เช้าวันรุ่งขึ้น อาจารย์เซวียนคงตื่นก่อนเสี่ยวหลงเปาเสียอีก เมื่อเสี่ยวหลงเปาเดินออกมาจากห้องพัก เขาพบว่าอาจารย์กำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะไม้เล็กๆ ในศาลาพระประธาน พู่กันในมือขยับไปมาบนแผ่นกระดาษสาอย่างตั้งใจ
แสงเช้าสีทองอ่อนสาดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษ ตกกระทบตัวหนังสือที่เพิ่งเขียนเสร็จหมาดๆ บนโต๊ะ กลิ่นหมึกจีนอ่อนๆ ลอยปนกับกลิ่นธูปเช้าที่คุ้นเคย เสี่ยวหลงเปายืนอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง มองอาจารย์ที่นั่งหลังค่อมเล็กน้อยจดจ่ออยู่กับงานเขียนตรงหน้า เป็ภาพที่เขาไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เพราะปกติอาจารย์มักตื่นมานั่งสมาธิรอเขาที่ลานฝึกมากกว่า
"อาจารย์เขียนอะไรครับ"
อาจารย์เซวียนคงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบม้วนกระดาษเก็บ ยิ้มให้ศิษย์อย่างรีบเร่ง
"ก็แค่บันทึกเล็กๆ น้อยๆ ของคนแก่ ไม่มีอะไรสำคัญหรอก"
เสี่ยวหลงเปาไม่ได้สงสัยอะไรมาก เพราะเห็นอาจารย์เขียนบันทึกแบบนี้อยู่เป็ประจำ เขาจึงคารวะลาไปฝึกวิชาตามปกติ เช้าวันนี้อาจารย์ฝึกท่าัหลบเงาให้เขาซ้ำอีกครั้ง เข้มงวดยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ไม่ปล่อยผ่านแม้แต่ข้อผิดพลาดเล็กน้อยที่สุด
"จำไว้ให้แม่น" อาจารย์พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดการฝึก "หากวันหนึ่งเ้าต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า จงอย่าสู้ซึ่งหน้า จงหลบและหนี ชีวิตสำคัญกว่าศักดิ์ศรีเสมอ"
คำพูดนั้นฟังแปลกหูสำหรับเสี่ยวหลงเปา เพราะอาจารย์มักสอนเื่ความกล้าหาญและการปกป้องผู้อ่อนแอมาตลอด แต่วันนี้ท่านกลับเน้นย้ำเื่การหลบหนีมากเป็พิเศษ ราวกับกำลังเตรียมใจเขาให้พร้อมสำหรับสถานการณ์ที่ไม่อาจเอาชนะได้ด้วยกำลัง
ตอนสาย อาจารย์เซวียนคงพาเสี่ยวหลงเปาไปที่ห้องเก็บของหลังศาลาอีกครั้ง คราวนี้ท่านไม่ได้ห้ามไม่ให้เข้าเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เปิดประตูออกแล้วเดินนำหน้าเข้าไปในห้องมืดที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองลอยฟุ้งเมื่อแสงแดดสาดเข้ามา
ห้องเก็บของแห่งนี้เล็กกว่าที่เสี่ยวหลงเปาเคยจินตนาการไว้มาก มีเพียงชั้นไม้เก่าสองสามชั้นวางเรียงของกระจุกกระจิก ผ้าคลุมเก่าที่ขึ้นราปกคลุมกล่องไม้หลายใบ และกลิ่นอับชื้นที่บ่งบอกว่าไม่มีใครเข้ามาที่นี่นานแสนนาน แสงแดดที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ส่องเป็ลำแสงเฉียงตัดผ่านฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับเวทมนตร์ที่มองเห็นได้ด้วยตา
หีบไม้เก่าใบเดิมยังคงตั้งอยู่ตรงมุมห้อง อาจารย์เซวียนคงคุกเข่าลงเปิดหีบออกอย่างช้าๆ ครั้งนี้ท่านหยิบผ้าห่อสีเข้มออกมาจริงๆ วางลงบนพื้นตรงหน้าเสี่ยวหลงเปา มือที่คลี่ผ้าออกสั่นเทาเล็กน้อย
ภายในผ้าห่อคือจี้หยกสีเขียวเข้มรูปร่างประหลาด สลักเป็ลวดลายคล้ายเกล็ดพันกันเป็วง เหมือนกับรอยแผลบนไหปลาร้าของเสี่ยวหลงเปาอย่างไม่ผิดเพี้ยน
แสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามาในห้องกระทบผิวจี้หยกจนเกิดประกายเรืองรองแปลกตา สีเขียวเข้มของมันดูราวกับมีแสงสว่างเล็กๆ ซ่อนอยู่ภายใน ไม่เหมือนหยกธรรมดาที่เสี่ยวหลงเปาเคยเห็นตามท้องตลาด ลวดลายที่สลักไว้บนผิวจี้นั้นละเอียดอ่อนราวกับฝีมือช่างผู้เชี่ยวชาญ แต่ก็มีบางอย่างในลวดลายนั้นที่ดูมีชีวิตชีวาเกินกว่าจะเป็เพียงงานแกะสลักธรรมดา
เสี่ยวหลงเปาอ้าปากค้าง มือลูบไปที่รอยแผลของตัวเองโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นรัวจนแทบหายใจไม่ทัน
"นี่มันคือ..."
