หนี้แค้นบำเรอรักซาตาน_End

        ก๊อก...... ก๊อก...... ก๊อก......

        คณดลเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงานของคณพศ ยื่นมือเคาะเบาะ ให้คนที่นั่งทำงานอยู่ภายในห้องได้ยิน ก่อนที่จะเปิดประตูห้องเดินเข้าไปภายใน ซึ่งหลังจากที่รับประทานอาหารเย็นเสร็จสิ้นกันเรียบร้อยแล้ว คณพศก็เข้ามาเคลียร์งานอยู่ในห้องทำงาน เพราะช่วงนี้มีงานด่วนเข้ามาและต้องรีบสะสางให้เสร็จเร็วไว

        คณพศเหลือบสายตามองมายังคณดล ที่เดินบิดไปบิดมา ซึ่งการเดินของคณดลตอนนี้ ดูเหมือนจะบิดสะโพกเปิดเผยมากขึ้นกว่าเดิม ว่าแท้ที่จริงแล้วคณพลคือเพศทางเลือกที่สาม ซึ่งคณพศก็ไม่ได้ว่าอะไร และยอมรับได้ ตั้งแต่ที่ได้รับรู้ตอนที่คณดลฟื้นจากเจ้าชายนิทราขึ้นมาใหม่ๆ โน้นแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจ ปล่อยให้คณดลมีอิสระในการเป็นตัวของตัวเอง

        “ว่าไงดล!!?? มีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย....”

        คณพศก้มลงไปมองดูเอกสารตรงหน้าใหม่อีกครั้ง พร้อมทั้งปากก็ร้องบอกให้คณดลพูดธุระที่เข้ามาพบออกมาได้เลย เพราะคณพศไม่อยากเสียเวลามากไปกว่านี้ เขาอยากจะขึ้นไปหาดมิสาที่ห้องนอนจะแย่อยู่แล้ว

        “พี่พศคิดจะแต่งงานกับสาเขาหรือเปล่า?? หรือพี่พศจะให้สามาอยู่กับพี่ที่นี่ไปอย่างนี้”

        คณดลเดินมาหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟา ที่จัดว่าอยู่กลางห้อง ด้วยท่าสบายๆ แต่สายตาที่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของพี่ชาย ไม่มีท่าว่าจะดูสบายเหมือนท่านั่งเลยสักนิด น้ำเสียงนั้นอีกล่ะ ดูจริงจังและอยากรู้คำตอบเอามากๆ

        ไม่ใช่ว่าอย่างโน้นอย่างนี้หรอกนะ ที่คณดลร้อนรนเรื่องของดมิสา เพราะเขารู้ว่าดมิสาเป็นคนดี นิสัยดี น่ารัก และหากพี่ชายของเขาได้อยู่เป็นครอบครัวกับดมิสา เขาเชื่อว่าพี่ชายของเขาจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน

        “ก็คิดสิ ทำไมฉันจะไม่คิดล่ะ ฉันอยากแต่งงานให้ถูกต้องตามประเพณี ไม่อยากให้พ่อแม่สาว่าเอาได้ ว่าเอาลูกเขามาอยู่ด้วยกันเฉยๆ ฉันถึงเร่งเคลียร์งานอยู่นี่ไง!!”

        คณพศละสายตาจากเอกสารตรงหน้า หันมาจ้องมองหน้าน้องชาย แล้วพูดน้ำเสียงหนักแน่น จริงจังไม่แพ้กัน

        “อ้าวผมก็นึกว่าพี่จะพาสามาอยู่ด้วยกันเฉยๆ ซะอีก ก็เห็นนิ่ง ไม่เห็นกระตือรือร้นไง คือไม่ใช่อะไรหรอกนะ ดลกลัวว่าหากพี่ทำอะไรช้าเกินไป เกิดวันดีคืนดีสาเขาทนไม่ได้ หนีหายไปผมไม่รู้ด้วยนะ”

        คณดลยักไหล่ พร้อมทั้งพูดเป็นเชิงประชดประชัน

        “ตั้งแต่ตื่นขึ้นมานี่ ดูนายจะช่างซักช่างถาม ช่างประชดประชันกันจริงๆ เลยนะ”

        คณพศขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะกล่าวค่อนขอดคณดล อย่างไม่ค่อยชอบอบชอบใจสักเท่าไร

        “แหม!!.... ดลก็แค่เป็นห่วงก็เท่านั้นเอง อ้อ!!.... อีกเรื่อง ดลเห็นสาเขาดูเศร้าๆ สร้อยๆ หงอยเหงา และดูเหมือนจะคิดมาก และจิตใจอ่อนไหวง่ายด้วย ดลจึงคิดว่าจะพาสาเขาไปทะเล พักผ่อนเปิดหูเปิดตา ดลจึงจะขอ....”

        คณดลพูดๆ ไป แต่ยังไม่ทันจะจบประโยค ก็ต้องหยุดชะงัก

        “ไม่ได้!! สาเป็นเมียฉัน จะให้นายพาไปไหนมาไหนได้ยังไงกัน”

        คณพศพูดสวนขึ้น ด้วยน้ำเสียงเข้มดุและเด็ดขาด คือคณพศเกิดอาการทั้งหวงและห่วงขึ้นมา ซึ่งคณพศไม่อยากจะให้ดมิสาอยู่ไกลหูไกลตา ข้ามวันข้ามคืน ถึงแม้ว่าจะไปกับน้องชายที่แถมไม่ชอบผู้หญิงก็เถอะ คณพศก็ไม่ปล่อยให้ไปด้วยกันอยู่ดี ก็เขาหวงของเขานี่นะ

        “หวงซะ!! นี่น้องนะครับพี่พศ และอีกอย่างดลก็บอกแล้วว่าไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่ก็เอาเถอะ ไม่ให้ไปก็ไม่ให้ไป ดลก็แค่สงสารสาเขาเท่านั้นเอง ในเมื่อพี่พศไม่ให้ไปก็ตามนั้น”

        คณดลพูดกระแนะกระแหนอย่างรู้สึกหมั่นไส้ ผู้เป็นพี่ชายหน่อยๆ ทีอย่างนี้หึงจะหวงออกนอกหน้า

        “เฮื่อออ!!!!.... หากสาเขาอยากจะไปเที่ยว เดี๋ยวฉันจะพาเขาไปเอง นายไม่ต้องลำบากหรอก นายมีอะไรอีกไหม? ฉันจะต้องเร่งเคลียร์งานให้เสร็จ”

        คณพศถอนหายใจออกมาแรงๆ ปลดปล่อยอารมณ์ที่เป็นอยู่เมื่อกี้ แล้วค่อยกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

        “โอเคๆ!! ไปก็ได้”

        คณดลได้ยินคำพูดเหมือนไล่กลายๆ ของคณพศอย่างนั้น จึงพูดขึ้น และค่อยๆ เยื้องย่างกายลุกขึ้นจากโซฟา เดินออกจากห้องทำงานนั้นไปแต่โดยดี ในระหว่างที่เดินออกไป ก็มีสายตาคมกริบของคณพศ มองตามหลังไปจนลับหายออกจากประตูห้อง โดยที่ภายในใจของคณพศก็ครุ่นคิดถึงคำพูดของคณดล ที่พูดให้คิดก่อนหน้านี้

๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