ตอนที่ 23
ตระกูลหยางที่เปลี่ยนไป
คืนนี้ลมหนาวพัดมาแรง ดุจเดียวกับลมในช่องเขา คืนเกิดเหตุเมื่อหนึ่งปีก่อนร่างกายของหยางอี้ บัดนี้ฟื้นคืนจนเกือบสมบูรณ์ ทำให้ค่ำนี้ เด็กน้อยเอ่ยกับมารดาตนว่า...ขอนอนเพียงลำพังเปลวไฟจากเทียนไขที่เพิ่งจุดสั่นเร่าวูบไหวหยางอี้จึงรีบก้าวไปง้างปิดหน้าต่างทั้งสองบานจนสนิทแน่น เมื่อแสงไฟในห้องสงบนิ่งแล้วหยางอี้จึงค่อยเดินย้อนกลับมายังเตียงนอน ลงมือเลิกฟูกหนาล้วงหยิบเอากระดาษขาวปึกหนึ่งที่ข้างใต้ออกมา กระดาษสิบกว่าแผ่นล้วนเป็ลายมือของหยางอี้ ที่ขีดเขียนสรุปเื่ราวที่รับฟังมาตลอดหลายวันหวังจะนำขึ้นมาอ่านทบทวนเป็รอบสุดท้าย ก่อนตัดสินใจเริ่มลงมือในขั้นต่อไป
กระดาษขาวที่ซุกไว้เพราะมิได้เรียงลำดับก่อนหลังด้วย่ท้ายเป็การสอบถามและบันทึกเฉพาะจุดที่สนใจ เมื่อจะนำมาอ่านยาว ๆคราเดียวจบ หยางอี้จึงต้องนำทั้งหมดมาจัดเรียงใหม่อีกครั้ง
...แรกขุมกำลังตระกูลหยาง หลังขับไล่ท่านพ่อออกมาได้ไม่ถึงเดือนก็เกิดการยึดอำนาจภายในจากผู้นำตระกูล...หยางตงฉวนผู้ลงมือก่อการก็มิใช่ใครอื่นเป็...หยางอวี่ถง รองเ้าสำนักคนเก่า ที่เคยตั้งตนขัดแย้งกับหยางอวี่ถงนับั้แ่ที่มันขับไล่ท่านพ่อออกจากตระกูล จึงตั้งตนเป็อริชูธงต่อต้านในทันที แต่สุดท้ายกลับถูกหยางอวี่ถงใช้กำลังเข้าปราบปรามสังหารสิ้นทั้งครอบครัว ตระกูลหยางกลายเป็ระส่ำระสายอย่างหนัก
เมื่อรองเ้าสำนักตาย ขุมกำลังภายในตระกูลยิ่งหยางกลายเป็ปั่นป่วนหวาดระแวงซึ่งกันและกันผู้าุโที่ไม่เห็นพ้องก็จำใจเห็นแก่ครอบครัว จึงไม่คิดฝืนต่อต้านผู้ที่ทนไม่ได้ก็หาทางหลบหนี ซุกซ่อนตนในป่าเขา อีกสองตระกูลที่อาศัยร่วมเมืองน้ำใส(เหลยและเฟิง)แต่เดิมทั้งหมดเป็คู่แข่งกัน แต่ยามนี้ตระกูลหยางคล้ายไม้ใหญ่ใกล้ล้มจึงคิดฉวยโอกาส คิดฮุบกลืนพื้นที่ปกครองบางส่วนของตระกูลหยาง เพื่อเพิ่มผลประโยชน์แก่ทั้งสองตระกูลยินยอมร่วมมือทำสัญญาพันธมิตรชั่วคราว
ส่วนตระกูลหลิว แต่แรกอารมณ์ผู้คนรุ่มร้อนคิดแก้แค้นเอาคืนแต่เพราะคำสั่งเสียของหยางหย่ง(ท่านปู่) ทำให้หยางเฉิงต้องออกหน้าปกป้องตระกูลตามคำสัญญาตระกูลหลิวจึงจำใจละวางความแค้น เพียงประกาศตัดความสัมพันธ์ที่เคยมีในอดีตกับตระกูลหยางจนสิ้น
สามเดือนผ่านพ้น...ตระกูลหยางยิ่งมายิ่งตกต่ำถูกจู่โจมรุกคืบจากสองตระกูลพันธมิตรแทบทุกวัน ทำให้พื้นที่เก็บเกี่ยวสมุนไพรถูกแย่งชิงไปหลายส่วนผลผลิตที่จำต้องออกทะเลเพื่อตักตวงก็ถูกปิดกั้นท่าเรือ เวลายิ่งผ่านเลย การรุกคืบเพื่อยึดครองพื้นที่ของตระกูลหยางโดยสองตระกูลพันธมิตรยิ่งดุเดือด
