ย้อนเวลาไปหาขุนเขา

“ฝุ่น!! นี่มันเรื่องอะไรกันวะ”ผมยังไม่ทันได้เดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะเสียงของไอ้คุณก็ตะโกนเรียกผมเสียงดังลั่นห้องซะก่อนจนเพื่อนในชั้นต่างหันมามองพวกผมเป็นตาเดียว

“เรื่องเหี้ยไรวะ”

“ก็เรื่องที่แฟนมึงไปนอนกับยัยพอยต์บริหารปีสองไง”ทันทีที่ผมนั่งลง คุณก็ถามผมขึ้นมาทันทีแถมยังมองซ้ายมองขวาราวกับกลัวใครจะมาได้ยินเข้าอีกต่างหากนี่มันโดนผีป้าข้างบ้านเข้าสิงอยู่หรือไงกัน

“รู้แล้ว”

“เชี่ย! มึงรู้ มึงรู้ได้ยังไงทำไมไอ้เหี้ยนั่นถึงทำกับมึงแบบนี้วะ ไม่ได้การล่ะ กูไม่ยอมกูจะต้องไปเอาเลือดหัวมันออกสักหน่อยแล้ว” คุณลุกพรวดจนผมจับแขนมันเอาไว้เกือบไม่ทัน

“เดี๋ยว!! เดี๋ยวก่อนโว้ย ใจเย็น ๆ ก่อน”

“เย็นก็เหี้ยแล้วนี่มันนอกใจมึงไปเอากับคนอื่นเลยนะโว้ย” คุณหันมามองหน้าผมด้วยความโมโห

“มึงฟังกูก่อนสิ ที่มึงเห็นมันไม่ใช่ความจริง”

“คือยังไง? เล่ามาดิ๊” คุณยอมนั่งลงแต่โดยดีแถมยังมองหน้าผมด้วยสีหน้าจริงจัง จนผมเริ่มเกร็ง

“คือ...”หลังจากนั้นผมก็เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟังตั้งแต่ที่ขุนเขาเข้าใจผิดผมกับลำธารมาจนถึงเรื่องของพอยต์ส่งข้อความมาเย้ย

เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมด คุณยิ่งเดือดด้วยความโมโห มันโกรธผมมากที่ไม่ยอมเล่าอะไรให้มันฟังเลยจนมันต้องมารู้เองทีหลังเพราะพอยต์โพสต์รูปของตัวเองนอนอยู่กับขุนเขาลงโซเชียลพร้อมข้อความที่โพสต์ทำนองว่าฝ่ายชายไม่รับผิดชอบตัวเอง

“ยิ่งฟังมึงเล่ากูยิ่งเดือด แฟนเก่ามึงก็คนดีเกินไปถ้าเป็นกูนะ...กูจะขุดทุกอย่างออกมาแฉหมด เอาให้มันอายจนสู้หน้าใครไม่ได้อีกเลย”

“มีให้ขุดหรือไงกัน” ผมยกคิ้วถามออกไปอย่างกวน ๆ

“ถ้ามึงจะเอา กูหาให้ได้ก็แล้วกัน”

“ยอมมึงเลย” ผมส่ายหัวเบา ๆ ก่อนที่เสียงแหลม ๆของยัยจีจะเรียกชื่อผมลากยาวจนเพื่อนในห้องหันมามองผมอีกครั้งทำไมวันนี้มีแต่คนทำให้ผมดูเด่นอย่างนี้วะเนี่ย

“สรุปมันยังไงฮะอีนั่นมันตั้งใจมอมเหล้าเพื่อแย่งแฟนมึงจริง ๆ ใช่ป้ะ”

“อะไรของมึงวะจี มอมเหล้าอะไรกัน”คุณถามจีทันทีที่อีกฝ่ายนั่งลงข้าง ๆ อีกฝั่งหนึ่งของผม

“ก็นี่ไง” จีเปิดโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาก่อนจะเห็นโพสต์หนึ่งที่ลงเป็นคลิปวิดิโอสั้น ๆ เอาไว้คลิปหนึ่งเพียงเท่านั้นแต่ที่น่าสนใจคงเป็นข้อความของโพสต์นั้นต่างหาก

