วันเวลาหลังจากคืนที่แสนปั่นป่วนผ่านไปอย่างเชื่องช้าและน่าอึดอัด ความสัมพันธ์ระหว่างนุนีกับอาร์ทเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันคือความเงียบที่ดังกว่าพายุ พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่แทบไม่ปริปากคุยกัน มีเพียงสายตาที่ลอบมองกันเป็ครั้งคราว ซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย นุนีเองก็สับสนว่าสถานะของเธอนั้นคืออะไรกันแน่... เธอยังเป็แม่เลี้ยงของเขา หรือเป็เพียงเมียบำเรอความใคร่ในยามที่เขา้า
ที่ทำงาน, นุนีตัดสินใจขีดเส้นแบ่งอย่างเด็ดขาด เมื่อผู้จัดการพยายามเข้ามาพูดคุยตีสนิทกับเธออีกครั้งใน่พักกลางวัน เธอก็ปฏิเสธเขาอย่างสุภาพแต่หนักแน่นและชัดเจนที่สุด
“ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะผู้จัดการ แต่ฉันขอความชัดเจนว่าเราเป็เพียงเพื่อนร่วมงานกันเท่านั้นค่ะ”
คำพูดที่ตรงไปตรงมาและแววตาที่จริงจังของเธอทำให้ผู้จัดการหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยอมถอยแต่โดยดี หลังจากวันนั้น เขาก็ไม่กล้าเข้ามายุ่มย่ามกับเธออีกเลย ทำให้นุนีทำงานได้อย่างสบายใจขึ้น
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ในที่สุดนุนีก็ทำงานครบหนึ่งเดือนเต็ม พี่ๆ เพื่อนๆ ที่แผนกต่างพากันเข้ามาแสดงความยินดีและเอ่ยปากชวนเธอไปฉลองหลังเลิกงาน
“น้องนุนี! วันนี้ไปฉลองกัน! พี่จองโต๊ะที่ผับเปิดใหม่ไว้แล้ว” พี่แอน สาวใหญ่หัวหน้าแก๊งค์ประกาศเสียงดัง “ร้านนี้เด็ดมากนะจะบอกให้ หนุ่มๆ งานดีทั้งนั้น!”
นุนีลังเลใจเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงบรรยากาศที่แสนอึดอัดที่คอนโด การได้ออกไปเปิดหูเปิดตาและสังสรรค์กับเพื่อนๆ บ้างก็อาจจะเป็เื่ดี เธอจึงตอบตกลงไป
คืนนั้น, บรรยากาศในผับคึกคักอย่างที่พี่ๆ ว่าไว้ แสงไฟเลเซอร์หลากสีสาดส่องไปทั่วฟลอร์ เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่มจนหัวใจเต้นตามจังหวะ นุนีในชุดเดรสรัดรูปสีดำที่เพื่อนคะยั้นคะยอให้เปลี่ยน จิบเครื่องดื่มในมือพลางมองผู้คนเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน มันเป็โลกที่เธอห่างหายไปนาน
“กรี๊ดดด! ทุกคน! โชว์พิเศษกำลังจะเริ่มแล้ว!” พี่คนหนึ่งร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น
ไฟบนฟลอร์หรี่ลง ก่อนที่สปอตไลท์จะสาดจับไปที่เวทีเล็กๆ กลางร้าน เสียงดนตรีเร้าใจดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าที่ก้าวออกมา เขาถอดเสื้อฮู้ดออก เหลือเพียงท่อนบนที่เปลือยเปล่า อวดให้เห็นกล้ามเนื้อที่ไม่ได้ใหญ่โตจนน่ากลัว แต่กระชับแน่นหนับทุกสัดส่วนราวกับนายแบบหนุ่มจากจีนแผ่นดินใหญ่ ผิวขาวละเอียดตัดกับแสงไฟหลากสี ยิ่งขับให้เขาดูโดดเด่นเหนือใคร
ขณะที่สาวๆ ทั้งร้านส่งเสียงกรี๊ดกันคอแทบแตก นุนีกลับนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้าง... ผู้ชายที่หล่อเหลา สูงโปร่ง และกำลังเต้นโยกย้ายร่างกายอย่างพริ้วไหวอยู่บนเวทีนั้น คือ อาร์ท... ลูกเลี้ยงของเธอ!
เขาดูแตกต่างจากอาร์ทที่เธอรู้จักโดยสิ้นเชิง บนเวทีนั้น เขาคือชายหนุ่มที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย แววตาแพรวพราวที่กวาดมองไปทั่วร้านทำให้สาวๆ ใจละลาย พวกเธอพากันกรูไปที่หน้าเวที ยื่นธนบัตรให้เขาอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งอาร์ทก็รับมันด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า ก่อนที่สาวใจกล้าบางคนจะสอดธนบัตรเข้าไปในขอบกางเกงบ็อกเซอร์ที่เขาใส่โชว์อยู่!
ภาพนั้นทำให้ความรู้สึกบางอย่างแล่นแปล๊บขึ้นมาในอกของนุนี มันคือความร้อนรุ่ม ความไม่พอใจอย่างรุนแรงที่เห็นผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้และััร่างกายของเขา เธอเผลอกำแก้วในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว นี่เป็ครั้งแรกในชีวิต... ที่เธอรู้สึก "หึงหวง" อาร์ท
“โอ้โห... คนนั้นหล่อมากเลยอ่ะนุนี!” พี่แอนหันมากระซิบข้างหูเธอเสียงดังแข่งกับเสียงเพลง “ดูสิ เด่นกว่าใครทุกคนในร้านเลย! งานดีพรีเมียมของจริง!”
