ถนนยามค่ำทอดยาวออกนอกตัวเมือง ไฟข้างทางค่อย ๆ ลดน้อยลงเหลือเพียงแสงไฟหน้ารถ ที่ตัดผ่านความมืดเป็เส้นตรง
ผิงอันนั่งเงียบอยู่ข้างคนขับ หัวใจยังเต้นไม่สม่ำเสมอ ั้แ่เหตุการณ์ในห้องลองชุด จนลูกน้องของเสี่ยเมธีมาส่งเขาถึงคอนโดหรู
ณภัทรเอื้อมมือมาจับมือเขาไว้ มืออุ่นๆ ที่จับแน่นพอดี ทั้งที่อีกข้างยังคุมพวงมาลัยอย่างมั่นคง
“คุณคงสงสัยว่าผมเป็ใครกันแน่ใช่ไหมครับ”
น้ำเสียงเขานุ่มลง ต่างจากตอนเล่นบทเพื่อนสาวสิ้นเชิง ผิงอันชะงักเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า
“หึ!” ณภัทรยิ้มบาง ก่อนจะเริ่มเล่าอย่างไม่เร่งรีบ
“ผมณภัทร เป็เ้าของร้านอุปกรณ์แค้มปิ้งเล็กๆ แต่่นี้ร้านเงียบ เงินหมุนแทบไม่ทัน”
“เพื่อนผมเลยแนะนำให้ไปรับงาน..คืนนั้น…”
น้ำเสียงเขาเรียบ ไม่ได้ฟังดูน่าสงสาร แต่เหมือนคนที่ยอมรับความจริงผิงอันเม้มปาก
“ทำมานานแค่ไหนแล้ว…กับงานพาร์ตไทม์แบบนั้น”
คำถามเบา แต่ซ่อนความรู้สึกไว้ชัด ณภัทรเหลือบมองเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบตรง ๆ
“ครั้งแรก…คืองานของคุณ”
เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์ยังทำงานสม่ำเสมอ ผิงอัน ใบหน้าร้อนวูบอย่างควบคุมไม่อยู่
“แล้วก็…ครั้งแรกที่ผมนอนกับใครสักคน ทั้งที่เพิ่งเจอกันไม่นาน”
เสียงเขาต่ำลงไม่มีร่องรอยล้อเล่นผิงอันกลืนน้ำลายเหนียวลงคอภาพคืนนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ลมหายใจเริ่มไม่เป็จังหวะ
ณภัทรรับรู้ทุกความเปลี่ยนแปลง เขายกมือที่จับกุมอยู่นั้นขึ้นช้า ๆ แล้วกดริมฝีปากลงบนหลังมือของผิงอันอย่างแ่เบา ัันั้นไม่เร่าร้อน แต่ตั้งใจ
“ผมเห็นคุณครั้งแรก…” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย
“ก็รู้สึกอยากจะกลืนกินคุณเข้าไปทั้งตัว..หึ!”
เขาหัวเราะเบา ๆ คล้ายจะลดทอนความรุนแรงของคำพูด
“จะว่าผมเวอร์ก็ได้นะครับ… แต่คุณคงไม่รู้หรอก ว่าั้แ่วันนั้น ผมก็คิดถึงคุณ..” เขาขยับนิ้วโป้งลูบหลังมืออีกฝ่ายช้า ๆ
“คิดถึงอย่างบอกไม่ถูกว่าเพราะอะไร”
คำพูดไม่ได้เร่าร้อนเท่าคืนนั้น แต่มันชัดเจน ตรงไปตรงมา อย่างน่าอันตรายมาก ผิงอันหลบสายตา มองออกไปมองถนนข้างหน้า หัวใจเต้นแรง
เขาไม่รู้ว่าคำพูดเ่าั้จริงแค่ไหน แต่สิ่งที่แน่ชัดคือ เขาอยากเชื่อมันและความอยากเชื่อนั่นเอง กำลังพาเขาออกห่างจากเส้นที่ควรยืนอยู่ทีละก้าว
ที่รีสอร์ตชานเมือง
ที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านต้นไม้สูง และไฟสีส้มสลัวส่องทางเดิน ทันทีที่ประตูห้องปิดลง
โลกภายนอกเหมือนถูกตัดขาด ผิงอันยืนอยู่กลางห้อง ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอ เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร แต่เขาเลือกที่จะไม่คิดถึงมัน
ณภัทรวางกุญแจลงบนโต๊ะช้า ๆ ไม่รีบร้อน สายตาเขาไม่เคยละจากร่างบางตรงหน้า
