บทที่ 17 เซอร์ไพรส์
หลังจากที่ปลายฝนรับรู้ถึงลมหายใจของคนเป็พี่ที่กำลังติดขัด เขาก็มั่นใจว่าตอนนี้ตนเองได้ยั่วยวนคนสำเร็จแล้ว ดังนั้นจึงได้ผละออกมาจากคอของพี่ชาย มองไปที่พี่ด้วยสายตาสะใจ เขาก็ได้เห็นเพียงสายตาของนักล่าเหยื่อที่พร้อมจะกลืนกินตนเองลงท้อง
ตอนที่เห็นแว่บแรกนั้นรู้สึกเกรงกลัวอย่างบอกไม่ถูก กลัวว่าพี่ชายจะไม่สามารถสะกดข่มความ้าลงได้แล้วจับเขากินขึ้นมาจริงๆ ได้แต่คิดในใจว่าต่อไปจะต้องลดความอ่อยเหยื่อของตนเองลงบ้างแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ทันจะพ้นอายุ 18 จะต้องมีคนเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางอย่างแน่นอน
“ปล่อยผมได้แล้ว ถ้าพี่ยังคิดแกล้งผมอีก ระวังไว้เลย” ปลายฝนดิ้นลงมา ทำท่าทางเหมือนกับคนชนะ ทั้งๆที่ตัวเขานั้นเสียเปรียบไปมากขนาดไหนแล้ว
ร่างกายผอมบางแต่นุ่มนิ่มเกินควร ในที่สุดก็ได้ลงจากอ้อมแขนของคนอายุมากกว่าแล้วมายืนด้วยขาของตนเองเสียที เขากอดอกก่อนจะมองไปยังพี่ชายที่ใช้สายตาอยากจะกินเขาไปทั้งตัวไม่เลิก
“มองอะไร พี่จะไปไหมครับเนี่ย มันก็จะเลยเวลาแล้วนะ” ปลายฝนบ่นงึมงำ เชษที่เห็นคนเป็นายยังไม่สามารถเรียกสติกลับคืนมาได้ เขาก็ออกหน้าแทนอีกครั้ง
“เอ่อ คุณชายรองไปรอได้เลยครับ ประธานน่าจะมีงานฝากผมอีกคำสองคำ เดี๋ยวตามไปนะครับ” เชษออกตัวแทน ทำให้ปลายฝนพยักหน้ารับ
“รีบๆมานะครับ”
หลังจากเด็กน้อยลงไปแล้ว เชษก็รีบเข้ามาหาคนเป็นายทันที
“ประธาน ประธานครับ คุณอย่าทำให้คุณชายรองกลัวนะครับ คุณชายรองยังอายุไม่ถึง 18 ปีเลย อีกอย่างก็ยังไม่ควรจะรู้เื่แบบนั้นด้วยนะครับ ประธานใจเย็นก่อนเถอะครับ” แม้ว่าเชษจะรู้ว่าต้นตอปัญหานี้อยู่ที่คุณชายรองซึ่งยั่วยวนเ้านายของเขาโดยไม่รู้ตัว ทว่าเขาจะบอกคุณชายรองอย่างไรล่ะ? คุณชายรองครับ พี่ชายของคุณมันพร้อมคิดไม่ซื่อกับคุณครับ เมื่อก่อนที่คุณดื้อๆก็ยังเอาคุณไปช่วยตัวเองทุกคืน ตอนนี้คุณทำตัวน่ารักกว่าเดิมก็เลยอยากจะจับคุณกินแล้วครับ แบบนี้หรอ?
น่าปวดหัวชะมัด!
