บนถนนหลวง กลับมีโจรป่าซุ่มโจมตี!
ท่ามกลางเสียงะโฆ่าฟันที่ดังสนั่น กลุ่มโจรปิดหน้าพุ่งเข้าจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง พวกมันเงื้อดาบฟันลงมา เพียงชั่วพริบตาเดียวทหารของโตซางสามสี่คนก็ถูกฟันล้มลงกับพื้น
"ปกป้องคุณชาย!" เสียงะโดังขึ้นจากกลุ่มคน เหล่าทหารประจำตระกูลเริ่มได้สติ ต่างรีบชักดาบออกมาต่อสู้กับพวกโจร และล้อมวงปกป้องโตซางไว้ตรงกลาง
"คุณชาย..." สาวใช้เสี่ยวหวนใจนหน้าซีดเผือด นางส่งเสียงครางแ่เบาและซุกตัวเข้าในอ้อมแขนของโตซางตามสัญชาตญาณ
หญิงสาวที่อ่อนแอพึ่งพิงตนด้วยความหวาดกลัวเช่นนี้ ทำให้โตซางเกิดความรู้สึกอยากเป็วีรบุรุษขึ้นมาทันที เขาโอบกอดนางไว้แน่น "ไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเ้าเอง"
พูดจบ โตซางก็รีบกวาดสายตามองรายชื่อิญญาวีรชนในหัวอย่างรวดเร็ว ในเวลานี้เขาไม่มีเวลาลังเลอีกต่อไป ต้องรีบอัญเชิญิญญาขุนพลที่มีค่าพลังต่อสู้ประมาณ 70 ออกมาช่วยขับไล่พวกโจรเหล่านี้
ทว่าบริเวณรอบกาย ท่ามกลางการเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่งของพวกโจร ทหารประจำตระกูลหลายสิบคนของเขาถูกสังหารไปกว่าครึ่งในชั่วพริบตา
ยิ่งกว่านั้น โตซางพบว่าโจรเหล่านี้ดูไม่เหมือนโจรป่าทั่วไป แต่ละคนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี มีระเบียบในการรุกและถอย อีกทั้งยังมีค่าพลังต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็น่าจะ 30 ขึ้นไป
เขายังพบอีกว่า อาวุธที่โจรกลุ่มนี้ใช้ไม่ใช่ดาบหรือกระบี่ทั่วไป แต่เป็มีดขนาดใหญ่ที่คล้ายกับที่คนขายเนื้อใช้
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของโตซาง เตียวหุยก็มาจากครอบครัวคนขายเนื้อ ได้ยินมาว่าข้างกายเขามีกองกำลังทหารคนสนิทอยู่สองร้อยนาย ซึ่งล้วนแต่เป็คนฆ่าสัตว์มาก่อน และใช้มีดเป็อาวุธทั้งหมด หรือว่าโจรกลุ่มนี้จะเป็ทหารคนสนิทของเตียวหุยปลอมตัวมาเพื่อฆ่าเขา เพื่อถอนรากถอนโคนให้เล่าปี่กันแน่?
เมื่อคิดได้ดังนี้ โตซางก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ นึกไม่ถึงว่าพวกมันจะลงมือเร็วขนาดนี้ เพิ่งจะวางยาฆ่าโตเอ็งไปหยก ๆ ก็ตามมาจัดการเขาต่อทันที
"ข้าต้องรีบอัญเชิญยอดขุนพลเดี๋ยวนี้ แล้วรายชื่อบ้า ๆ นี่มันจะยาวไปไหนกัน อ่านจนตาลายไปหมดแล้ว" ตอนนี้โตซางร้อนใจจริง ๆ ทหารประจำตระกูลของเขากำลังจะถูกฆ่าตายจนหมด หากไม่อัญเชิญิญญาวีรชนออกมาตอนนี้ เขาคงถูกฟันจนกลายเป็เศษเนื้อแน่
[ติ๊ง... นายท่านสามารถเลือกโหมดคัดกรองได้ โดยเลือกดูรายชื่อิญญาวีรชนที่มีพลังต่อสู้ประมาณ 70 และมีค่าความจงรักภักดีั้แ่ 0 ขึ้นไป]
"[บ้าเอ้ย!! มีโหมดคัดกรองด้วย ไอ้ระบบเฮงซวยนี่ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้" โตซางรู้สึกหงุดหงิดและสบถออกมา "รีบดึงรายชื่อิญญาวีรชนที่ข้าสามารถอัญเชิญได้ และมีค่าความจงรักภักดีั้แ่ศูนย์ขึ้นไปออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้"
หลังจากเสียง ‘ติ๊ง’ ของจิติญญาแห่งระบบ รายชื่อในหัวของโตซางก็เปลี่ยนไปทันที ชื่อและข้อมูลของิญญาวีรชนยาวเหยียดปรากฏขึ้นตรงหน้า
"เซี่ยงจวง เอาคนนี้แหละ เซี่ยงจวง อัญเชิญออกมาเดี๋ยวนี้" โตซางไม่มีเวลาเลือกอีกแล้ว เขาเลือกิญญาวีรชนที่อยู่ลำดับแรกสุดทันที
[ติ๊ง... กรุณาให้นายท่านวางฝ่ามือลงบนศีรษะของร่างเนื้อเพศชายที่เลือก ระบบจะทำการโหลดิญญาเซี่ยงจวงผ่านแขนของนายท่าน]
ยุ่งยากชะมัด!