{ก่อนโพสต์ “เขาไม่รับผิดชอบ” ดูก่อนไหมว่าผู้ชายเขามีอารมณ์ทำอะไรเธอหรือเปล่า}

“มันคืออะไรวะ” ทันทีที่อ่านข้อความของโพสต์นั้นคุณก็เงยหน้าถามจีด้วยความสงสัย

“พวกมึงก็ดูคลิปก่อนสิวะ” จีพูดเสร็จก็กดเล่นคลิปวิดิโอนั้นทันที

ภาพในคลิปเป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังพยุงผู้ชายที่เมาแทบไม่ได้สติขึ้นรถแล้วขับออกไปจากบริเวณร้านเหล้าแห่งหนึ่งซึ่งมันเป็นคลิปเดียวกับที่ผมเคยได้มาจากเพื่อนต่างสาขายังไงล่ะ

“คนในคลิปคือขุนใช่ป้ะ ผู้หญิงคนนี้แม่งโคตรร้ายเลยว่ะ”ดูคลิปจบ คุณถึงกลับทำหน้ายี้เลยทีเดียว

“ว่าแต่ใครเป็นคนปล่อยคลิปวะเหมือนลากยัยเด็กนั่นออกมาตบหน้ากลางโซเชียลเลยนะโว้ย”

“เอ้า! ไม่ใช่ไอ้ฝุ่นเหรอวะ” จีหันมาหาผมอย่างงง ๆเมื่อได้ยินคำถามของไอ้คุณ

“กูเปล่า กูจะทำแบบนั้นทำไมกันวะ”

“แต่โพสต์นี้มันมาจากมึงไม่ใช่เหรอ”จีเปิดอีกโพสต์ขึ้นมากำลังจะยื่นให้ผมดู แต่ไอ้คุณแย่งไปดูเองซะก่อน

“เชี่ย! ข้อความที่มันส่งมาเย้ยมึงจริง ๆ ด้วยวะไอ้ฝุ่นไหนมึงบอกกูว่าจะไม่ยุ่งไงวะ แล้วรูปที่โพสต์มันหมายความว่ายังไง”

“กูไม่ได้เป็นคนทำ ไหนเอามาดูดิ๊”ผมยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ของจีมาดูบ้างก็เห็นเป็นรูปข้อความเดียวกับที่ผมเปิดให้ไอ้คุณดูก่อนหน้านี้

{ก็อยากได้แฟนคนอื่นอะเนอะถึงกลับส่งข้อความเย้ยแฟนของฝ่ายชายแบบนี้เรียกว่าอะไรเอ่ย?}

“สรุปยังไง ฝีมือมึงใช่ไหม”

“ไม่ใช่ฝีมือกู ฝีมือเพื่อนขุน” ผมตอบคุณเสียงเรียบ

เพราะขุนเขาบอกผมเอาไว้เมื่อเช้าแล้วว่าอีกฝ่ายแอบถ่ายเอาข้อความของพอยต์ที่ส่งมาเย้ยผมไปให้ฉลามดูตั้งแต่เมื่อคืนซึ่งไม่คิดว่าฉลามจะเอาไปโพสต์ลงแบบนั้น

“สุดยอด โพสต์พวกนั้นฝีมือเพื่อนขุนทำจริงดิ๊”

“แต่กูว่าอาจจะเป็นขุนทำก็ได้หรือเปล่าวะสุดหล่อของกูโคตรเท่” ผมได้แต่มองคุณกับจีคุยกันอย่างเอือม ๆ

“งั้นขุดเรื่องยัยนั่นต่อเลยมะ เดี๋ยวกูจัดเด็ด ๆให้มึงเลย”

“พอเลยไอ้คุณแค่นั้นก็หนักมากพอแล้วกูไม่อยากซ้ำเติมว่ะ อีกอย่างพอยต์ก็เป็นผู้หญิงด้วยเจอแบบนี้เข้าไปคงรับไม่ไหวแล้วล่ะ” ผมปฏิเสธไปเพราะถึงยังไงพอยต์ก็เป็นผู้หญิงโดนสังคมขุดเรื่องแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

“ตามใจมึง”

“ว่าแต่...”