เข้าสู่เดือนที่ห้า...ตระกูลหยางถูกผู้คนมองว่า ไม่คู่ควรเรียกขานตนเองเป็ตระกูลใหญ่แห่งเมืองน้ำใสอีกต่อไปผู้คนบางส่วนเริ่มมีใจออกห่างตีจาก ด้วยพื้นที่แสวงประโยชน์ดั้งเดิมกว่าแปดส่วน ล้วนถูกแย่งชิงไปแล้วส่วนที่ยังเหลืออยู่ เป็เพราะพื้นที่ปกปักลดน้อย ผู้คุ้มกันจึงเข้มแข็ง สองตระกูลใหญ่ที่เคยร่วมมือกันเมื่อผลประโยชน์ที่เหลือไม่คุ้มค่าลงทุน จึงเริ่มระแวงกันเอง ไม่คิดส่งกำลังฝ่ายตนออกไปเป็ด่านหน้าสุดท้ายไม่อาจร่วมมือต่อ ประกาศแตกหักแต่เพราะเหลือผลประโยชน์บางส่วนที่ยังแบ่งสันไม่ลงตัว ผู้นำทั้งสองจึงนัดหมายเจรจาในคืนเดือนเพ็ญโดยมิได้สนใจ ซากหลงเหลือของตระกูลหยางอีกต่อไป
คืนเพ็ญเดือนที่ห้ามาถึง...สองตระกูลเหลยและเฟิง นำพายอดฝีมือมาคุ้มกันเต็มอัตราหวังเพียงแสดงอำนาจฝั่งตนเพื่อต่อรอง มิได้้าสู้รบให้เสียเืเนื้อแต่แล้วกลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน จู่ ๆ ก็มีการปะทะกันเกิดขึ้นที่รอบนอกโดยที่ประมุขของสองฝั่งยังมิได้ออกคำสั่ง ด้วยโต๊ะเจรจาของสองผู้นำอยู่ภายในตัวอาคารข่าวการปะทะจึงต้องอาศัยคนรายงาน...เมื่อได้รับรายงานผิดเพี้ยนอ้างแต่ความถูกต้องของฝ่ายตน ยุแหย่ว่าอีกฝั่งขุดบ่อล่อปลา วางกับดักเอาไว้เมื่อนั้นเพราะความกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้เปรียบตน สันติวิธีจึงสิ้นสุดการปะทะนองเืก็เริ่มเปิดฉากขึ้นอย่างมิอาจเลี่ยง
การปะทะหนักหนายาวนานจนถึงรุ่งสางของวันใหม่ สองฝั่งล้วนาเ็หนักเมื่อนั้นผู้นำทั้งสองฝั่งค่อยได้สติ จึงถ่ายทอดคำสั่งรามือ พร้อม ๆ กัน ผ่านทางเสียงลมปราณกระจายทั่วแต่แล้วกลับปรากฏเสียงเฮโลดังกู่ก้อง กระหึ่มทั่วทิศ กลุ่มนักสู้ตระกูลหยางที่ไม่มีผู้ใดสนใจเปิดเผยตัวเข้าปิดล้อมเส้นทางหลบหนี แม้กระนั้นสองตระกูลเหลยและเฟิงก็มิได้หวั่นเกรงเพราะขุมกำลังนักบู๊แม้มีจำนวนนับร้อย ก็หาได้สำคัญ เมื่อเทียบกับผู้ฝึกตนชั้นสูง(ลมปราณเหนือธรรมชาติ)และเหตุผลที่พวกมันมองข้ามตระกูลหยาง ก็เพราะผู้ฝึกตนชั้นสูงของตระกูลหยางนั้น เวลานี้เหลือเพียงแค่สี่คนเท่านั้นเมื่อสองตระกูลรู้แล้วว่าตนเอง กลายเป็เหยื่อตกหลุมพรางของตระกูลหยาง จึงไม่คิดตั้งตัวเป็ศัตรูอีกร่วมมือกันตีฝ่าเพราะอย่างไรหากผู้ฝึกตนชั้นสูงของสองตระกูลผนึกกำลัง แม้าเ็อยู่ยังเอาชนะกองกำลังที่ยกมาของตระกูลหยางที่ประเมินดูจากสายตาได้อย่างไม่ยากเย็น
