กล่าวถึงนายพันทหารหนุ่มที่ร้อนใจขออนุญาตผู้บังคับบัญชามุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงโดยรายงานว่ามีเหตุจำเป็สำคัญนายทหารยศใหญ่เดิมทีชอบฝีมือของเขาอีกทั้งยังหมายตาให้เป็ว่าที่ลูกเขยเขาพยายามที่จะสนับสนุนเต็มที่จึงไม่มีปัญหาในการขอลากิจด่วนอีกอย่างภารกิจก็สำเร็จลุล่วงไม่มีอะไรน่ากังวล
หยางิเฉิงเดินทางโดยรถไฟถึงแม้ว่าการเดินทางจะยากลำบากไปบ้างแต่เพื่อให้หายความขับข้องใจยังไงเขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในเมืองชนบทเขาพยายามตามหาเธอจนทั่วทุกที่ที่เขาคิดว่าเธอจะไปแม้กระทั่งในค่ายชนบทของเหล่าปัญญาชนเขาไม่แน่ใจว่าเธอจะอยู่ในค่ายนั้นมั้ยเพราะคิดว่าครอบครัวของเธอยังไงคงไม่ปล่อยให้มาเป็แน่
เธอมีพี่ชายที่ทั้งรักและหวงแหนเธอดั่งแก้วตาดวงใจขนาดนั้นเขาจะทนให้เธอมาลำบากได้ยังไงกันแต่เขาคิดไม่ตกสำหรับผู้หญิงที่เจอที่ร้านบะหมี่ทำไมเขาถึงไม่เดินไปหาเธอให้รู้เื่กันนะไม่งั้นตอนนี้เขาคงไม่ต้องมานั่งร้อนใจเพราะเป็ห่วงขนาดนี้
ระยะเวลา 3 วัน 3 คืนที่เขานั้นเดินทางมาในที่สุดก็ถึงปักกิ่งแต่ขอบอกว่าเวลานี้นั้นปักกิ่งไม่น่าอยู่เลยสักนิดมีความวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวันไหนจะมีการประท้วงกันอีกหาความสงบสุขไม่ได้เลยสู้บ้านเกิดเขาไม่ได้เลย
เมื่อถึงเมืองหลวงแล้วเขาตัดสินใจหาที่พักก่อนพักผ่อนให้อารมณ์คงที่ค่อยไปเผชิญกับความจริงตัวเขานั้นมั่นใจว่าตัวเองดูแลเธอได้แน่นอนและเขาก็มีความเป็สุขภาพบุรุษพอ
หยางิเฉิงนั้นพบเธอครั้งแรกเพราะติดตามเพื่อนเขานั่นก็คือหลี่ฮ่าวตูพี่ชายของหลี่เล่อเยียนมากินข้าวที่บ้านบ่อยๆเพราะครอบครัวของตระกูลหลี่เป็คนปักกิ่งส่วนเขานั้นอยู่อีกมณฑลแต่มีโอกาสได้มาศึกษาเล่าเรียนและพักอาศัยกับน้าชายในยุคที่ข้าวยากหมากแพงทุกคนอดอยากจึงไม่แปลกที่เขาจะถูกมองว่าเป็ภาระแม้ว่าน้าชายเขาจะเต็มใจเลี้ยงดูแต่ไม่ใช่สำหรับน้าสะใภ้
เขาตัดสินใจสมัครเข้ากองทัพตอนจบมัธยมปลายตอนอายุ17 ปีแต่ยังคงติดต่อกับพี่ชายของเล่อเยียนบ้างและรับรู้ความเป็อยู่ของครอบครัวเล่อเยียนมาตลอด
ตัวเขานั้นครั้งแรกที่พบกับเล่อเยียนเธออายุได้ประมาณ 11 -12 ปี จำได้ว่าเธอนั้นค่อนข้างจะหยิ่งพอสมควรพูดน้อยเก็บตัวต่างจากพี่สาวที่เป็ลูกของแม่เลี้ยงหรูฟางเซียนนั้นชอบเขามากชอบให้เขาสอนการบ้านเธออายุห่างจากเขา3 ปี แต่วันเวลาผ่านไปการฝึกฝนทำให้เขากลายเป็คนเ็าน้อยครั้งมากที่เขาจะยิ้มหรือพูดคุยทุกครั้งที่มาเยี่ยมหลี่ฮ่าวตูความสัมพันธ์อีกทั้งความสนิทสนมก็จางหายไปด้วยเขาพยายามรักษาระยะห่างเพราะยังไงที่บ้านนั้นก็มีหญิงสาว