"จี้ชิ้นนี้อยู่กับเ้ามาั้แ่ข้าพบเ้าหน้าประตูวัด" อาจารย์เซวียนคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าเก็บมันไว้ตลอดสิบแปดปี ไม่กล้าบอกเ้าเพราะไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่ตอนนี้ข้าคิดว่าถึงเวลาที่เ้าควรได้มันแล้ว"
ท่านยกจี้หยกขึ้นสวมให้เสี่ยวหลงเปาด้วยมือของท่านเอง เชือกหนังเก่าคล้องรอบคอเด็กหนุ่มพอดิบพอดี ราวกับถูกทำขึ้นเฉพาะสำหรับเขาเท่านั้น
เมื่อจี้หยกัักับิัตรงไหปลาร้าของเสี่ยวหลงเปา เขารู้สึกถึงความอุ่นวาบแปลกประหลาดแล่นผ่านร่างกายไปทั่ว ราวกับมีบางอย่างในตัวเขาตอบสนองต่อจี้ชิ้นนี้โดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ รอยแผลปริศนาใต้ไหปลาร้าอุ่นวูบขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะจางหายไป เขามองอาจารย์ด้วยสายตางุนงง แต่อาจารย์เซวียนคงกลับมีสีหน้านิ่งเฉยราวกับคาดการณ์ปฏิกิริยานี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว
"เก็บมันไว้กับตัวตลอดเวลา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"
เสี่ยวหลงเปากำจี้หยกไว้ในมือแน่น ความอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านจากมันเข้าสู่ฝ่ามือ ราวกับมันมีชีวิตเป็ของตัวเอง
"อาจารย์ครับ ทำไมถึงให้ศิษย์ตอนนี้ล่ะครับ"
อาจารย์เซวียนคงมองหน้าศิษย์อยู่นาน ดวงตาเก่าแก่เอ่อล้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
"เพราะข้าอยากให้เ้ามีบางสิ่งจากรากเหง้าที่แท้จริงของเ้าติดตัวไว้" ท่านตอบเบาๆ "ไม่ว่าอนาคตจะพาเ้าไปทางไหน"
คำพูดนั้นฟังดูราวกับคำอำลา เสี่ยวหลงเปารู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันที แต่ก่อนที่เขาจะทันถามอะไรต่อ อาจารย์ก็ลุกขึ้นปัดฝุ่นที่เสื้อผ้า เปลี่ยนเื่อย่างรวดเร็ว
"ไปกินข้าวกลางวันกันเถิด ท้องข้าเริ่มร้องแล้ว"
มื้อกลางวันผ่านไปอย่างสงบ แม้เสี่ยวหลงเปาจะยังคงกุมจี้หยกไว้ในมือเป็ระยะ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจากมันทำให้ใจของเขาสงบลงได้บ้าง แม้คำถามนับพันจะยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
อาจารย์เซวียนคงทำกับข้าวมื้อพิเศษกว่าปกติในวันนั้น มีทั้งไข่ตุ๋นเนื้อนุ่ม ผักผัดรสกลมกล่อม และซุปเห็ดหอมที่เสี่ยวหลงเปาโปรดปรานที่สุด ราวกับท่านตั้งใจทำให้มื้ออาหารนี้พิเศษเป็พิเศษด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่ได้พูดออกมา เสี่ยวหลงเปากินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ทันสังเกตว่าอาจารย์แทบไม่ได้แตะอาหารในจานตัวเองเลยสักคำ เพียงนั่งมองเขากินด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่แฝงความเศร้าไว้ลึกๆ
บ่ายวันนั้นอากาศเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสเริ่มมีเมฆสีเทาคืบคลานเข้ามาปกคลุมทีละน้อย ลมที่พัดผ่านเริ่มแรงและเย็นขึ้นผิดปกติสำหรับฤดูกาลนี้ นกที่เคยส่งเสียงร้องอยู่ทั่วป่าเริ่มบินหนีไปทางทิศตะวันออกเป็ฝูงใหญ่ ราวกับรับรู้ถึงอันตรายบางอย่างที่มนุษย์ยังไม่ทันสังเกต
