ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     [ชุน อาชีพ:เทพสังหาร ฉายา:นักล่าเ๣ื๵๪เย็น]

     พลังโจมตี [501,000x10=5,010,000](ถูกจำกัดเหลือ1000) ป้องกันกายภาพ [151000x10=1,510,000](ถูกจำกัดเหลือ1000)

     พลังโจมตีเวทมนตร์ [501,000x10=5,010,000](ถูกจำกัดเหลือ1000) ป้องกันเวทมนตร์ [151,000x10=1,510,000](ถูกจำกัดเหลือ1000)

     ความเร็ว [251,000x5=1,255,000](ถูกจำกัดเหลือ1000) ความแข็งแกร่ง [301,000x5=1,505,000](ถูกจำกัดเหลือ1000) สติปัญญา [31,000x100=3,100,000](ถูกจำกัดเหลือ1000) ความชำนาญ [Max] เสน่ห์[Max] โชค[Max]

     แต้มอัพสเตตัสคงเหลือ [54650]

     สกิล [ต้านสถานะผิดปกติ70%(พาสซีฟ),ต้านธาตุไฟ(พาสซีฟ),ต้านพิษ90%(พาสซีฟ),ต้านเวทมนตร์50%(พาสซีฟ),เทพ(พาสซีฟ),ดวงตาเทพสังหาร(แอคทีฟ),ไล่ล่า(แอคทีฟ),กับดัก(แอคทีฟ),คมเขี้ยวยมทูต(แอคทีฟ),ร่าง๣ั๫๷๹(แอคทีฟ),บิน(แอคทีฟ),ตัดอากาศ(แอคทีฟ),ทะเลเพลิง(แอคทีฟ),รัตติกาล(แอคทีฟ),ล่องหน(แอคทีฟ),แยกชิ้นส่วน(แอคทีฟ),ทรราช(แอคทีฟ),แปรธาตุ(แอคทีฟ)]

     "อย่างที่คิด ค่าสถานะโดนจำกัดจริงๆ โชคดีเราไม่เคยอัพแต้มสเตตัสสักครั้ง หลังจากนี้เจออะไรพีคๆคงต้องใช้มันอย่างระมัดระวังสินะ แต่จะว่าไปค่าสเตตัสพันนึงมันน่าจะใช้ชีวิตแบบไม่ต้องกลัว๠๱ะ๼ุ๲ปืนหรือลูก๱ะเ๤ิ๪แล้วนี่ สกิลเองยังมีหนาตึบ แต่สกิลเวทมนตร์กับสกิลหลายสกิลหายไปและมีสกิลเทพแบบพาสซีฟมามันดูน่าโมโหยังไงชอบกล ไม่มีบอกข้อกำหนดในการใช้งานด้วย...บ้าจริงๆ"

     ชุนบ่นอุบอย่างไม่พอใจแล้วสั่งให้ระบบเช็คของในไอเทมบ๊อก

     "เช็คไอเทมในไอเทมบ๊อก"
     -เช็คไอเทม
     -มีดสังหารเทพx1     -น้ำยาฟื้นพลังเวทมนตร์x500      -น้ำยาฟื้นพลังกายx565      -บ๊อกเซ็ตมังกรปีศาจโบราณx1      -กล่องสุ่มมังกรปีศาจโบราณx20      -มิธริลx1000      -โอริx100      -เกล็ดมังกรx1000      -ทองคำx500     -อัญมณีเวทมนต์x80     -กล่องปริศนาล้ำค่าx7     -เกราะพังทลายx1     -หินวิญญาณx1     -เสบียงอาหารx980          "โคตรแย่! ไอเทมพันกว่าอย่างเหลือสิบสี่อย่างไม่สิของดรอปจากมังกรเวรนั้นคงมีห้าอย่างเหลือเก้าอย่าง แต่เกราะพังทลายพอเอามันไปหลอมกับโอริได้ ถ้ากลับไปฐานลับของเราคงจัดการไม่ยาก มังกรตัวเดียวเสียไปเยอะขนาดนี้น่าเจ็บใจฉิบหาย ถลุงไอเทมไปแทบหมดตัว"
     "เอาเหอะ ช่างมันละกันยังเหลือของและได้กลับมาโลกแค่นี้ดีถมไปแล้ว"
     ชุนมองในแง่ดี ไม่นานเสียงเคาะประตูห้องของเขาได้ดังขึ้นมาพร้อมเสียงรหัสลับ
     ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
     "อรุณสวัสดิ์คุณชาย"
     "มารับแล้วสินะ ผมไปก่อนนะพี่ จะรีบกลับมาให้ทันมื้อกลางวัน"
     ชุนกล่าวเสียงเบาพลางมองชิงมู่ ก่อนจะหยิบกุญแจห้องแล้วออกไปกับชายสวมชุดสูทกับแว่นกันแดดสีดำ เพื่อตรงไปยังรถซูเปอร์คาร์สีขาว
     หลังจากชุนผ่านพ้นจากประตูห้องพักไปสายตาท่าทาง จิตใจเขาเหมือนจะระวังตัวและสวมหน้ากากเอาไว้ ไม่เหมือนกับเข้าที่อยู่ในห้องอย่างผ่อนคลายหรือต้องบอกว่าชุนเปลี่ยนไปตั้งแต่ออกจากประตูห้องของเขา 
     เมื่อซูเปอร์คาร์สีขาวคันงามขับแล่นออกไป คอนโดของชุนยิ่งเห็นได้ชัดว่ามันหรูหราขนาดไหน ต้องบอกว่าเรียกโรงแรมห้าดาวยังไม่เกินไป
     .     .     .     .
     ฟือออออออออออออออออออออออออออออออออ
     กรึ้ก กรึ้ก...
     "เสียงเครื่องบินนี่มันกวนเสียงชักปืนเพราะๆซะจริง"
     ชายสวมชุดสีดำปิดหน้าปิดตาในเครื่องบินส่วนตัวบ่นอย่างไม่พอ ชายสวมชุดดำอีกคนจึงตอบกลับไป
     "แบล็กอย่าบ่นน่า อยู่บนเครื่องบินมากี่รอบแล้วยังไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ"
     "มันน่าไหมล่ะชุน เสียงปืนเพราะน่าฟัง ยังฟังไม่ได้เซ็งสุดๆ"
     "อย่าเรียกชื่อจริงในงาน มันหลุดรอดออกไปผมจะลำบากเข้าใจไหมริชาร์ด"
     ชุนตอบกลับเสียงเย็นคล้ายเตือนสติ ทำเอาริชาร์ดถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ
     อึก!
     "ครับ! หัวหน้า"
     "ไม่! มันชี้เป้าเกินไปให้เรียกรหัสลับ"
     "ครับ! เรเวน!"
     "เออดี รีบๆเตรียมปืน เตรียมระเบิดกับอุปกรณ์ให้พร้อม งานนี้จบไวจะเป็นอะไรที่ดีมาก"
     "เรเวน จบงานนี้แล้วคุณจะไปใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยใช่ไหมครับ"
     "น่าจะ! แต่ผมคงไม่เข้ามายุ่งเรื่องเก็บกวาดอีกนาน บางทีอาจไม่เข้ามายุ่งอีกตลอดไป อยากจะใช้ชีวิตธรรมดาๆ เรื่องนี้บอกให้ไทเกอร์ไปแจ้งนายใหญ่แล้ววางใจได้"
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ติชมได้นะ