“อะไรของมึงจี จะพูดอะไรก็พูด ไม่ต้องลีลา”ดูก็รู้ว่ามันเว้นให้ผมด่าเล่นเท่านั้นแหละ

“เรื่องที่ยัยนั่นคิดจะแย่งแฟนมึงสรุปเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่วะ” นั่นไง...ว่าแล้วว่ามันต้องถามเรื่องนี้

“รอไอ้มาร์คมาก่อนแล้วกันกูจะได้เล่าทีเดียว”ผมตอบไปอย่างเซ็ง ๆ รู้อย่างนี้ไม่น่าเล่าให้ไอ้คุณฟังก่อนเลยน่าจะรอเล่าทีเดียวพร้อมกันครบแก๊งดีกว่า

หลังจากที่นั่งรอมาร์คอยู่สักพักผมก็ได้ฤกษ์เล่าเรื่องทั้งหมดอีกครั้งแน่นอนว่าอาการมาร์คกับจีแทบจะไม่ต่างจากคุณในตอนแรกเลยสักนิดและอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำเพราะครั้งนี้ไอ้คุณกับจีเล่นจะแท็กทีมกันขุดเรื่องของพอยต์ขึ้นมาอีกรอบยังดีที่ผมห้ามเอาไว้ได้ทัน

“เลว! แค่ผู้ชายคนเดียวพี่ถึงกับต้องทำลายอนาคตคนอื่นแบบนี้เลยเหรอวะ”เสียงตะคอกอย่างไม่พอใจดังขึ้นมาจากด้านหลัง จนผมกับเพื่อน ๆ หันไปมองอย่างสงสัย

“หมายความว่ายังไง?” ผมถามคนที่ยืนประจันหน้าผมด้วยความเบื่อหน่าย

“อย่าตอแหลได้ป้ะโพสต์พวกนั้นมันเป็นฝีมือพี่ไม่ใช่เหรอ อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องไปหน่อยเลย”

“ขอโทษนะครับน้อง ถ้ามีสมอง...ก็ช่วยคิดหน่อยว่าใคร?...เป็นคนเริ่มประจานตัวเองก่อนกันแน่” ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆก่อนจะกวาดสายตาไปรอบ ๆเพราะตอนนี้พวกเรามายืนเสียงดังกันอยู่กลางโรงอาหารยังไงล่ะ

“มึง!!! ปล่อยกู!! ปล่อยยย!!!”พอยต์เหมือนเสียสติไปแล้วเพราะเธอพุ่งเข้ามาหาผมอย่างเร็วคงตั้งใจจะเข้ามาทำร้ายร่างกายผมเนี่ยแหละแต่เพราะมาร์คกับคุณมันยืนรออยู่ก่อนแล้ว เลยกันพอยต์ได้ทัน

“หยุดบ้าได้แล้ว!!เรื่องทั้งหมดก็เป็นเพราะตัวเธอเองไม่ใช่หรือยังไงกัน ทั้ง ๆที่รู้ว่าผู้ชายก็มีเจ้าของอยู่แล้วแต่ยังคิดจะแย่งแค่ผู้ชายคนเดียวถึงกับยอมทำเรื่องน่าอายแบบนี้ ใช้สมองหน่อยว่ามันสมควรไหม”ผมตวาดออกมาเสียงดังลั่น

“แล้วมึงคิดว่า เกย์อย่างมึงจะคบกันได้นานเหรอวะร้อยทั้งร้อยผู้ชายมันก็แค่อยากลองของแปลกก็เท่านั้นแหละพวกผิดเพศอย่างมึงมันไม่มีทางสมหวังในความรักหรอก ไอ้วิปริตผิดเพศ!!พ่อแม่มึงไม่ผิดหวังเหรอวะที่มีลูกแบ...โอ๊ย!”

“ก็นิสัยแบบนี้ไงผู้ชายถึงไม่เอามึง! อีกอย่างเพื่อนกูจะเป็นอะไรแล้วมันไปหนักส่วนไหนบนหัวมึงวะ”ผมยืนอึ้งด้วยความตกใจเมื่อเห็นจีพุ่งเข้าไปฝากรอยนิ้วเอาไว้บนหน้าพอยต์ด้วยความโมโห

“เสือก!!”

“เฮ้ย!! ช่วยกันแยกดิวะ”ผมตะโกนบอกให้คุณกับมาร์คช่วยกันจับทั้งสองแยกกันอย่างทุลักทุเลเมื่อพอยต์กับจีพุ่งเข้าตบกันอย่างไม่มีใครยอมใครกว่าที่จะหยุดสงครามกลางโรงอาหารได้ เล่นเอาเสียเวลากันไปนานมากเลยทีเดียว