บทที่ 1 ลงจากเขา
บนยอดเขาอิงเจี๋ย ณ สำนักหั่วหยุน
“ศิษย์ตัวน้อยเอ๋ย… อายุขัยของอาจารย์ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ต่อไปนี้ อาจารญ์กลัวว่าจะ ไม่มีใครปกป้องเธอได้อีก เธอกินจุมาั้แ่ตีนเท่าฝาหอย ถ้าอยู่บนเขาลูกนี้คนเดียว อาจารย์กลัวว่าเธอจะอดตาย”
“อาจารย์จำได้ว่าศิษย์พี่ชิงอวิ๋นไปได้ดีที่เมืองหลวง อาจารย์เลยเขียนจดหมายฉบับนี้ไว้ เธอลงจากเขาไปหาเขาแล้วมอบจดหมายฉบับนี้ให้เขาเถอะ เขาอ่านจบแล้วเห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้องคงจะเลี้ยงดูเธอเอง”
ที่ลานด้านหลังของสำนัก ในห้องพักห้องหนึ่ง นักพรตสูงวัยใบหน้าซีดเซียวกำลังกำชับเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะอ่อนแอเกินไป จึงพูดได้เพียงประโยคสั้น ๆ ติดขัด และขาดความต่อเนื่อง
“ฮือ ๆ ๆ อาจารย์ หนูไม่อยากให้อาจารย์ตาย หนูไม่อยากเลย…”
เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ ที่ถูกเรียกว่า ‘ศิษย์ตัวน้อย’
เวลานี้ เธอกำลังมองนักพรตสูงวัยด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำใส ๆ
ร่างของเธอสวมชุดนักพรตตัวโคร่งซึ่งไม่พอดีตัว ผ้าสีเทาขุ่นมีรอยปะชุนสีสันต่าง ๆ
เธอไม่อยากให้นักพรตสูงวัยสิ้นอายุขัย แม้ว่าเขาจะยากจนมาก ยากจนถึงขนาดที่ให้ศิษย์ตัวน้อยได้กินข้าวแค่วันละมื้อ บางครั้งก็ลดลงเหลือเพียงผักล้วน ๆ ตลอดทั้งสัปดาห์
แต่เขาเป็ญาติคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ของเธอ เด็กหญิงคนนี้ติดตามเขามาั้แ่จำความได้
เมื่อคิดว่า หากนักพรตชราตายไปแล้ว เธอจะไม่ได้เห็นเขาอีกต่อไป ใบหน้ากลมป้อมขาวเนียนของเหยาเหยาก็แสดงความเศร้าโศก น้ำตาไหลก็ลงมาดั่งเม็ดไข่มุก
“เหยาเหยา อย่าร้องไห้เลย ชีวิตคนมีเวลาของมันเอง การที่เราเป็ผู้บำเพ็ญตน ควรจะเข้าใจและยอมรับได้มากกว่าคนธรรมดาไม่ใช่เหรอ”
นักพรตชรายื่นมือที่สั่นเทาออกมา เพื่อเช็ดน้ำตาให้กับศิษย์ตัวน้อยที่เขาเพิ่งรับเข้ามาตอนที่ตนเองแก่
อาจเพราะเวลาของเขาใกล้จะหมดลง เขาจึงพูดมากกว่าปกติ
เขาจัดการกับสำนักของตนเอง แล้วสั่งสอนศิษย์ตัวน้อยว่า หลังจากหาศิษย์พี่เจอแล้ว ต้องฟังที่เขาพูด และอย่าทำเหมือนตอนอยู่ในสำนักที่กินอย่างตะกละตละกาม
เด็กที่กินจุมาก ๆ จะไม่เป็ที่ชื่นชอบของผู้ใหญ่
