห่งที่สองก็เปิดการซื้อขาย จากหนึ่งแห่งเพิ่มเป็สองแห่ง (แล้วก็ขยายออกไปจนกลายเป็ร้านค้าสมุนไพรที่มีกระจายอยู่ทั่วไปในแคว้น ซึ่งเป็เื่ที่เกิดหลังจากนี้อีกหลายปีถัดไป)
“ทำไมสมุนไพรในร้านมีสภาพเป็เช่นนี้ หลงจู๊”
เสีียงดังสนั่นของเศรษฐีจูหรือจูเปาเหวินที่เดินตรวจตราร้านค้าของตนเมื่อเดินเข้ามาหน้าร้านสมุนไพรตระกูลจูที่ไร้เงาลูกค้า ห่อสมุนไพรที่เคยมองเห็นอย่างทั่วไปในร้านก็มีเพียงน้อยนิด หลงจู๊ที่ก้มหน้าก้มตาเขี่ยสมุนไพรอยู่จึงหันกลับมาตอบเสียงเบา
“นายท่าน ่นี้ร้านเราซื้อสมุนไพรได้น้อยขอรับ ทำให้ชาวบ้านไม่ค่อยมาที่ร้าน ่เดือนที่ผ่านมาจึงซบเซาไปบ้างเล็กน้อย”
“เล็กน้อย เ้าดูสิร้านแห่งนี้เมื่อสองเดือนก่อนข้ามาตรวจดู มีสมุนไพรครบทุกชนิดที่ชาวบ้าน้าซื้อทั้งมีคนนำสมุนไพรมาขายให้ไม่เคยขาด ใย่เดือนนี้จึงมีปัญหาเ้าดูแลไม่ดีใช่หรือไม่”
“มิได้ขอรับ เป็ร้านค้าสมุนไพรอวิ๋นสยาที่อยู่ดีๆ เดือนที่ผ่านมาก็เพิ่มราคาในการรับซื้อสมุนไพร ทั้งคิดราคาตามคุณภาพสมุนไพรทำให้ชาวบ้านและพ่อค้าที่เคยนำสมุนไพรมาขายให้ร้านเราทยอยไปขายสมุนไพรที่ร้านนั้น”
“แล้วเ้าทำไมไม่รีบแจ้งข้า”
“การซื้อในราคาสูงย่อมต้องใช้ทุนสูง อีกทั้งเวลาขายก็ต้องขายออกในราคาสูง เดิมข้าคิดว่าร้านนั้นคงมิสามารถซื้อด้วยราคาสูงได้หลายวันจึงมิได้แจ้งท่านขอรับ”
."ช่างเถอะอีกไม่กี่วันก็คงกลับมาเป็เช่นเดิม"
“เอ่อ นายท่าน ร้านอวิ๋นสยาพึ่งเปิดร้านใหม่เพิ่มอีกร้านนะขอรับ ตอนนี้คนงานร้านเราก็ลาออกไปทำงานที่นั่น ท่านดูสิขอรับ เวลานี้ในร้านมีข้าเพียงคนเดียว”
“เ้าติดต่อคนงานที่ไปทำงานที่นั่น ข้ามีงานให้ทำ"
เรือนตะวันออกจวนอ๋องสาม
“ฮวาเอ๋อร์ เ้าช่างงดงามนัก”
“ฮิฮิ ท่านอ๋องส้มเพคะ หวานไหมเพคะ”
“หวานสู้เ้าได้ไหม ไหนมาดูสิ”
เสียงหยอกล้อจากด้านในทำให้องค์รักษ์ที่มาเพื่อรายงานถึงกับหยุดนิ่ง จะส่งเสียงดีหรือไม่ หากไม่ถูกพระทัยศีรษะคงเปลี่ยนที่เป็แน่ หากแต่คนด้านในกลับรู้สึกได้
“มีอะไร”
“เรียนท่านอ๋อง ท่านเสนาบดีหลั่วมาขอพบ พะยะค่ะ”
“ให้ไปรอที่ห้องหนังสือ”
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม เสียงฝีเท้าก็แว่วเข้ามาในห้องหนังสือ เสนาบดีหลั่วขยับตัวทำความเคารพแล้วยืนนิ่งรอจนเขาหย่อนตัวนั่งที่ประธานของห้อง
“นั่งลงสิ มีอะไรก็ว่ามา”
“ท่านอ๋อง ข่าวจากทางแคว้นจ้าวสถานการณ์ภายในวังหลวงเริ่มมีการเคลื่อนไหวแล้วพะยะค่ะ ชินอ๋องผู้นั้นส่งสารมายืนยันความร่วมมือไม่ทราบว่าท่านอ๋องเห็นเป็เช่นไร”
“ตอบรับกลับไปสิ”
“พะยะค่ะ”
ชายป่านอกกำแพงเมืองห่างไปไม่ไกลจากค่ายทหารประจำเมือง มีสภาพที่อุดมสมบูรณ์มีร่องรอยสัตว์ขนาดใหญ่เช่น ช้าง หมี เสือ ให้เห็นได้เป็ระยะ นางและสาวใช้ทั้งสองที่ขอติดตามมาด้วยไม่ว่านางจะปฏิเสธด้วยข้ออ้างอย่างไรก็ตามนางก็ยังยืนยันที่จะตามมาให้ได้
“คุณหนูสมุนไพรเราซื้อที่ร้านก็ได้นะเ้าคะ หรือไม่ท่านก็จ้างคนเก็บของป่าเข้ามาหาก็ได้ เหตุใดท่านต้องออกมาค้นหาในป่าด้วยตนเองหากนายท่านทราบโดนดุแน่ พวกบ่าวเองต้องถูกลงโทษด้วยนะเ้าคะ”
เสียงบ่นแว่วมาข้างหลัง สาวใช้ทั้งสองไม่คุ้นเคยกับการเดินในป่า แต่ก็พยายามอดทนเดินติดตามมาไม่หยุด ดูท่าต้องจับมาสั่งสอนวรยุทธ์เสียหน่อย ไม่แน่ในอนาคตอาจมีประโยชน์
“ข้าแค่เบื่อจึงออกมาเปลี่ยนบรรยากาศ พวกเ้าตามข้ามาทำไม บางที่ป่าแห่งนี้อาจจะเหมาะสำหรับข้าก็เป็ได้”
“พวกเ้าเดินกลับไปที่รถม้า อีกครึ่งชั่วยามข้าจะกลับออกไปหาพวกเ้าเอง ข้าไปหล่ะ"
“คุณหนู ว๊าย ท่านะโเช่นนั้นได้อย่างไร อันตรายนะเ้าคะ ลงมา”
“คุณหนูอย่าทิ้งบ่าวไว้ที่นี่เ้าค่ะ”
พูดจบนางก็ะโขึ้นไปยืนบนกิ่งไม้ก่อนจะทะยานไปข้างหน้าจากไป ทิ้งเสียงหวีดว้ายของสองสาวใช้ไว้ด้านหลัง นางยิ้มที่มุมปากในใจพอจะเดาท่าทางของสองสาวได้เป็อย่างดีคนมิแคล้วส่งเสียงโวยวายจะหาทางติดตามนางมาให้ได้เป็แน่ยังดีที่ออกคำสั่งไว้ นางสองคนไม่เคยขัดคำสั่งตนสักครั้งนับั้แ่ได้รับหน้าที่ให้มาดูแลตนเอง
405