" มาหาใครครับ " เด็กชายอายุราวๆ 14-15 ปีเปิดประตูรั้วบ้านออกมาพบกับชายแต่งชุดทหารเต็มยศก็ใไม่น้อยไม่ใช่เขาจะมาตามตัวผู้ประท้วงที่จัตุรัสหรืออย่างไรกันนะ
" เธอคงจะเป็หลี่หานสินะ ฉันมาหาฮ่าวตู"ิเฉิงทักทายน้องชายคนเล็กของเล่อเยียนไม่แปลกที่เขาจะจำิเฉิงไม่ได้เพราะตอนนี้ผิวเขานั้นไหม้เกรียมเพราะแดดทำภารกิจแต่ละครั้งต้องคลุกดินโคลนเป็เื่ธรรมดาเดิมทีเขานั้นเป็คนผิวขาวคนหนึ่งเลยล่ะในโรงเรียนสมัยมัธยมปลายไม่มีใครไม่รู้จักเขาเพราะเขานั้นเป็เหมือนหนุ่มฮอตชายในฝันของสาวๆในโรงเรียน
" พี่ิเฉิงหรือ เป็พี่จริงๆ ด้วยทำไมพี่เพิ่งมา ฮือๆๆ ทำไมไม่มาให้เร็วกว่านี้" หลี่หานที่อัดอั้นตันใจด้วยเป็ห่วงพี่สาวของเขาเธอตัวเล็กบอบบางขนาดนั้นจะไปทนอยู่ในค่ายแบบนั้นได้ยังไงกัน
" เกิดอะไรขึ้น เข้าบ้านก่อนเถอะ"ตาขวาิเฉิงกระตุกซ้ำยังรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าอาจจะมีเื่ไม่ดีเกิดเื่ขึ้นแน่นอน
" พี่ฮ่าวตูนอนอยู่ในห้องครับ พี่เขาไปที่นั่นมาตอนนี้ถูกคุณพ่อลงโทษ "หลี่หานพูดเสียงกระซิบแล้วพาิเฉิงเข้าไปยังห้องนอน
" ทุกคนไปไหนกันหมด พี่สาวนายล่ะ"ระหว่างที่เดินไปยังห้องนอนของทั้งสองิเฉิงใช้สายตาสำรวจสอดส่องภายในบ้านยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนักพ่อของฮ่าวตูค่อนข้างมีตำแหน่งเลยทีเดียวเขาทำงานยังสถานที่ราชการไม่งั้นคงไม่สามารถเลี้ยงลูกให้เรียนสูงได้ขนาดนี้
" เข้ามาก่อนเถอะครับ พี่ครับพี่ิเฉิงมา"หลี่หานหันซ้ายแลขวาเมื่อไม่เห็นสองแม่ลูกนั้นอยู่ในบ้านก็รีบปิดประตูลงกลอนห้องนอนทันที
" อาฮ่าวนายเป็ไงบ้าง " ิเฉิงเดินไปดูอาการของเพื่อนเขาน่าจะโดนลูกหลงจากที่ไปยังสถานที่นั้นมา
" อือ... เสี่ยวิหรอ ใช่นายจริงๆ ใช่มั้ย"หลี่ฮ่าวตูคิดว่าตัวเองคงหูแว่วเพราะฤทธิ์ไข้จึงถามเพื่อความแน่ใจ
" ฉันเอง" หยางิเฉิงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เตียง
" เธอถูกส่งไปค่ายปัญญาชนฉันเป็พี่ที่ช่วยเหลือน้องตัวเองไม่ได้เลย"ฮ่าวตูพูดออกมาอย่างสิ้นหวังใช่ว่าเขาจะดีใจที่น้องสาวไปแทนตัวเองแต่ขัดคำสั่งของพ่อไม่ได้
" ทำไมล่ะ ทำไมคุณลุงถึง" ิเฉิงขมวดคิ้วใช้ความคิดเื่ที่เกิดขึ้นวันนั้นเขาผิดเองที่ไม่อธิบายให้ทุกคนเข้าใจ