ปกติแล้ว เหยาเหยามักจะพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง เพื่อเอาใจนักพรตวัยชรา แต่เมื่อได้ยินถึงเื่นี้แล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มก็กลายเป็เศร้าหมอง จากนั้น เธอก็พึมพำเบา ๆ
ดูเหมือนว่าศิษย์พี่ของอาจารย์ที่อยู่ในเมืองหลวงจะไม่ได้เจริญก้าวหน้าเท่าไรนัก แม้แต่อาหารเจก็ยังไม่มีปัญญาจะได้กิน เธอจึงลังเลว่า ควรจะไปหาดีหรือไม่
นักพรตวัยชราไม่เข้าใจความรู้สึกของศิษย์ตัวน้อยในตอนนี้ เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ทันใดนั้น ก็เริ่มกลัวการจากไป และเผชิญหน้ากับบรรพบุรุษ
สำนักหั่วหยุนมาถึงรุ่นของเขากลับมีอันต้องซบเซา ศิษย์พี่ทั้งหลายออกไปผจญโลกกว้างอยู่ข้างนอก ส่วนตัวเขาเองก็ใกล้ถึงวาระสุดท้าย เหลือก็เพียงศิษย์ตัวน้อยที่หาทางไปยังไม่ได้
เมื่อมองไปยังเด็กน้อยที่สูงเพียงแค่เท่าเตียง ภูมิหลังของเด็กคนนี้ช่างลึกลับเหลือเกิน แต่เื่เรียนวิชาไสยเวทย์นั้นเรียกได้ว่า ‘น่าสะพรึงกลัว’ และอย่าได้ดูถูกว่าเธอเป็เพียงแค่เด็ก ต่อให้เป็นักพรตธรรมดาก็เทียบไม่ติด
ตอนที่เขาพบเด็กคนนี้ เขาดีใจมาก คิดว่า์เมตตาสำนักหั่วหยุน จึงส่งลูกศิษย์ตัวน้อยที่เปี่ยมไปด้วยพร์มาสืบทอด
แต่พอเลี้ยงไปเลี้ยงมา นักพรตชรากลับตระหนักได้ว่า ศิษย์ตัวน้อยของเขานั้น มีนิสัยซุกซน ยากจะแบกรับภาระอันใหญ่หลวงนี้ได้
อาจจะเป็เพราะความอาลัยอาวรณ์ของเขา ก่อนสิ้นลม นักพรตชราได้กำมือเล็ก ๆ ของเด็กน้อยไว้ แล้วสั่งเสียเป็ครั้งสุดท้ายว่า
“ต่อไป… ถ้ามีโอกาส… จำไว้ว่าเธอต้องสืบทอดและทำให้สำนักหั่วหยุนเจริญรุ่งเรือง ถ้าถึงวันนั้น… เหยาเหยา… เธอต้องเผากระดาษเงินกระดาษทองให้อาจารย์ด้วยนะ ถ้าทำอย่างนั้น… อาจารย์จะได้ไม่เสียหน้าเวลาที่ต้องไปพบกับบรรพบุรุษ”
“หนูจะทำให้ได้ค่ะอาจารย์”
เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้าหงึก ๆ แม้เธอจะยังเด็ก ไม่เข้าใจว่าสืบทอดและทำให้รุ่งเรืองคืออะไร แต่หลังจากทนฟังนักพรตชราพูดอยู่ทุกวัน เธอก็พอจะเข้าใจว่า การสืบทอดและทำให้รุ่งเรืองก็คือ การมีคนมากราบไหว้เยอะ ๆ และมีเงินทำบุญมากมายหลั่งไหลเข้ามา
“ดี! ดีมาก!”
นักพรตวัยชรารู้สึกโล่งใจ และยินดียิ่ง
คำสัญญาของศิษย์ตัวน้อย ทำให้ความอาลัยในใจของเขาพลันสลายหายไปสิ้น บรรยากาศรอบกายที่เคยเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับเหี่ยวเฉาลงราวกับสายน้ำที่ถูกตัดขาด
“อาจารย์!”