ถ้าคุณชายรองอายุมากกว่า 18 ปี เขาก็พร้อมที่จะปล่อยให้คุณชายรองถูกรังแกเลย ขนาดเขาที่มองดูอยู่ก็ยังแทบจะรู้สึกขนลุกแทนเ้านายเลย คุณชายรองใช่ว่าจะไม่น่ารักน่าดูเสียหน่อย เพียงแต่เขารู้สถานะของตนเองดี แล้วคุณชายรองก็ไม่ได้ทำมาแบบนั้นกับเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าคุณชายใหญ่ของตนเอง ตอนนี้ทุกข์ทรมานมากขนาดไหน
“ประธาน ประธานครับ เดี๋ยวคุณชายรองจะเสียใจนะครับที่จัดเซอร์ไพรส์ไม่สำเร็จน่ะ” เมื่อพูดคำนี้ ต้นหนาวก็เหมือนได้สติทันที เขาหรือที่จะอยากให้น้องน้อยต้องเสียใจน่ะ
“อืม” คนเป็ใหญ่ที่สุดในบ้านรับคำก่อนจะเดินลงไปข้างล่างด้วยความเร็ว ไอ้ร่องรอยความหื่นกามเมื่อครู่เหมือนไม่มีอยู่อีกเลย นี่ทำให้เชษอยากจะหัวเราะแต่ก็มีน้ำตาไหลออกมาด้วยจริงๆ
อยากได้เขา อยากรังแกเขา แต่พอคิดว่าเขาจะร้องไห้เสียใจก็แจ้นไปเสียแล้ว
แบบนี้ต่อให้คุณชายรองอายุ 18 ปีจริงๆ อย่างมากก็ทำได้แต่จับนุ่นจับนี่เหมือนเดิมเท่านั้นแหละ รอให้คุณชายรองร้องไห้ เดี๋ยวก็ได้หยุดมือ
เมื่อเห็นพี่ชายเดินลงมาแล้ว ปลายฝนก็ตื่นเต้นมาก เขาพาคนอายุมากกว่าตรงไปที่โรงแรม XX ที่จองเอาไว้ทันที เมื่อมาถึง เขาก็แสร้งทำเป็ถามว่ามีห้องว่างหรือไม่ ทำเป็สั่งอาหารให้ส่งไปที่ห้องนั้นก่อนจะเดินพาพี่ชายเข้าลิฟท์ไปยังห้องหรูที่ใช้เงินจำนวนมากจองเอาไว้
“พี่เข้าไปก่อน” ปลายฝนยิ้มอย่างมีเลศนัย ต้นหนาวอยากจะหยิกแก้มใสนั่น แต่สุดท้ายเขาก็เดินตามแผนที่ปลายฝนวางเอาไว้ คนตัวใหญ่ดันประตูเปิดเข้าไป ปรากฏว่ามีลูกโป่งสีขาวเต็มไปทั่วห้อง ข้างในจัดไว้อย่างดี มีดอกกุหลาบขาวตกแต่งอยู่ราวกับงานแต่งงานของใครอย่างไรอย่างนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะตัวอักษรที่เขาได้เห็นก่อนหน้านี้ล่ะนะ
“สุขสันต์วันวาเลนไทน์ : พี่หนาวของฝน”
“สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับ” ปลายฝนกระซิบบอกพี่ชายด้วยความเคอะเขิน เขาดันหลังคนอายุมากกว่าให้เข้าไปข้างในอีก ต้นหนาวรู้สึกทึ่งกับการจัดสถานที่ของปลายฝน ดูเหมือนคนตัวเล็กจะต้องลงแรงไปมากน่าดู เขาพึงพอใจอย่างมากเลย
“พี่ นี่ของขวัญครับ” ปลายฝนเดินตัวปลิวเข้าไปในห้องก่อนจะหยิบเอากล่องใส่นาฬิกาหรูที่วางเอาไว้อยู่กลางห้องขึ้นมา
“พี่ลองใส่ก่อนครับ ผมว่ามันน่าจะเข้ากับพี่” เด็กน้อยเ้ากี้เ้าการ แววตามีความกังวลเล็กน้อยด้วย เขาสวมไปที่ข้อมือของพี่ชายซึ่งให้ความร่วมมืออย่างดี เมื่อเห็นว่ามันเข้ากันดีก็ยิ่มร่าออกมา
“พี่ พี่ชอบไหม” ปลายฝนเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น
“อืม”
“อืมไม่ได้ครับ พี่ชอบหรือเปล่า” ปลายฝนถามย้ำอย่างมีความสุข