เสี่ยวหลงเปายืนอยู่กลางลานวัด มองฝูงนกที่บินจากไปด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ อาจารย์เซวียนคงที่ยืนอยู่ข้างกายก็เงยหน้ามองท้องฟ้าเช่นกัน สีหน้าของท่านเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะ
กระรอกและสัตว์เล็กๆ ที่เคยวิ่งเล่นอยู่รอบวัดต่างพากันหายลับไปจากสายตา แม้แต่แมลงที่เคยส่งเสียงหึ่งอยู่ตามพุ่มไม้ก็เงียบหายไปด้วย เหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่านยอดสนดังหวีดหวิวอยู่เพียงลำพัง เสี่ยวหลงเปารู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งป่า ราวกับธรรมชาติเองก็กำลังหลบหนีจากบางสิ่งที่กำลังจะมาถึง
"เข้าไปข้างในกันเถิด"
เมื่อพลบค่ำมาเยือน ความมืดที่ปกคลุมป่าสนรอบวัดดูราวกับหนาทึบกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ไม่มีแสงจันทร์หรือดวงดาวส่องประกายเลยสักดวง เมฆหนาทึบบดบังท้องฟ้าจนมืดสนิท อาจารย์เซวียนคงจุดตะเกียงทุกดวงในวัดจนสว่างไสวผิดปกติ
เสี่ยวหลงเปานั่งอยู่ในศาลาพระประธานข้างอาจารย์ ดาบไม้วางอยู่ข้างกาย จี้หยกยังคงคล้องอยู่ที่คอ เขาพยายามฝึกสมาธิตามที่อาจารย์สอน แต่ใจก็ไม่อาจสงบนิ่งได้เลยสักนิด ทุกเสียงที่ดังขึ้นจากภายนอก ไม่ว่าจะเป็เสียงลมพัดใบไม้หรือเสียงกิ่งไม้หัก ล้วนทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทุกครั้ง
อาจารย์เซวียนคงนั่งอยู่ตรงข้าม มือทั้งสองประสานกันวางบนตัก ดวงตาปิดสนิทราวกับกำลังทำสมาธิ แต่เสี่ยวหลงเปาสังเกตเห็นว่าหูของท่านกลับตั้งใจฟังเสียงทุกอย่างรอบตัวอย่างไม่วางใจ ร่างที่ดูสงบนิ่งภายนอกนั้นแท้จริงแล้วพร้อมจะเคลื่อนไหวได้ทุกเสี้ยววินาที เหมือนสายธนูที่ถูกโก่งไว้เต็มที่รอเวลาปล่อย
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าราวกับหยุดนิ่ง จนกระทั่งเสียงจักจั่นที่ร้องระงมอยู่ตลอดค่ำคืนหยุดชะงักลงพร้อมกันในพริบตาเดียว
ความเงียบที่ตามมานั้นหนักอึ้งจนแทบกดทับปอด
อาจารย์เซวียนคงลุกขึ้นยืนทันที ดวงตาจับจ้องไปยังประตูวัดด้วยสีหน้าที่เสี่ยวหลงเปาไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดชีวิต เป็สีหน้าที่ผสมทั้งความกลัวและความมุ่งมั่นเข้าไว้ด้วยกัน
ท่านเอื้อมมือไปหยิบไม้เท้าที่พิงอยู่ข้างกาย แต่แทนที่จะเป็ไม้เท้าธรรมดาที่เสี่ยวหลงเปาคุ้นเคย กลับมีบางอย่างผิดปกติในวิธีที่อาจารย์จับมันไว้ แน่นและมั่นคงราวกับกำลังกุมอาวุธมากกว่าเครื่องพยุงตัวของคนชรา แสงตะเกียงที่สั่นไหวทำให้เงาของท่านทอดยาวปกคลุมพื้นศาลาทั้งหมด
"เสี่ยวหลงเปา ฟังข้าให้ดี"
น้ำเสียงของท่านแ่เบาแต่หนักแน่นราวกับหินผา เสี่ยวหลงเปาลุกขึ้นยืนตามทันที มือกำดาบไม้แน่น
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ให้เ้าวิ่งไปตามเส้นทางที่ข้าสอนไว้ทันที ห้ามหันกลับมาเด็ดขาด"
"อาจารย์ แล้วอาจารย์ล่ะครับ"
อาจารย์เซวียนคงไม่ตอบคำถามนั้น เพียงหันมายิ้มให้เขาครั้งสุดท้าย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและความเศร้าปะปนกันจนเสี่ยวหลงเปาแทบหายใจไม่ออก
จากนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็เริ่มดังขึ้นจากด้านนอกกำแพงวัด ค่อยๆ ใกล้เข้ามาทุกที
293