นุนีได้แต่พยักหน้ารับอย่างว่างเปล่า ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างบนเวทีไม่วางตา ในขณะที่ในหัวมีแต่คำถามและความรู้สึกสับสนตีกันไปหมด... นี่คืออีกด้านหนึ่งของอาร์ทที่เธอไม่เคยรู้จัก และความรู้สึกที่เพิ่งค้นพบในใจตัวเอง... เธอควรจะทำอย่างไรกับความรู้สึกนี้ดี
บนเวที, ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มและเสียงกรีดร้องของสาวๆ อาร์ทกำลังอยู่ในโลกของเขา ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเบสที่กระแทกกระทั้น แสงไฟสโตรบที่สาดสลับไปมาขับเน้นมัดกล้ามที่ตึงเปรี๊ยะบนแผ่นหลังและหน้าท้องของเขาให้เด่นชัด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายบนผิวขาวละเอียดที่ต้องแสงไฟแล้วดูราวกับประดับด้วยเพชร
เขากวาดสายตาคมกริบไปทั่วร้านอย่างผู้ชนะ เป็สายตาที่คุ้นเคยกับการถูกจับจ้องและชื่นชม แต่แล้วดวงตาคู่คมก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อไปหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งในมุมที่ไม่ไกลจากเวทีนัก...
ที่นั่น... นุนีนั่งอยู่
หัวใจของเขากระตุกวูบ ที่น่าใกว่าการที่เธอมาอยู่ในที่แบบนี้ คือภาพลักษณ์ของเธอในตอนนี้ นุนีไม่ได้อยู่ในชุดทำงานเรียบๆ ที่เขาคุ้นตา แต่เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำรัดรูป ตัวชุดที่พอดีกับสัดส่วนโค้งเว้าของเธอนั้นขับเน้นรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าทรงหลวมมาตลอด ผิวขาวผ่องที่โผล่พ้นเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่และลำคอดูเปล่งประกายภายใต้แสงไฟสลัวของผับ ผมยาวสลวยถูกปล่อยให้เคลียคลออยู่ข้างแก้ม เธอสวย... สวยจนสะกดสายตาและทำให้ผู้ชายทุกคนที่มองต้องเหลียวหลัง
ความใแปรเปลี่ยนเป็ความรู้สึกหวงแหนอย่างรุนแรงแล่นแปล๊บขึ้นมาในอก เธอมาทำอะไรที่นี่? กับใคร? ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้?
หลังจากนั้น การเต้นของเขาก็เปลี่ยนไป แม้ร่างกายจะยังคงขยับไปตามจังหวะเพลงอย่างมืออาชีพ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องอยู่ที่โต๊ะของนุนีแทบจะตลอดเวลา มันเป็สายตาที่ร้อนแรง ดุดัน และเต็มไปด้วยความเป็เ้าของ ราวกับจะประกาศให้ทุกคนในที่นั้นรู้ว่าผู้หญิงคนนั้น... เป็ของเขา
นุนีรู้สึกถึงสายตานั้นได้เป็อย่างดี เธออึดอัดราวกับถูกจ้องมองด้วยไฟ อยากจะลุกหนีแต่ขากลับหนักอึ้งเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น
แล้วเพลงสุดท้ายก็จบลง...
เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องดังสนั่นหวั่นไหว แต่ชายหนุ่มบนเวทีไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เขาไม่โค้ง ไม่ขอบคุณแฟนๆ แต่กลับะโลงจากเวทีสูงด้วยท่าทางสง่างาม แล้วเดินดุ่มๆ ฝ่าฝูงชนที่พยายามจะเข้ามาใกล้ชิด ตรงมายังโต๊ะของเธอทันที
บรรยากาศที่โต๊ะซึ่งกำลังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของพี่ๆ ที่ชื่นชมโชว์เมื่อครู่เงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างสูงสมบูรณ์แบบที่กำลังเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ นุนี
อาร์ทในระยะประชิดนั้นดูสูงใหญ่และน่าเกรงขามกว่าบนเวทีหลายเท่า เขายืนค้ำหัวจนนุนีที่นั่งอยู่ต้องแหงนหน้าขึ้นมอง ออร่าของเขาทำให้เพื่อนร่วมงานของเธอถึงกับพูดไม่ออก
และโดยไม่มีใครคาดคิด...
ร่างสูงโน้มตัวลงมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาที่ยังเปียกเหงื่อก้มต่ำลงมาจนปลายจมูกเกือบชิดแก้มเนียนของนุนี ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาจะกดลงมาประทับบนแก้มของเธอเต็มแรง
ฟอด!
เสียงหอมแก้มที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ทำให้เวลาเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ
"กรี๊ดดดดด!"
เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นมาจากพี่แอนเป็คนแรก ตามมาด้วยเสียงฮือฮาของคนอื่นๆ พี่บางคนถึงกับอ้าปากค้างจนแทบจะหุบไม่ลง ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ชายหนุ่มสุดฮอตที่เพิ่งลงจากเวที เดินตรงมาหอมแก้มน้องใหม่ของแผนกอย่างนุนี!
อาร์ทยืดตัวขึ้น เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย สายตาที่มองนุนีเต็มไปด้วยแววแห่งผู้ชนะ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งะเิลูกใหญ่ไว้ให้นุนีและเพื่อนๆ ของเธอที่กำลังช็อกตาตั้งกับภาพที่เห็น