“ชอบ ชอบมากๆ” ต้นหนาวไม่ได้มองไปที่นาฬิกา เขาเพียงอาศัยจังหวะนี้บอกความรู้สึกของตนเองกับน้องชายที่ไม่ได้รู้เื่เลยว่าตนเองคิดอย่างไร เขายื่นมือไปดึงเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมกอด ปลายฝนตัวแข็งไปเล็กน้อยก่อนจะกอดตอบคนเป็พี่
เด็กน้อยร้องไห้ออกมา พูดเสียงอู้อื้อในลำคอ
“พี่ ผมรักพี่นะครับ ขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอด ฮึก ฮือ” ปลายฝนจับเสื้อของต้นหนาวแล้วก็ร้องออกมาไม่หยุด คนเป็พี่โอบกอดน้องน้อยไว้ในอ้อมแขน ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ั้แ่ที่เขาเจอปลายฝนครั้งแรกและตั้งปณิธานกับตนเองว่าจะดูแลปลายฝนให้ดีไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม เขาก็ยังคิดเหมือนเดิม และทำทุกอย่างเต็มที่เสมอ
ต้นหนาวรู้ว่าบางครั้งเด็กน้อยอาจจะไม่ได้คิดเหมือนกัน ความรักของปลายฝนนั้นเป็แค่พี่กับน้องชาย แต่เขาไม่สนใจ ตราบใดที่ปลายฝนมีความสุข ต่อให้ต้องอยู่กับคนอื่น เขาก็พร้อมที่จะดูแลอยู่ห่างๆ อย่างไรก็ตามผู้ชายคนนั้นที่ได้รับความเชื่อใจจากน้องชายของเขาจะต้องดีด้วย
อย่างคนชื่อคีย์ เด็กวัยรุ่นที่ทำอะไรไม่เป็สักอย่าง สักแต่จะใช้ความหล่อมาหลอกล่อน้องชายของเขา เขาไม่ยินยอมจริงๆ ต่อให้ต้องทะเลาะกับน้องเพื่อที่จะให้เลิกกับผู้ชายคนนั้น เขาก็จะทำ
ปล่อยให้เขาได้เป็คนร้าย คนเลว ให้น้องได้เกลียดเขาคนเดียวแต่ไม่ทำร้ายชีวิตตนเอง เขาก็พร้อมที่จะเป็คนเลวคนนั้น
โชคดีที่น้องชายของเขาไม่ได้เป็แบบนั้น ทั้งยังดีกับเขามาก มากเสียจนเขาคิดที่จะกักขังอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้ไปเจอใครรังแกได้อีก แน่นอนว่าเขาคงไม่ได้ทำมันจริงๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ปล่อยให้ “อิม” และ “คีย์” ยังมีชีวิตรอดหรอก
ที่ปล่อยมันไว้เช่นนี้ก็เพื่อให้น้องชายของเขาได้เรียนรู้อะไรบางอย่างจากพวกมันทั้งสองคน เขาไม่อยากให้น้องชายของเขาไร้ซึ่งภูมิคุ้มกันใดๆอีกแล้ว กลัวว่าในอนาคตหากเขาเพลี่ยงพล้ำจนปลายฝนได้อยู่คนเดียว จนเขาดูแลอีกฝ่ายไม่ได้ น้องจะตามไม่ทันคน
เหมือนกับที่น้องไม่คิดว่าผู้ชายที่ชื่อคีย์จะพูดคำหยาบกับตนเอง ทั้งๆที่ที่ผ่านมาอีกฝ่ายวางตัวเป็ผู้ดีมาตลอด อย่างน้อยๆเื่นี้ก็น่าจะทำให้น้องรับรู้ได้ว่าการดูคนไม่อาจจะดูจากภาพที่เขาแสดงให้เราดูได้อย่างเดียว คนบางคนก็ใส่หน้ากากหาเรา เมื่อหมดประโยชน์ก็จะทิ้งเอาไว้ข้างหลัง
ถ้าจะเปิดตัวน้องในฐานะน้องชายของเขา น้องจะต้องพร้อมรับมือกับคนพวกนี้และไม่เชื่อใจใครง่ายๆอีก
“แหะๆ ขอโทษครับพี่ ตั้งใจจะทำให้พี่มีความสุขแท้ๆ” ปลายฝนเมื่อร้องไห้ไปพักใหญ่ๆ เขาก็ผงะออก ใช้สองแขนปาดน้ำตาทิ้งอย่างไม่ใยดี ใบหน้าแดงก่ำเพราะเขินอายที่จู่ๆก็ร้องไห้เหมือนคนอ่อนแอ ท่าทางน่าเอ็นดูเป็อย่างยิ่ง
ต้นหนาวยกยิ้มเล็กน้อย เขาลูบผมน้องชายอย่างเบามือ
“แค่เราตั้งใจ พี่ก็มีความสุขแล้ว”