โตซางไม่มีทางเลือก จึงถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะหาสุ่มทหารประจำตระกูลสักคนมาเป็ร่างสถิตของิญญาวีรชน แต่พอเงยหน้าขึ้นมองเขาก็ต้องตกตะลึง
เขาเห็นว่าทหารประจำตระกูลหลายสิบคนรอบกายถูกฆ่าตายจนหมดสิ้นั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ข้างกายเหลือเพียงสาวใช้เสี่ยวหวนที่ซุกตัวอยู่ข้างเขาด้วยความหวาดกลัว จะไปหาร่างเนื้อเพศชายจากไหนมาให้สถิตได้
พวกโจรปิดหน้าสามสิบกว่าคน เมื่อเห็นว่าเหลือโตซางเพียงคนเดียว กลับไม่รีบร้อนลงมือ แต่ละคนจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเ็า สายตาเยาะเย้ยราวกับกำลังมองลูกแกะที่หลงเข้ามาในรังหมาป่า
"ไอ้สวะตระกูลโต จงยอมตายไปอย่างสงบเถอะ มีดของข้าเล่มนี้มันรวดเร็วนัก เ้าต้องตายไปเท่านั้น นายท่านของพวกข้าจึงจะนอนตาหลับโดยไร้กังวล..." หัวหน้าโจรแบกมีดที่โชกเื ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเย็น
ความตายอยู่ห่างจากโตซางเพียงก้าวเดียว
"แม่งเอ๊ย ระบบเฮงซวยอะไรวะ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ว่าต้องใช้ร่างคนด้วย แล้วตอนนี้ข้าจะไปหามาจากไหน" โตซางหน้าถอดสี หัวใจเต้นรัว บ่นออกมาด้วยความโมโห
[ติ๊ง... ตรวจพบร่างเนื้อเพศหญิงในระยะของนายท่าน นายท่านสามารถอัญเชิญิญญาวีรชนเพศหญิงได้]
เสียงที่เ็าของจิติญญาแห่งระบบทำให้โตซางที่สิ้นหวังกลับมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง เขารีบสั่งการด้วยความคิดทันที "แล้วจะมัวพูดมากทำไม รีบดึงรายชื่อิญญาวีรชนหญิงที่อัญเชิญได้ออกมาเดี๋ยวนี้"
[ติ๊ง... คัดกรองพบิญญาวีรชนหญิงที่สามารถอัญเชิญได้หนึ่งท่าน ฮวาหมู่หลาน ขุนพลชายแดนราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ค่าบัญชาการ 60 พลังต่อสู้ 72 สติปัญญา 50 การเมือง 30 ค่าความจงรักภักดีเริ่มต้น 20]
"ฮวาหมู่หลาน? ทำไมแม้แต่ฮวาหมู่หลานก็โผล่มาด้วย ฮวาหมู่หลานไม่ใช่ขุนพลหญิงสมัยสุยถังหรอกหรือ? ข้าอ่านหนังสือน้อย เ้าอย่ามาหลอกข้านะ"
โตซางเคยอ่าน ‘ตำนานสุยถัง’ และจำได้ว่าฮวาหมู่หลานอยู่ในยุคนั้น แต่จิติญญาแห่งระบบบอกชัดเจนว่าอัญเชิญได้เฉพาะิญญาวีรชนก่อนยุคสามก๊กเท่านั้น
['ตำนานสุยถัง' เป็เพียงเื่เล่าพื้นบ้าน ความจริงแล้วฮวาหมู่หลานเกิดในสมัยพระเ้าฮั่นบุ๋นเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้รับการยกย่องจากการปลอมตัวเป็บิดาออกรบเพื่อต่อต้านพวกซยงหนู *[1] ตามหลักฐาน…]
"ไม่ต้องอธิบายแล้ว จะเกิดยุคไหนก็ช่าง ขอแค่เรียกออกมาได้ก็พอ ลุยเลย!"