แต่แล้วแสงไฟแห่งความหวังของสองตระกูลที่เพิ่งจะลุกติดพลันมอดดับลงอีกครั้ง ไส้ศึกที่ตกลงผลประโยชน์กันก่อนหน้ากับหยางอวี่ถง ซึ่งแฝงตัวอยู่ทั้งสองตระกูลนับสิบรายเปิดฉากลงมือพร้อมใจจู่โจมยามพลั้งเผลอ ทำร้ายเป้าหมายซึ่งไม่ทันระวัง ซึ่งเน้นเฉพาะเหล่าผู้ฝึกตนชั้นสูงจนพวกมันได้าเ็หนัก แม้ไม่ตายแต่ไม่อาจต่อสู้หักโหม แต่ตัวหมากใบเดียว ยังมิทำให้ฝั่งของตระกูลหยางมั่นใจลงมือนักฆ่าใต้ดิน รวมถึงกลุ่มคนร้ายนอกเมืองล้วนร่วมมือกับหยางอวี่ถงชนิดที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด ว่าหยางอวี่ถงจะสามารถสั่งการเหล่าโจรร้ายทั้งหลายได้เช่นนี้
ยามเที่ยงของวันใหม่ศีรษะของสองผู้นำตระกูลถูกส่งไปยังหน้าประตูหลัก หลังจากนั้นการฆ่าล้างค่อยบังเกิดขึ้นตามมาสามวันให้หลัง เมืองน้ำใสก็ตกอยู่ภายใต้อำนาจของตระกูลหยางอย่างเบ็ดเสร็จ
ตระกูลหยาง ราวกับตายแล้วฟื้นคืนกลับมาด้วยอำนาจวิเศษชั่วเวลาไม่ถึงเจ็ดวัน หลังคืนวันเพ็ญ กลับขยายตัวรวดเร็ว ยึดครองผลประโยชน์ของทั้งสามตระกูลใหญ่เดิมจนหมดสิ้นแต่ความทะเยอทะยานของหยางอวี่ถงไม่สิ้นสุด บวกกับก่อนหน้า ทำข้อตกลงสัญญากับกลุ่มใต้ดินจึงรับเอาขุมกำลังของกลุ่มโจรชั่วร้ายทั้งหลายมาผสานรวมเข้ากับกองกำลังตระกูลหยาง ทำให้สามเดือนหลังจากนั้นตระกูลหยางก็ก้าวขึ้นเป็ตระกูลที่ทรงอำนาจสูงที่สุดในระยะสองพันหลี่ ระยะทางซึ่งจ่อประชิดถึงเมืองไผ่แดงอันเป็ที่ตั้งของตระกูลหลิวด้วย และหากว่า...นครหลินซู มิได้เป็สถานที่ตั้งของ...สำนักแม่น้ำใหญ่เชื่อว่าตระกูลหยางอาจจะขยายอิทธิพลออกไปได้ไกลถึงสามพันหลี่เลยทีเดียว
เมื่อหยางยิ่งใหญ่แผ่อิทธิพล สุดท้ายเื่ราวระหว่างตระกูลหยางและตระกูลหลิวที่เหมือนจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันนานหลายเดือนก็ถึงคราวยุติ เพราะตอลดเวลาที่ผ่าน ความเคียดขึงในใจของหยางอวี่ถงมิเคยจืดจางกระทั่งสบโอกาสเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ตระกูลหยางและคณะเจรจาเดินทางมาถึงเมืองป่าไผ่แดงตระกูลหยางค่อยดำเนินแผนการเผ็ดร้อน...หยางอวี่ถงก็ประกาศตั้งตนเป็ศัตรูกับตระกูลหลิวต่อหน้าตระกูลอื่น ๆ ในเมืองป่าไผ่แดง แต่ไม่คิดใช้กำลังเข้าปราบปราม อาศัยเพียงลมปากก็สามารถกดดันจนตระกูลหลิวจนเสียศูนย์ ด้วยคำประกาศย้ำชัดว่า...ผู้ใดร่วมทำการค้าหรือช่วยเหลือตระกูลหลิวตระกูลหยางจะถือว่ามันผู้นั้นเป็ศัตรู และอาจจะบุกจู่โจมตระกูลของผู้นั้นได้ทุกเมื่อทำเอา...หลิวเหวินหง(ท่านตา)โกรธแค้นจนกระอักเื นอนซมอยู่บนเตียงหลายวัน
