บทนำ
มือข้างหนึ่งถือตะเกียงน้ำมันชูขึ้น เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนสะท้อนกับผนังกระดาษภายในห้องลับของพระราชวังัขาว
“โยนความผิดให้องค์ฮองเฮาฟางเซียนเราต่างก็รู้ว่าในพระราชสำนักทั้งวังหลวงและส่วนของวังหลัง มิมีผู้ใดชื่นชอบพระนางเป็พิเศษแม้แต่องค์ฮ่องเต้ก็ยังทรงมิได้โปรดพระองค์สักเท่าไหร่ทั้งพระองค์ยังทรงตัวคนเดียวมิได้มีการคบค้าสมาคมกับใครในพระราชวังเลยสักคน”เสียงสตรีชราสูงศักดิ์เอื้อนเอ่ยลอดผ่านผ้าม่านออกมา ภายในห้องบรรทมเรือนไม้ที่แกะสลักเสลาสวยหรูเต็มไปด้วยกลิ่นกำยานหอมเหยตลบอบอวล
“แต่หม่อมฉันเกรงว่า...” เสียงบุคคลอีกฝั่งข้างหลังฉากผ้าม่านกั้นกระซิบกระซาบแบบลังเลก่อนจะคุกเข่าหมอบกราบสตรีผู้อยู่อีกฟากฝั่งด้วยความเคารพยำเกรง “จะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ องค์ฮองเฮาถึงจะดูชั่วร้ายมิมีคนคบแต่ก็เพราะโดนใส่ร้ายจากคนในวังหลวงทั้งนั้น พระองค์ทรงเป็ผู้บริสุทธิ์มิได้มีความผิดใดๆ เลยทั้งสิ้น”
“แต่ตระกูลของพระนางเป็ฝ่ายเริ่มก่อนข้าย่อมไม่ปล่อยให้ใครบังอาจทำการใดข้ามหน้าข้ามตาไม่เห็นหัวของข้าไปได้” เสียงสตรีชรายังคงยืนกราน “หากเ้ามิลงมือแล้วล่ะก็รู้หรือไม่ว่าตัวของเ้าจะเป็เช่นไร เฉิน ห่าวอู๋”
เงาของชายปริศนาผงกหัวรับคำแบบหวาดหวั่นเงานั้นปรากฏสั่นเทาผ่านผ้าม่านจนอีกฝ่ายสังเกตอาการออก
“อย่างน้อยเ้าก็ยังคงเห็นศีรษะของตัวเองเป็สำคัญมนุษย์ใครๆ ต่างก็รักตัวกลัวตายกันทั้งนั้นแถมการอภิเษกสมรสขององค์ฮองเฮาก็แค่เกมการเมืองในพระราชสำนักและมันก็ผ่านมาได้ด้วยดีแล้ว มาถึงเวลานี้ ใครๆ ก็มองว่าองค์ฮองเฮาร้ายกาจ...ข้าก็แค่จะทำให้พระนางได้ร้ายกาจสมข่าวลือจริงๆ”ใบหน้ายับย่นแสยะยิ้มอย่างเบิกบาน
“แล้วหากความจริงถูกเปิดเผยล่ะพ่ะย่ะค่ะ”เสียงทุ้มลึกโต้แย้งข้ามผ่านฉากกั้นแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ใส่ใจคำถามประโยคเมื่อครู่สักเท่าไหร่
“ก็ทำให้ไม่หลงเหลือหลักฐานเสียสิหากองค์ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ ทุกอย่างก็จะตายตามพระนางไปเองเราจะปล่อยข่าวลือภายในวัง ว่านางแบกรับความผิดภายในใจไว้ไม่ไหวเลยกินยาพิษปลิดชีพตนเอง”
ชายปริศนาดวงตาเบิกกว้างใเขาตัวสั่นระริกก้มคำนับเงาร่างของอีกฝ่ายที่สะท้อนบนผนังกั้นห้องและไม่ได้พูดสิ่งใดโต้ตอบ ก่อนที่เงาร่างของสตรีชราผู้สูงศักดิ์จะเดินจากไปยังห้องลับด้านข้างอย่างช้าๆพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
“ก่อนรุ่งสางองค์ฮองเฮาจักต้องเสด็จต เ้าจงจำใส่กะลาหัวของเ้าให้ดี”
มันเป็คำพูดทิ้งท้ายที่มิอาจฝ่าฝืนได้แม้แต่น้อย...
โปรดติดตามตอนต่อไป...