เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบห้า The Prodigal Son Return

The Prodigal Son return to hisfather

บุตรเสเพลกลับใจไปหาบิดา

คือตำนานที่มีบันทึกไว้นานแล้ว แม้รายละเอียดจะต่างกันแต่ที่เหมือนกันคร่าวๆทั้งในตำนานยิว คริสเตียนและพุทธคือ

บุตรคนเล็กนั้นขอแยกกองมรดกของตนเองออกจากบิดาและเขาเอาไปใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายฟุ่มเฟือยในต่างแดนจนต้องตกต่ำลงมาเป็นขอทาน

จนต้องกลับมาหาบิดา

ในทางคริสเตียนนั้นบิดาได้รับไว้แม้พี่ชายจะไม่พอใจก็ตาม

ว่าเขานั้นกลับใจแล้วก็เป็นเรื่องควรค่าแกการเฉลิมฉลองที่ลูกแกะที่หลงทางนั้นกลับคืนมาอีกครั้ง

ในทางพุทธนั้นมีเรื่องเล่าคล้ายกันแต่ออกจะไปในทางแนวคิดของพี่ชายมากกว่าที่มองว่าตนเองอยู่กับบิดามาตลอด

ควรจะได้สมบัติมากกว่าน้องชายที่แยกครอบครัวไปแล้วและตกต่ำกลับมา

คือแนวคิดของเรื่อง

Merit and Reward

คุณธรรมและรางวัล

ที่คนลำบากมากกว่าควรจะได้รับการตอบแทนมากกว่า

ในแนวเรื่องทางพุทธเลยมีเรื่องเล่าว่าบุตรชายคนเล็กไม่ได้รู้ว่าคนที่เจอเป็นบิดาโดยตรงแต่บิดาปลอมตัวและทดสอบบุตรชายคนเล็กด้วยการงานต่างๆจนพิสูจน์ว่าได้สำนึกผิดจริงจึงค่อยรับกลับเข้ามาสู่ครอบครัวอีกครั้ง

เรียกว่าหากเป็นทางพุทธเราจะต้องทดสอบให้กระโดดรอดห่วงผ่านอุปสรรคนานานัปการเราถึงจะได้รับการให้อภัย

เรื่องเล่านี้คือเรื่องเล่าที่ต่อต้านแนวความคิดเรื่องของ

Youngest is wisest

บุตรชายคนเล็กคือคนที่ฉลาดที่สุด

ตามแนวทางของชาดกที่มีแนวทางเรื่องของการขอบัวจากสระบัว

บุตรชายคนโตและบุตรชายคนกลางโกหกและไม่สามารถขอบัวมาจากสระบัวได้

แต่บุตรชายคนเล็กกล่าวตามความสัตย์ทำให้ได้บัวในที่สุด

หรือทางตำนานยุโรปก็เช่นกัน

“เครื่องรางยมทูต”

ตามเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์บุตรชายคนเล็กคือคนเดียวที่รอดมาจากยมทูตได้อยู่หลายปี

มันคำตำนานย้อนกลับในเรื่องบุตรคนเล็กไม่ใช่คนที่ฉลาดที่สุด

แต่บิดาตามตำนานของคริสต์ก็รับกลับเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอีกครั้ง

ส่วนทางพุทธอาจจะต้องไปผจญอุปสรรคทำงานหนักอยู่หลายปีถึงจะได้รับการรอดพ้น

บุญส่วนบุญบาปส่วนบาป

ไม่มีใครไถ่บาปแทนกันได้ทั้งนั้น

ทำให้เรามองโลกต่างกัน

ตำนานบุตรเสเพลกลับใจ

เลยมีการดัดแปลงเพื่อให้เข้ากับคำสอนที่ศาสนานั้นต้องการจะสื่อ

ทางพุทธอาจจะมองว่าเป็นเรื่องของการที่ใครก็ขึ้นสวรรค์ได้คือการตั้งอยู่ในความเสื่อม

คนเราควรจะอยู่ในหลักคุณธรรมตลอดชีวิตมันจะได้ไม่ต้องไปลำบากเสียตั้งแต่แรกแบบบุตรชายคนโต

แต่ทางคริสต์มองว่าการอยู่กับบิดาของบุตรชายคนโตคือรางวัลแล้ว

บุตรชายคนเล็กกลับมาคือเรื่องของการเฉลิมฉลอง

ต่อให้ทำงานในไร่องุ่นมาทั้งวันตั้งแต่เช้า

ก็ได้รางวัลเท่ากับคนที่พึ่งทำงานตอนเย็น

นั่นคือศาสนาคริสต์

เราอาจจะต้องการเป็นคนดีเหมือนกัน

แต่เราแตกต่างกันตั้งแต่รากฐานความคิดเช่นนี้เอง

จนมีคนแซวเช่นกันว่าแนวคิด โลกเสรีของปัจจุบันสิทธิเสรีภาพต่างๆนั้น

เป็นเพียงแค่

 Secular Christianity

 คริสเตียนแบบรัฐฆราวาส

เราเอาพระเจ้าออกไปจากแนวคิดก่อนเพื่อให้คนทั่วไปที่ต่างชาติต่างศาสนาต่างวัฒนธรรมรับแนวคิดทางศาสนาได้ง่ายขึ้นในภายหลัง

หรืออย่างน้อยก็ยังมีจุดยืนตรงกลางที่เห็นตรงกันที่จะไม่ต้องเถียงกันเรื่องพระเจ้ามากมายนัก

เสือดำมองอย่างงุนงง

“ขะข้าจะทำดีได้หรือ?”

คนที่คิดว่าตนเองทำชั่วมาตลอดชีวิตจะคิดว่าการทำความดีเป็นเรื่องยาก

เราต้องตกนรกหมกไหม้แน่ๆ

ทำไมเราต้องลำบากทำความดีด้วย?

หรือมันต้องเป็นเรื่องยากอย่างแน่นอน

ไม่อย่างนั้นคนคงได้เป็นเทวดานางฟ้ากันหมดแล้วสิ

ไม่ต้องมามีคนเป็นเปรต อสูรกายผีปอบอย่างปัจจุบันนี้

มองในแง่หนึ่งศาสนาคริสต์นั้นง่ายกว่ามากเพราะเชื่อว่าไม่ว่าคนบาปแค่ไหนพระเจ้าก็ยังรักและอภัยให้เสมอ

ส่วนของทางพุทธต่อให้กลับใจก็ต้องตกนรกโลกันตร์ตามความชั่วที่ทำมาให้เรียบร้อยก่อน

ผมตบบ่าเสือดำและพูดแบบศาสตราจารย์เซเวียร์

“การที่คนหนึ่งต้องหลงทางไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องหลงทางตลอดไปการที่คนหนึ่งทำความชั่วทำบาป ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องเป็นคนบาปตลอดไป องคุลีมารก็เคยทำบาปแต่เขาก็สามารถกลับใจได้เช่นกัน”