“ยังอยากกลับอยู่ไหมครับ” เสียงต่ำถามเบา ๆ
ผิงอันส่ายหน้า ช้าๆ …แต่ชัด และนั่นมันคือคำอนุญาต ที่ทำให้ณภัทรไม่ลังเลอีกแล้ว เขาก้าวเข้ามาใกล้ จนผิงอันต้องเงยหน้าขึ้นมอง
ปลายนิ้วแตะกรอบหน้าอีกฝ่ายอย่างแ่เบา เหมือนกำลังชื่นชมบางสิ่งล้ำค่า
“คืนนี้…อย่าคิดถึงใครเลยนะครับ”
คำกระซิบอุ่นร้อนชิดริมฝีปากอิ่ม จูบแรกครั้งนี้ ต่างจากในร้านชุดแต่งงาน มันไม่ใช่การปลอบประโลม แต่มันคือการเรียกร้อง
ผิงอันตอบรับอย่างรวดเร็ว และแรงกว่าที่เขาเคยเป็ มือเกี่ยวเสื้ออีกฝ่ายแน่น เหมือนกลัวว่าจะหลุดหาย
ณภัทรคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ในจูบนั้น เกมกำลังเดินไปไกลและเร็วกว่าที่วางแผนเอาไว้ เขานำพาผิงอันถอยไป จนแผ่นหลังแนบกับผนังห้อง
“อื้อ..อื้อ~~~~~~”
เสียงลมหายใจเริ่มปะปนกันอย่างควบคุมไม่ได้ เสื้อผ้าถูกปลดออกทีละชิ้น ไม่รีบร้อน แต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา
ทุกััเหมือนตั้งใจทิ้งร่องรอย ไว้ให้ความจดจำ ณภัทรไม่เร่งจังหวะเขาเลือกจะทำให้ผิงอันอยาก จนโหยหา ทำให้ต้องเป็ฝ่ายเรียกหาเขาเอง
“พูดสิครับ…” เขากระซิบ
“อยากให้ผมทำอะไร”
ผิงอันกัดริมฝีปาก แก้มขาวขึ้นสีแดงร้อนผ่าว แต่เสียงที่หลุดออกมาสั่นไหวอย่างซื่อตรง และนั่นคือสิ่งที่ณภัทร้า
“อื้อ~ทำอะไรก็ได้..ที่คุณอยากจะทำกับผม”
“หึ!” สายตาขอณภัทรยิ้มแทนริมฝีปาก แต่เอ็นแข็งข้างล่างกลับแข็งกร้าวราวเหล็กหนา เพียงขยับเข้าออกช้าๆ เสียงแหบพร่า ของว่าที่เ้าสาว ของคนที่เขาโกรธแค้น ก็ร้องเสียงสั่น
ค่ำคืนนี้ไม่ใช่ แค่ความเร่าร้อน แต่มันคือการทำให้อีกฝ่ายเพลิดเพลินเผลอไผล มอบทั้งกายทั้งหัวใจให้กับเขาอย่างสมัครใจ
“อื้อ~~ภัทรอ้าส์~~~”
ทุกครั้งที่ผิงอันครางชื่อเขา ณภัทรรับรู้ได้ว่ากำแพงในใจอีกฝ่ายกำลังพังลงทีละชั้น
เตียงนุ่มยวบตามแรงเคลื่อนไหว สองกายเปล่าใกล้ชิดแแ่ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง
ณภัทรเร่งจังหวะขยับโยก พร้อมเพิ่มถ้อยคำหวานๆ หยอกเอินชวนลุ่มหลง ความอ่อนโยนสลับเร่าร้อน เขารู้ดีว่าผิงอัน้าทั้งสองอย่าง
“มองผมสิครับ…”
เสียงสั่งเบา ๆ แต่ทำให้ผิงอันลืมตา ั์แววตาคู่นั้น ไม่มีใครอื่น เสี่ยเมธี งานแต่ง ไม่มีโลกภายนอก มีเพียงณภัทรที่อยู่ตรงหน้า และความรู้สึกที่กำลังท่วมท้น เมื่อทุกอย่างถึงจุดสูงสุด จนทะลักล้นออกปลายเอ็นงามอย่างห้ามไม่อยู่
“อะ..อื้อ~ภัทรอื้อ~อะ..ผิงอัน..อ่าไม่ไหวแล้ว..อื้อ~~อ้าส์~~~”
ผิงอันกอดเขาแน่น เหมือนกลัวจะตกลงไปในความว่างเปล่า ขณะที่ณภัทรซบ หน้าลงข้างคออีกฝ่าย กระซิบเสียงแ่
“คืนนี้…คุณเป็ของผมคนเดียว..”
ถ้อยคำไม่ดัง แต่หนักแน่นพอจะฝังลึกลงไปในความทรงจำ และในวินาทีนั้น ผิงอันก็ไม่ได้มีทีท่าปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย
..........................
4K