โตซางอยู่ในสถานการณ์ความเป็ความตาย จะมีอารมณ์ไหนมานั่งฟังจิติญญาแห่งระบบอธิบาย เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงตัวเสี่ยวหวนมาข้างหน้า และวางฝ่ามือลงบนศีรษะของนางโดยไม่ลังเล
[ติ๊ง... ระบบเริ่มโหลดิญญาวีรชน จะเสร็จสิ้นภายในสิบลมหายใจ ในระหว่างการโหลด กรุณาให้นายท่านัักับร่างเนื้อไว้ตลอดเวลา มิฉะนั้นการโหลดจะล้มเหลว สิบ... เก้า... แปด…]
เสี่ยวหวนที่เคยหวาดกลัว จู่ ๆ ก็หยุดนิ่ง ดวงตาไม่กะพริบ แม้แต่ลมหายใจก็หยุดลง ราวกับถูกมนตร์สะกดให้นิ่งสนิท นางยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าโตซาง ปล่อยให้มือของเขาแตะอยู่ที่ศีรษะ
มันเป็ท่าทางที่ประหลาดมาก หัวหน้าโจรที่เห็นเหตุการณ์อดไม่ได้ที่จะฉายแววสงสัยในดวงตา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความตั้งใจที่จะฆ่าโตซางลดน้อยลง
มีดโชกเืของหัวหน้าโจรถูกเงื้อขึ้นสูง เตรียมจะฟันลงมาเพื่อผ่าร่างของโตซางและเสี่ยวหวนให้ขาดเป็สองท่อนพร้อมกัน
แต่จิติญญาแห่งระบบยังคงนับถอยหลัง
อีกไม่กี่อึดใจ โตซาง้าเวลาเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น!
"หยุดก่อน!" ใน่เวลาคับขัน โตซางไม่สนอะไรทั้งสิ้น ะโออกไปเสียงดัง
ร่างของหัวหน้าโจรชะงักเล็กน้อย มีดที่เงื้ออยู่กลางอากาศหยุดลงตามสัญชาตญาณ
เขามองลงมาที่ท่าทางลนลานของโตซางด้วยสายตาเย้ยหยัน พร้อมหัวเราะเย็น "อะไรกัน ไอ้สวะตระกูลโต อยากจะขอชีวิตงั้นหรือ? ไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้เ้าคุกเข่าโขกศีรษะขอร้องข้า ข้าก็ต้องเอาชีวิตเ้าให้ได้"
จิตสังหารพลุ่งพล่านในดวงตาของหัวหน้าโจร เขาเงื้อดาบขึ้นอีกครั้ง เตรียมจะฟันลงมา
"ข้าแค่จะบอกเ้าว่า ถ้าเ้าคุกเข่าขอชีวิตตอนนี้ คุณชายผู้นี้อาจจะพิจารณาไว้ชีวิตสุนัขอย่างเ้าก็ได้" สีหน้าลนลานของโตซางหายไปอย่างรวดเร็ว มุมปากยกยิ้มเ็าอย่างมีเลศนัย
โจรได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด ะโด่าว่า "ไอ้เศษสวะ ใกล้ตายแล้วยังจะปากดี ข้าจะฟันเ้าให้เป็เศษเนื้อ ไปตายซะ!"
ท่ามกลางเสียงะโ ดาบในมือโจรก็ฟันลงมา
"สอง... หนึ่ง... โหลดเสร็จสิ้น"
ใน่เวลาวิกฤต ิญญาวีรชนสถิตร่างสำเร็จ เสี่ยวหวนที่เดิมทีมีสายตาเหม่อลอยไร้ความรู้สึก ในตอนนี้ั์ตากลมโตของนางแปรเปลี่ยนจนกลายเป็จิตสังหารอันเย็นเยียบดุจเกล็ดน้ำค้างแข็ง นางชักกระบี่ข้างเอวของเถาซางออกอย่างรวดเร็ว ทะยานร่างขึ้นไปบนอากาศด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ ก่อนที่อาวุธของหัวหน้าโจรจะฟันลงมา นางก็ตวัดกระบี่สวนกลับไปทันที
ฉัวะ!
เืสาดกระเซ็น
กลางอากาศ ปรากฏแขนข้างหนึ่งที่ยังกำมีดอยู่ปลิวขึ้นไป ก่อนจะร่วงลงสู่พื้น
หัวหน้าโจรที่เสียแขนส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด เขากุมาแที่มีเืพุ่งกระฉูดแล้วล้มลงกับพื้น
ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงและไม่อยากเชื่อของทุกคน เห็นเพียงเด็กสาวในชุดสาวใช้ ยืนตระหง่านถือกระบี่ขวางหน้าโตซางไว้ ใบหน้าที่สะสวยนั้นแผ่ซ่านไปด้วยจิตสังหารที่เย็นะเื
บรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันและจิตสังหารที่กดดันอย่างรุนแรงนี้ ทำให้แม้แต่โตซางเองยังรู้สึกหายใจไม่ออก
"ใครกล้าทำร้ายนายท่านของข้า ข้าฮวาหมู่หลานจะเอาชีวิตมัน!"
[1] ซยงหนู เป็กลุ่มชนเผ่าเร่ร่อนต่าง ๆ นักรบบนหลังม้า เป็กลุ่มที่รุกรานจีนอยู่บ่อยครั้งจนเป็สาเหตุให้ต้องสร้างกำแพงเมืองจีน