แต่ท่านพ่อที่ตัดสินใจพลาดไม่โจมตีตระกูลหยางแก้แค้นแต่ต้น รู้สึกเสมือนเป็คนแบกรับความผิดจึงคิดใช้ความสามารถช่วยเหลือตระกูลหลิวอย่างสุดฝีมืออาศัยสหายเก่าก่อนที่อยู่ห่างไกล บวกกับความสามารถส่วนตัว เจรจาการค้าสายหนึ่งแม้แรกเริ่มรายได้ไม่งดงาม ด้วยขบวนสินค้าต้องเดินทางไกลกว่าพันหลี่ แต่ผลลัพธ์ยังช่วยพยุงรายจ่ายของตระกูลมิให้พังทลายแถมยังฟื้นฟูจิตใจของผู้คนตระกูลหลิวให้พอชุ่มชื้นขึ้นมาได้บ้าง
กระทั่งเื่ราวที่ท่านพ่อช่วยแก้ไขปัญหาของตระกูลหลิวด้วยสามารถรู้ไปถึงหูหยางอวี่ถง...คนชั่วช้าเดือดดาลดั่งไฟสุม ด้วยตอนที่ท่านพ่ออยู่ในตระกูลหยางมันก็อิจฉาความสามารถของท่านพ่ออยู่ก่อนไม่คิดว่าตนเองทุ่มเทถึงเพียงนี้ยังไม่ประสบผลทำให้ครึ่งเดือนก่อนที่หยางอี้จะฟื้นขึ้น ตระกูลหยางจึงดำเนินแผนรุกคืบน่ารังเกียจยกอ้างว่า...หยางเฉิงเป็คนทรยศของตระกูล แต่ตนเองไม่คิดเปิดฉากจู่โจมตระกูลหลิวแต่ต้นเพราะสัมพันธ์เก่าก่อน จึงทำเพียงสั่งสอน หวังให้ตระกูลหลิวสำนึกผิดมอบตัวของหยางเฉิงออกมาเอง แต่เหตุการณ์ดำเนินเรื่อยมา ตระกูลหลิวกลับไม่สำนึกจึงส่งสานส์เปิดผนึกให้รู้กันทั่วเมืองไผ่แดง...ว่าพวกตน้าให้ตระกูลหลิว ส่งมอบตัวของหยางเฉิงกลับคืนตระกูลหยางเพื่อรับโทษทัณฑ์หากตระกูลหลิวยินยอม จะถือว่าไม่มีความแค้นต่อกันเื่ราวที่บีบคั้นเก่าก่อนล้วนเป็เพราะถูกคนร้ายหยางเฉิงยุแหย่ให้ผิดใจแต่หากไม่...
อ่านข้อความมาจนถึงท่อนสุดท้าย หากเป็หยางอี้แต่เดิม คงแสดงอาการขบเขี้ยวยิงฟันด้วยความแค้นเคืองแต่บัดนี้ตนเองมิใช่เด็กน้อย อารมณ์เพียงนี้ ล้วนควบคุมได้อย่างหมดจดสมองอันปราดเปลื่องสามารถแยกเยอะเื่ราวออกมาได้อย่างแจ่มชัด เพราะรู้นิสัยผู้เป็ลุงดี(หยางอวี่ถง)ว่าเป็คนสายตาแคบสั้น มองแต่ผลประโยชน์เฉพาะหน้าย่อมไม่อาจคิดแผนการลึกซึ้งออกมาได้ เพียงแต่ข้อมูลที่ได้รับมีจำกัด เมื่อนั้นจึงตัดสินใจแน่วแน่จะใช้ความสามารถของตนเองช่วยเหลือบิดาและตระกูลหลิวอย่างสุดกำลังเพียงแต่ตอนนี้คำกล่าวของเด็กแปดขวบที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาจะมีผู้ใดเชื่อถือกัน
...เห็นทีเราคงต้องออกแรงแสดงฝีมือให้ท่านพ่อและท่านตาเห็นเป็ประจักษ์สักหน่อยแล้ว
ความคิดแม้เติบใหญ่แยบยล แต่ยามนี้กายเนื้อยังเป็เด็กน้อยอ่อนแอกลางดึกผ่านพ้นย่อมง่วงเหงาเป็ธรรมดา ภายในเรือนนอนอบอุ่นเปลวเทียนยังคงจุดติดแต่ผู้คนกลับหลับใหล ใบหน้าฟุบแนบทับสองแขนที่พับวางอยู่บนโต๊ะ กว่าจะรู้สึกตัวอีกคราก็ถึงเวลาเช้าเสียแล้ว
9K