" เพราะเื่คืนนั้นพ่อรับไม่ได้น่ะอีกอย่างน้าหรูชิงเธอไม่ยอมจะเอาเื่ให้ถึงที่สุดอีกด้วยเธอบอกว่าเล่อเยียนเป็แม่ดอกบัวขาวจะป่าวประกาศทั่วทั้งปักกิ่งและจะแจ้งความให้ทหารแดงมาจัดการ" ฮ่าวตูพูดออกไปด้วยอาการเหม่อลอยเดิมทีเขาโกรธเพื่อนเขามากแต่พอรับรู้เื่ราวเขาก็ตามไปเอาเื่กับตัวต้นเหตุอย่างสาสม
" อืม ฉันจะไปคุยกับคุณลุงเอง "หยางิเฉิงคิดตำหนิตัวเองที่ไม่ยอมทำอะไรให้ชัดเจนปล่อยให้เื่ราวเลวร้ายจนทำลายชีวิตของหญิงสาวคนหนึ่ง
รอจนเวลาพลบค่ำหลี่ฉินผู้เป็พอของเล่อเยียนก็กลับมาถึงบ้านทันทีที่เขาเจอกับหยางิเฉิงก็ใไม่น้อยเพราะระหว่างเขาและิเฉิงมีสัญญาใจกันอยู่แต่จะให้เขาทำไงได้ล่ะเพราะลูกสาวของเขาเป็คนไม่ดีเองเขาผู้เป็คนกลางจึงต้องให้ความยุติธรรมที่สุด
" สวัสดีครับคุณลุง ไม่เจอกันนานสบายดีนะครับ "หยางิเฉิงเป็ฝ่ายกล่าวทักทายผู้ใหญ่ก่อน พ่อของเล่อเยียนดูผอมลงเล็กน้อยเหมือนคนที่พักผ่อนไม่เพียงพอ
" นั่งสิ กลับมาถึงั้แ่เมื่อไหร่ "หลี่ฉินตั้งสติได้ก็เริ่มบทสนทนาท่าทางสุขุมของเขาที่ต้องทำงานพบปะผู้คนมากมายพอจะลดอาการประหม่าเวลาที่เจอกับผู้ชายตรงหน้าเขาได้รังสีของชายชาติทหารมันแผ่ออกมาโดยที่เขานั้นไม่ต้องทำอะไรเพียงแค่นั่งเฉยๆก็ดูน่าเกรงขาม
" ครับ พึ่งมาถึงเมื่อคืนผมเห็นว่าดึกแล้วน่ะครับ "หลี่ฉินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะถอนหายใจครั้งหนึ่งแล้วเข้าเื่
" เธอไปแล้วล่ะ ฉันขอโทษที่ทำตามสัญญาไม่ได้ "หลี่ฉินเอามือประสานกันพร้อมทั้งก้มหน้าไม่แสดงอาการใดๆ
" มันเป็ทางเดียวที่สองคนนั้นจะยอมรับได้แล้วก็เป็ทางเดียวที่จะรักษาชื่อเสียงของเล่อเยียน "และตำแหน่งหน้าที่การงานของเขา ไม่ทันที่หลี่ฉินจะพูดจบหยางิก็พูดขึ้นขัดซะก่อน
" ทำไมล่ะครับ ทั้งๆที่ผมก็บอกคุณลุงไปแล้วว่าผมจะรับผิดชอบเธอเองขอแค่รอผมก่อน ผมมีภารกิจสำคัญที่จะต้องไปทำ" หยางิหลับตาข่มความไม่พอใจเอาไว้กลัวจะะเิอารมณ์ออกมาเขาเกลียดคนไม่รักษาคำพูดที่สุด
" มันไม่มีอะไรดีต่อเยี่ยนเอ๋อร์เลยถึงแม้ว่านายบอกจะรับผิดชอบแล้วฟานเซียนล่ะนายจะจัดการยังไงทุกวันนี้เธอรอนายกลับมาบ้านทุกวัน พูดถึงการหมั้นหมายระหว่างพวกเธอ "หลี่ฉินละอายใจที่พูดถึงลูกเลี้ยงของเขาเพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
" ผมจะไม่รับผิดชอบอะไรผู้หญิงคนนั้น เพราะผมไม่เคยคิดอะไรกับเธอเลยเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน " ไม่ทันที่ิเฉิงจะพูดจบจู่ๆก็มีเสียงของหล่นลงที่พื้นพร้อมกับเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหญิงสาวอีกคน
ตุ๊บ......