“ผมรู้แล้วน่าว่าพี่มีความสุข ไม่อย่างนั้นพี่ไม่ยิ้มหรอกใช่ไหม” ปลายฝนเห็นพี่ชายยิ้มก็หัวเราะออกมา น้ำตาของเขายังไหลอยู่ต่อเนื่อง ไม่นานคนก็เบะปากอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาที่กลั้นไม่อยู่
“อย่าร้องเลย” ต้นหนาวจับแก้มของปลายฝน เขาไม่ชอบที่จะเห็นน้องชายร้องไห้เลย
“งั้นพี่ก็ยิ้มให้ผมบ่อยๆได้ไหม ั้แ่ที่พ่อแม่จากไป พี่ก็ไม่ค่อย อึก พี่ก็ไม่ค่อยยิ้มอีก” ปลายฝนพูดออกมาด้วยความเสียใจ เขาแตะไปที่ปากของต้นหนาวด้วย พยายามที่จะจับรอยยิ้มนั้นเอาไว้ คนเป็พี่ก้มหน้าลง หอมหัวของน้องชายอย่างเอ็นดู
“ขอโทษครับ ต่อไปพี่จะยิ้มให้เราบ่อยๆดีไหม”
“อื้อ ดี ดีครับ” เด็กน้อยโผเข้ากอดพี่ชายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ร้องไห้แล้ว ปลายฝนยิ้มร่าอย่างมีความสุข กระจกที่สะท้อนใบหน้าของน้องชายให้ต้นหนาวได้เห็น มันทำให้เขาอดที่จะยิ้มออกมาอีกครั้งไม่ได้
สองคนพี่น้องกอดกันกลม ก่อนที่อาหารจะเข้ามาเสิร์ฟให้ เมนูทั้งหมดเป็เมนูที่ต้นหนาวชอบเมื่อก่อนนี้ ความอบอุ่นหอมหวานนั้นทำให้สองคนกินมันอย่างมีความสุขแม้จะไม่ต้องพูดอะไรเลยก็ตาม
ตืด ตืด
อย่างไรก็ตาม ความสุขของพวกเขานั้นถูกทำให้ชะงักลงอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ โทรศัพท์ของปลายฝนดังขึ้น ทำให้ทั้งสองคนที่นั่งกินอาหารร่วมกันพร้อมใจกันนิ่วหน้า
- อิมเพื่อนรัก –
เด็กน้อยขมวดคิ้วแปลกใจเมื่อเห็นเบอร์ของเพื่อนสาวดังขึ้นอีกครั้ง เขามองไปยังต้นหนาวอย่างขออนุญาต เห็นเพียงพี่ชายที่นั่งขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจอยู่เท่านั้น เขาลังเลก่อนจะกดรับแต่เปิดลำโพงเสียงดังเพื่อให้พี่ชายได้ยินด้วย
เมื่อปลายสายเห็นว่าปลายฝนรับโทรศัพท์แล้วก็รีบพูดขึ้นทันที
“ปลายฝน ช่วยด้วย คีย์ คีย์จะฆ่าตัวตาย”
“ห๊ะ?” ปลายฝนชะงักไป เขามองหน้าต้นหนาวที่มืดครึ้มอย่างช่วยไม่ได้
สิ่งที่ปลายฝนไม่คิดเลยก็คือคีย์จะมีการแสดงเช่นนี้อยู่ด้วย เมื่อก่อนอีกฝ่ายไม่เคยสนใจเขา เขาก็เลยไม่คุ้นว่ามีสถานการณ์นี้เกิดขึ้น แต่แน่นอนว่าปลายฝนรู้ว่าอีกฝ่ายทำเช่นนี้ก็เป็แค่แผนการเท่านั้นเอง
“ปลายฝน มาช่วยคีย์ด้วยเถอะ เขาอยู่ที่อาคารเรียน เขาจะะโตึกฆ่าตัวตายจริงๆ” อิมพูดออกมาด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงของเธอนั้นร้อนรนมาก
“แล้วพวกเธอไปทำอะไรที่โรงเรียน ไปมืดๆค่ำๆแบบนี้ได้ยังไง” ปลายฝนพูดด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง แต่เขาก็ยังถามสิ่งที่ตนเองสงสัยอยู่
“ไม่ต้องถามมากได้ไหม รีบมาเถอะ นายจะปล่อยให้คีย์ตายหรอ” อิมพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะตัดสายไปไม่ยอมพูดอะไรอีก ปลายฝนมองต้นหนาวถามความคิดเห็น คนเป็พี่ตีหน้านิ่ง
