ค่ำคืนหลังฝนตก
เรญาเดินลุยโคลนอย่างช้า ๆ ตรงไปยังโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ริมหมู่บ้านชายแดน
เสื้อคลุมหนังเก่า ๆ คลุมร่างเปลือยไว้บางส่วน
ใบหน้ามีรอยคราบแห้ง—เื? น้ำตา? ไม่มีใครรู้แน่ชัด
ไม่มีใครจำเธอได้
และเรญาก็ไม่ได้อยากให้ใครจำเธอด้วยที่นี่ไม่มีเป้าหมายไม่มีกลุ่มค้าทาส ไม่มีเหยื่อที่ต้องลวงฆ่า
มีแค่ห้องพัก และคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคย……..
ไอน้ำลอยคลุ้งในห้องไม้
เรญานั่งพิงอ่างไม้เก่า ร่างเปลือยจมอยู่ในน้ำอุ่น
เส้นผมแผ่ลงบนผิวน้ำ แววตาจ้องเพดานอย่างว่างเปล่าเธอใช้มือลูบไล้ท้องตัวเองเบา ๆ
รอยเวทเรืองแสงที่ไหล่ติดกับต้นคอยังอ่อนแสงจาง
เหมือนเครื่องเตือนที่บอกว่า เธอควร “ปลดปล่อย” ตัวเองก่อนมันจะกัดกินเธอจากข้างใน…
แต่คืนนี้…เธอไม่อยากทำคนเดียวเรญาเดินออกมาสูดอากาศภายนอกห้องในโรงเตี๊ยม
เห็นเด็กหนุ่มเงียบ ๆ ที่นั่งอยู่มุมร้านเขาชื่อ ลินท์
ชายหนุ่มในเสื้อชั้นเดียว หน้าตาไม่โดดเด่น แค่ดูสะอาด
ดวงตาเขาดูไม่มีประกาย…จนเรญาเผลอมองซ้ำหลายครั้ง
เขานั่งกินข้าวเงียบ ๆ เหมือนไม่ใส่ใจอะไรรอบข้าง
แต่ใน่สั้น ๆ ที่เรญาล้างหน้าในอ่างกลางร้าน—
เธอรู้สึกได้ว่า สายตาเขาไม่ได้ละไปเลย
เขาแอบมองเธออยู่…เรญาตรงเข้าไปหาเขาแบบนิ่งๆเรียบเฉย
นั่งลงฝั่งตรงข้ามเขาโดยไม่พูดอะไร
ลินท์มองเธออย่างงุนงง
“รู้ไหม ข้ากำลังรอใครสักคน…ที่จะไม่พูดมาก”
เขาเลิกคิ้ว
เรญาเลื่อนเท้าใต้โต๊ะมาแตะต้นขาเขา
แล้วเอ่ยเบา ๆ :
“เจ้าอยากกินข้ามั้ย หรือจะให้ข้ากินเจ้าก่อนดี?”
…….
เสียงประตูห้องปิด
เรญาผลักลินท์ลงบนเตียงโดยไม่รอให้เขาพูดอะไร
เธอเปลือยทั้งตัวั้แ่ก่อนเข้ามาแล้ว
ร่างขาวเรืองแสงเบา ๆ จากไอน้ำ—น่าค้นหา และน่าขยี้ในเวลาเดียวกันเรญาขึ้นคร่อมเขาอย่างไม่รอคำขอ
เธอจับท่อนของเขาไว้แน่น
อ้าปากกลืนลงไปในจังหวะเดียว จนเขาคราง “อ๊าาาา!” ออกมาโดยไม่ทันตั้งตัวมือเธอกดสะโพกเขาไว้แน่น
ขณะที่ริมฝีปากขยับเร็ว รุนแรง จนเสียงเนื้อกระแทกปากดังก้อง“ซี้ดด… อะ…เ้า…แรงขนาดนี้เลยเหรอ…”
เรญาถอนปากออก
ยิ้มมุมปาก “จะเสร็จแล้วเหรอ? ยังไม่ได้เห็นข้าตอนขึ้นเลยนะ”เธอขึ้นคร่อมทันที
โยกสะโพกลงมาแรงจนน้ำในลำตัวแตกกระจาย
เรญา “ขย่ม” เขาอย่างดุดัน
เสียง “ตับ ๆ ๆ” ดังก้องห้อง
เธอแหงนหน้า สะบัดผม ยกสะโพกขึ้นสุดลงสุด—เร่งจังหวะเหมือนจะฆ่าเขาด้วยเซ็กส์
“อ๊าาาา ข้าเสร็จแน่ๆ! จะ…ไม่ไหวแล้ว!”
“ก็เสร็จไปเลยสิวะ!! ข้าก็จะเสร็จเหมือนกัน!!”
เธอกรีดร้องออกมาขณะกระแทกอย่างแรง
กล้ามเนื้อกระตุก น้ำแตกพร้อมกัน…เสียงหอบปะทะกันทั้งคู่ ……เรญานอนพิงอกเขาอยู่เงียบๆ
มือของเขาไล้ผมเธอเบา ๆ โดยไม่มีคำพูด
เธอหลับตาไปชั่วครู่…
ก่อนจะลุกขึ้นทันที
“ขอบใจ เ้าใช้ได้”
เธอแต่งตัว เดินออกจากห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทิ้งไว้เพียงรอยกัดที่หัวไหล่เขา และคราบเลือดจาง ๆ ……..ชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่บนหลังคาตึกฝั่งตรงข้าม
ในมือเขามีสมุดบันทึกเวท
แสงเวทจาง ๆ เรืองจากรอยเท้าของเรญาที่เดินผ่าน
“นางยังมีชีวิตอยู่…”
6K