" พี่ิเฉิง พี่พูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่าระหว่างเราไม่มีอะไรงั้นหรือแล้วที่ผ่านมาคืออะไรพี่มาให้ความหวังมาทำดีกับฉันทำไม มาบอกฉันทำไมว่าให้ฉันมีชีวิตที่ดีรอใครสักคนกลับมา บอกฉันสิว่าพี่ไม่เคยพูด "
หรูฟานเซียนพูดไม่เป็คำอีกต่อไปมองใบหน้าชายที่เธอเฝ้าคิดถึงเขาทั้งน้ำตาดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าเธอครองตัวเป็โสดจนตอนนี้อายุ 20 ปีเธอมีหน้าตาที่จัดว่าสวยระดับต้นๆ ของปักกิ่งในมหาวิทยาลัยไม่มีใครที่ไม่รู้จักเธอ แต่เธอไม่มองผู้ชายคนไหนเพราะเขาเป็คนบอกให้เธอรอเขาไม่ใช่รึไง
" ใช่ฉันพูด แต่ฉันไม่เคยพูดว่าให้เธอรอฉัน ฉันไม่บอกว่าคนนั้นคือฉัน "ิเฉิงหมดความอดทนถ้ารู้ว่าเื่จะเป็แบบนี้เขาคงเลือกที่จะพูดแต่แรกเขาคิดว่าคนที่ได้ชื่อว่าเคยเป็เพื่อนจะอธิบายเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นแต่เปล่าเลยมันกลับเงียบไม่เอ่ยอะไรออกมาสักคำจนทำให้ผู้หญิงของเขาต้องออกจากบ้านไปทำงานใช้แรงแลกแต้ม
" ถ้างั้นพี่หมายถึงใคร ใครกันที่ฉันควรรอ "หรูฟานเซียนตะคอกเสียงดังใส่เขา นี่เขาเล่นตลกอะไรกับเธอกันแน่
" ฉันว่าตัวเธอเองรู้ตัวดีที่สุดว่าให้ความหวังใครไว้บ้าง " ิเฉินเลือกที่จะเตือนความจำผู้หญิงเสแสร้งคนนี้ว่าหล่อนหว่านเสน่ห์ใส่ใครบางคนเขาคนนั้นลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น
กรี้ดดดกรี้ดดดดดดดด
หรูฟานเซียนหญิงสาวอ่อนหวานที่มาตอนนี้ไม่เหลือคราบนั้นแล้วเพราะเธอเสียใจจนสุดจะกลั้น
" ไม่จริง พี่พูดอะไรออกมา ฉันตั้งหน้าตั้งตารอพี่ ฉันอุตส่าห์ทำใจเื่นังแพศยานั่นได้แต่พี่กลับคิดจะปกป้องมันงั้นหรือ" ฟานเซียนไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นเื่นี้เธอเป็ฝ่ายถูกกระทำอย่างแท้แน่นอน
" หยุดพูดถึงเล่อเยียนแบบนั้น เธอบริสุทธิ์กว่าที่เธอคิดเล่อเยียนเป็ผู้หญิงของฉันใครก็ทำร้ายเธออีกต่อไปไม่ได้ คนอย่างฉันถ้าไม่เต็มใจใครหน้าไหนก็มาบังคับฉันไม่ได้"
7K
![[มีอีบุ๊กในMEB] เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715515048_49949621.webp)