เด็กน้อยร้องเรียกเสียงแ่ แต่คราวนี้นักพรตชราไม่ได้ยิ้มตอบรับเหมือนอย่างเคย
ดวงตากลมโตของเธอกลับมีน้ำตาเอ่อล้นออกมา ราวกับก้อนความรู้สึกอันท่วมท้นที่ร่วงหล่นลงมาเป็สาย
สองวันต่อมา ที่หน้าประตูสำนักหั่วหยุน
หลังจากฝังศพนักพรตชราแล้ว เด็กน้อยก็ต้องออกเดินทางจากูเาแห่งนี้ทันที
เธอสะพายย่ามใบเล็กที่บรรจุขนมแป้งทอดที่ท่านอาจารย์ทำไว้ให้ก่อนสิ้นใจกว่าสิบชิ้น กับข้าวของเครื่องใช้สำหรับมื้ออาหาร
ย่ามของเธอถูกยัดจนอัดแน่นไร้ที่ว่าง
แต่ก่อนจากไป เธอค่อย ๆ ก้มลงคารวะลาทวยเทพและบรรพบุรุษ ณ วิหารแห่งนี้สามครั้ง
เธอไม่ได้ปิดประตูทางเข้าสำนักเอาไว้ เพราะของมีค่าทั้งหมดเธอเก็บกวาดไปจนเกลี้ยงแล้ว
เส้นทางลงจากเขานั้น สำหรับเด็กหญิงตัวจ้อยมันค่อนข้างแปลกตา เพราะแต่ก่อน มีอาจารย์ชรานำทาง แต่มาครั้งนี้ เธอต้องไปด้วยตนเอง ทำเอาหลงทางไปหลายครั้ง
ในที่สุด ก็ลงจากเขามาได้อย่างทะลุลักทุเล
เด็กน้อยมองดูถนนใหญ่ที่รถราวิ่งพลุกพล่าน ใบหน้ากลมป้อมของเธอเผยรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน
ก่อนหน้านี้ เหยาเหยาเคยได้ยินนักท่องเที่ยวพูดกันว่า ด้านล่างเขานั้นน่าตื่นเต้นมาก เธอจึงอยากจะไปดูกับตาสักครั้ง แต่ด้วยอายุยังน้อย อาจารย์จึงไม่อนุญาต ตอนนี้ไม่มีใครบังคับแล้ว เธอจะไปไหนก็ได้ทั้งนั้น!
แต่ก่อนอื่น เธอต้องไปหาชิงอวิ๋นให้พบก่อน
เพราะขนมเปี๊ยะ ที่อาจารย์ฝากไว้ คงอยู่ได้ไม่เกินสองวัน
เด็กน้อยล้วงมือหยิบยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า สังเกตดูวันเดือนปีเกิดของชิงอวิ๋น เพื่อใช้กำหนดทิศทาง
นี่เป็วิธีพื้นฐานของลัทธิเต๋าในการตามหาผู้คน วันเดือนปีเกิดของแต่ละคนจะสอดคล้องกับโหราศาสตร์ระบบดาว 108 สัมพันธ์กับเส้นชีวิตอย่างน่าพิศวง
ปลายด้านหนึ่งของเส้นชีวิตเชื่อมต่อกับปรโลก ส่วนปลายอีกด้านหนึ่งผูกติดกับร่างกายในโลกมนุษย์ หากคนเคลื่อนไหว เส้นชีวิตก็จะเคลื่อนที่ตาม ถ้าหาเส้นชีวิตจนเจอก็จะเจอเข้าของเส้นนั้นด้วย
แน่นอนว่าการจะไปถึงขั้นนั้นได้ การบำเพ็ญเพียรของลัทธิเต๋าต้องถึงขั้นสูงส่ง ถึงแม้ว่าเด็กน้อยอย่างเหยาเหยาจะอายุยังน้อย แต่ความสามารถของเธอก็ไปไกลกว่าผู้ใหญ่หลาย ๆ คนเสียอีก
นี่เป็เหตุผลว่าทำไมนักพรตวัยชราถึงกล้าปล่อยให้เธอลงจากูเาเพื่อตามหาผู้คนเพียงลำพัง
เธอตบยันต์สีเหลืองลงบนตัวของเธอเอง และร่ายคาถา
“ูเาจงราบ ทางจงเรียบเตียน สามหุบเขา เก้าหน้าผา จงน้อมรับบัญชานี้!”
