สกายโร้ด เกมโลกเสมือนพลิกชะตาเทพเกม (天行)

ณ เมืองเซี่ยงไฮ้ มหานครที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้า ส่องสว่างพร่างพราวประหนึ่งดอกไม้ไฟที่ไม่เคยหลับใหล

หนึ่งในอาคารสูงแห่งหนึ่ง ที่ปูด้วยกระเบื้องโมเสกลายสุนัขจิ้งจอกที่ประณีต สวยงาม เห็นแล้วสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง ได้กลายเป็นสถานที่สำคัญในแถบบริเวณนี้เลยก็คือ สโมสรหยินหู ซึ่งเป็นหนึ่งในสโมสรชั้นนำการแข่งขันเกมระดับประเทศ

หอพักสมาชิกที่อยู่ลึกเข้าไปในสโมสรนั้นคละคลุ้งไปด้วยควันสีเทาจากบุหรี่ ขณะที่ต่างคนต่างอัดบุหรี่เข้าสู่ปอดนั้น รู้ได้ทันทีเลยว่าที่จริงแล้วพวกเขาทั้งสองสูบบุหรี่ไม่เป็น ก็ดูได้จากการที่แต่ล่ะคนสำลักควันบุหรี่จนน้ำหูน้ำตาไหลนั่นแหละ

“จะไปจริงๆเหรอ?”

โจวหงที่รอบดวงตาแดงก่ำเล็กน้อยพูดขึ้น

“บางทีปัญหาอาจจะยังพอมีทางแก้นะ รออีกซักหน่อยเถอะ ในปีนี้ 《สกายโร้ด》ก็กำลังจะเปิดตัวแล้ว มันต้องเป็นเกมแห่งยุคแน่ ๆ สโมสรเองก็ได้ดึงตัวผู้เล่นต่างชาติสองคนจากเกาหลีใต้มาด้วย มันต้องน่าดูทีเดียว อยู่ต่อเถอะนะ?”

“หากฉันยังอยู่ สโมสรจะวางแผนจัดการกับฉันยังไงล่ะ?”

หลังจากขยี้บุหรี่ดับไฟที่ปลายมวนบุหรี่ทิ้ง ผมก็ได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น พร้อมทั้งพูดว่า

“หรือว่าจะอยากให้ฉันเป็นแค่ตัวสำรองต่อไปล่ะ?”

“การตัดสินใจมาจากเบื้องบนก็จริง....แต่มันก็เป็นเพราะแผนของแกนหลักอย่างหลินถู ฉันรู้ว่านี่ไม่ยุติธรรมสำหรับนาย แต่...ตราบใดที่นายอยู่ก็ยังมีหวัง ไม่ใช่เหรอ?” เขายังคงรั้งให้อยู่ต่อ

ผมส่ายหัว “ช่างเถอะ ตั้งแต่ต้นฤดูกาลแข่งที่แล้ว คนเก่าแก่ของหยินหูก็ทะยอยออกไปทีละคนๆจนหมด หลินเฉอก็ออกไป โจวเทียนซีก็ออกแล้วด้วย แม้ว่าฉันจะตัดสินใจอยู่ต่อยังไงก็ถูกบีบให้ออกไปเหมือนเดิมอยู่ดี”

“ไม่หรอก นายเป็นอัศวินคนสุดท้าย นายคืออัศวินที่แข็งแกร่งที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ระดับประเทศ!” เขาพูดด้วยท่าทางกระตือรือร้นพร้อมทั้งกำหมัดให้กำลังใจเพื่อน

“วันนี้หมดสัญญาแล้ว”

ผมลุกขึ้นยืน พร้อมทั้งหยิบกระเป๋าเป้และหมวกกันน็อกของเทียนจ้งที่ได้เตรียมเอาไว้ จากนั้นก็คว้าเสื้อโค้ทของทีมขึ้นพาดไว้ที่ไหล่ สัญลักษณ์ประจำทีมได้ส่องแสงสีทองเป็นประกายออกมา “โจวหง ขอบคุณนายที่มาส่งฉันนะ”

“ฉัน……”

โจวหงกัดฟันแน่น ได้แต่เงียบงันไม่มีคำพูดใดออกมา

……

ครั้นผลักประตูเปิดออก บนทางเดินที่คุ้นเคยก็มีชายหนุ่มรูปงามเพียงหนึ่งเดียว ที่สวมเครื่องแบบของกัปตันทีมหยินหูยืนอยู่ตรงนั้น

หลินถู ผู้เล่นมือใหม่ที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นหนึ่งในห้าแกนหลักของทีมชาติ ทั้งยังเป็นกัปตันคนปัจจุบันของสโมสรหยินหู ที่ได้นำทีมไปสู่แปดอันดับแรกในการแข่งขันภายในประเทศ

“แกจะไปจริงๆเหรอ?” หลินถูมองมาอย่างเย็นชา

“ใช่”

ผมเหลือบมองเขาเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนกายหันกลับไป

“แกจำคำฉันเอาไว้ให้ดี!”

น้ำเสียงของหลินถูสูงขึ้นมาไม่น้อย และเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ฉันยอมรับ ว่าเป็นแกที่ได้นำทีมหยินหูไปถึงโกลเด้นลีก แต่ฉันยังอยากบอกแกว่า กลยุทธ์ของแกมันล้าสมัยไปแล้ว ความรุ่งเรืองในอดีตไม่สามารถดำรงอยู่ได้ตลอดไปหรอก เผชิญหน้ากับความจริงซะเถอะ”

ผมไม่พูดอะไรสักคำจนกระทั่งสุดทางเดิน

......

“ติงมู่เฉิน!”

มีอีกเสียงดังขึ้น โดยไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร อีกด้านหนึ่งของทางเดิน เธอยืนอยู่ตรงนั่นคนเดียวในชุดเครื่องแบบ ซูซีหราน หัวหน้าสโมสรหยินหู และเป็นคนที่พาผมเข้ามาในทีมหยินหูนี้ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะพูด “ถ้านายจะไปจริงๆ บอกฉันสิ ว่านายตั้งใจจะไปที่ไหน?”

“ที่ไหนก็ได้” ผมหยุดเดิน และเอ่ยด้วยเสียงที่แผ่วเบา

“ฉันเห็นเว่ยป๋อของนาย ที่เพิ่งประกาศวางมืออย่างไม่มีกำหนด อีกอย่าง《สกายโร้ด》จะเปิดตัวเร็ว ๆ นี้ ตอนนั้นนายจะกลับมาอีกใช่มั้ย?”

“ปล่อยฉันไปเถอะ”

ช่วงเวลาที่เดินออกจากสโมสร ผมได้สูดลมหายใจยาว อย่างไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายขนาดนี้มาก่อน

************************

โปรดติดตามตอนต่อไป........

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่มที่ 1 บทนำ จุดเริ่มต้น

นิยายแนะนำ

สกายโร้ด เกมโลกเสมือนพลิกชะตาเทพเกม (天行)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่มที่ 1 บทนำ จุดเริ่มต้น

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้