“ปล่อยให้มันตาย” คำเดียวสั้นๆบ่งบอกว่าไม่อนุญาตให้เขาจากไปในตอนนี้ ปลายฝนรู้สึกลังเล ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงกล้าๆกลัวๆ
“พี่ หรือถ้าพี่ไปกับผมได้ไหมครับ” เด็กน้อยส่งสายตาเป็กังวลมาให้เขา ต้นหนาวคิดเล็กน้อย เขาพบว่าถ้าไม่ปล่อยให้เด็กน้อยไป อีกฝ่ายอาจจะนอนไม่หลับก็ได้ในคืนนี้ หรือถ้าเ้าเด็กสารเลวพวกนั้นกล้าหน่อยแล้วทำทีว่าเจ็บตัวจากเมื่อวานแล้วใช้ข้ออ้างนี้ทำให้ปลายฝนรู้สึกผิด เช่นนั้นเื่มันอาจจะแย่ลงกว่าเดิมก็ได้
นอกจากนี้ปลายฝนก็ยังให้เขาไปด้วย นี่เท่ากับเป็การแสดงความบริสุทธิ์ใจออกมาอย่างเต็มที่ เขาเองก็อยากจะเห็นทั้งสองคนที่หน้าด้านหน้าทนนี่เหมือนกัน
“อืม” ต้นหนาวรับคำ ทั้งสองคนไม่ได้กินอะไรต่อ แต่พากันไปที่โรงเรียนในทันที
เนื่องจากเป็เวลากลางคืนแล้ว ดังนั้นรถจึงไม่ติดอีก พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็มาถึง ต้นหนาวถอดเสื้อคลุมของเขาให้น้องชายเพื่อให้ความอบอุ่นแก่เ้าตัวน้อย ปลายฝนรับมาอย่างขอบคุณ เขาจับมือพี่ชายเหมือนกับกลัวสถานการณ์ตรงหน้า ต้นหนาวรู้ว่าน้องชายของเขาเชื่อจริงๆว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังจะฆ่าตัวตาย เขาอยากจะบอกน้องน้อยยิ่งว่าคนเห็นแก่ตัวแบบนั้นไม่มีทางฆ่าตัวตายหรอก มันก็แค่การแสดง
ทว่าถ้าเขาบอกไปตอนนี้ก็รู้ว่าน้องชายคงไม่เชื่อแน่ๆ การปล่อยให้อีกฝ่ายได้มาเจอด้วยตนเองนั้นนับว่าดีกว่า
ส่วนทางปลายฝน แน่นอนว่าในใจของเขาย่อมไม่เชื่อเื่นี้ แต่ถ้าให้เขาทำนิ่งแล้วบอกว่าไม่สนใจ ปล่อยให้พวกมันตายไป พี่ชายที่มองว่าเขาเป็เด็กใสซื่อจะคิดยังไง อีกอย่าง....เขาก็นึกสนุกที่จะได้เห็นการแสดงของทั้งสองคนนี้ด้วย อยากรู้จริงๆว่าคนพวกนี้จะหน้าด้านหน้าทนทำอะไรอีก
ในเหตุการณ์นี้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เขายังเล่นละครเพื่อบอกว่าทำไมเขาถึงลาออกจากการเรียน มันจะเป็การทิ้งะเิให้สองคนที่รวมหัวหลอกเขาด้วย ให้เพื่อนๆคนอื่นคิดว่าทั้งสองคนเป็คนหน้าไหว้หลังหลอกขนาดไหน ให้พวกมันสองคนอยู่ในโรงเรียนอย่างไม่มีความสุขไปเลย
ปลายฝนเงยหน้ามองที่ห้องเรียน เขาก็เห็นแสงไฟเปิดอยู่ มองเห็นคีย์ที่กำลังมองมาอยู่ด้วยสายตาลึกซึ้ง เขาก็รีบกระตุกมือของพี่ชายทันที
“พี่ นั่นคีย์ เขากำลังจะฆ่าตัวตายเพราะผม ผมหลอกเขา ผม...” ปลายฝนทำเหมือนกับคนที่กำลังกังวลและไปไม่เป็ ต้นหนาวกระชับมือของเขาเบาๆ
“ไม่เป็ไร ขึ้นไปกันเถอะ” เขาพูดออกมา ดวงตาของเขาเข้มขึ้นมากยามจ้องไปยังไอ้เด็กหน้าหล่อที่ดีแต่หน้าตา
รอให้เขาทำให้น้องน้อยตาสว่างก่อนเถอะ โทษที่มันก่อ พ่อแม่ของมันจะได้รับรู้ด้วย แล้วจะได้รู้ว่าการมายุ่งกับคนของอธิบรักขณกุลนั้นจะมีจุดจบอย่างไร
ในเมื่อมันอยากจะตาย เขาจะให้มันอยากฆ่าตัวตายทั้งครอบครัวเลย!!
..............................
6K