ทันใดนั้น ร่างกายของเธอก็เปล่งแสงสีเหลืองนวลออกมา เหยาเหยาก้าวเท้าเล็ก ๆ ของเธอออกไป ูเาและแม่น้ำก็ถอยร่น ในเวลาเพียงไม่กี่ก้าว เธอก็มาถึงชานเมืองหลวงที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรแล้ว
เหตุผลที่เธอไม่ย้ายร่างเข้าไปในทันที ก็เพราะกลัวว่าการปรากฏตัวกะทันหันของเธอจะทำให้คนอื่นใ หลังจากการเดินทางอันเร่งรีบ ยันต์สีเหลืองบนตัวของเธอก็จางลงไปสามส่วน
เธอเก็บมันใส่ในย่ามตามเดิม และกำลังจะเข้าเมือง ทันใดนั้นเอง ฝูงชนข้างหน้าก็เกิดความวุ่นวายขึ้น
“ช่วยด้วย! เกิดอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำ ช่วยคุณนายของฉันที!”
เสียงะโนั้นเป็เสียงผู้หญิง เสียงของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายไปหมด!
“อุบัติเหตุเหรอ”
เหยาเหยาหันไปสนใจเล็กน้อย ก้าวเท้าเล็ก ๆ เดินเข้าไป ตัวเธอเล็กจ้อย จึงแทรกกายผ่านฝูงชนได้ง่ายมาก
ไม่นาน เธอก็เห็นจุดเกิดเหตุ
สถานที่เกิดเหตุอยู่ที่สี่แยก จุดปะทะอยู่ตรงมุมอับพอดี
แถวนี้เป็เขตที่เกิดอุบัติเหตุบ่อย ๆ ผ่านไปไม่กี่วันก็ต้องมีเื่แบบนี้เกิดขึ้นมาอีก
ครั้งนี้ที่ชนกันเป็รถเก๋งสีดำกับสีขาว สภาพยันเยิน
ข้างรถเก๋งสีขาว มีชายหญิงอายุราว 20 กว่า ๆ สองคนกำลังรุมล้อมหญิงวัย 40 กว่า ๆ อยู่
ผู้ชายแต่งกายดูภูมิฐาน ดูท่าจะเป็บอดี้การ์ด เขาดูาเ็หนัก ศีรษะมีเืไหล ส่วนผู้หญิงก็คือคนที่ร้องขอความช่วยเหลือเมื่อครู่
ทั้งสองคนยืนอยู่ข้างหน้าและข้างหลัง ส่วนผู้หญิงที่ถูกรุมล้อมอยู่ตรงกลาง ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด ข้อเท้าพับงอ ดูท่าว่าจะหักจริง ๆ
เื่เล็กน้อยแค่นี้ เหยาเหยาไม่อยากยุ่ง
ขณะที่กำลังก้าวขาจะเดินออกไปนั้น จมูกก็พลันได้กลิ่นหอมเย้ายวน เหยาเหยามีนิสัยประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง คือเมื่อได้กลิ่นของอร่อยแล้วจะเดินต่อไปไม่ได้
ดวงตาของเด็กน้อยกวาดมองอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็ยืนยันได้ว่า กลิ่นนั้นลอยมาจากหญิงสาวคนนั้น
“คุณนายคะ ไม่เป็ไรนะคะ รถพยาบาลกำลังมา”
ในขณะนี้ กานเสี่ยวอิงร้อนใจราวกับมดวิ่งบนกระทะร้อน
เธอะโอยู่นานสองนาน แต่คนรอบข้างที่มามุงดูกลับยิ่งมองยิ่งเฉยชา ไม่มีใครคิดจะช่วยเหลือแม้แต่คนเดียว
เธอรีบร้อนจนมือสั่นเทา
ถ้าเกิดเื่อะไรขึ้นกับคุณนายต่อหน้าต่อตาเธอ ด้วยนิสัยของคุณหนูทั้งหลาย ชีวิตน้อย ๆ ของเธอคงถึงคราวจบสิ้นแน่
ถึงแม้จะรู้สึกเ็ป แต่หญิงที่ได้รับาเ็คนนั้นยังคงปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “เสี่ยวอิง ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องกระวนกระวายขนาดนั้น”
ระหว่างที่พูด ก็มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งก็เดินเข้ามา ในมือถือกิ่งไม้หนาประมาณสองนิ้ว
“หนูน้อย หนูกำลัง...”
13K
